۱۲ مهر ۱۳۸۳، ۰:۰۱
کد خبر: 9203362
T T
۰ نفر
خاتمی بر گفت و گوی تمدنها،ائتلاف برای صلح و پیشبرد دموکراسی تاکید کرد # الجزیره، خبرگزاری جمهوری اسلامی 12/07/83 رییس جمهوری اسلامی در جمع نمایندگان مجلس الجزایر باردیگر بر"گفت و گوی تمدن ها"، "ائتلاف برای صلح" و "پیشبرد دموکراسی" تاکید کرد. به گزارش خبرنگار اعزامی ایرنا، سید محمد خاتمی روز یکشنبه در جمع نمایندگان مجلس ملی مردمی جمهوری دمکراتیک خلق الجزایر، افزود: از درون اسلام و بانام اسلام بر"گفت و گوی تمدن ها"، تکیه می کنیم و به عنوان کسانی که از جنک، ترور و خودکامگی بیشترین زیان ها را دیده اند بر "ائتلاف برای صلح" و "پیشبرد دموکراسی" تاکید داریم. متن کامل سخنرانی رییس جمهوری اسلامی ایران در مجلس ملی مردمی جمهوری دموکراتیک خلق الجزایر که روز یکشنبه در دومین روز از سفر رییس جمهوری با الجزایر، ایراد شده به شرح زیر است: بسم الله الرحمن الرحیم آقای رییس، نمایندگان محترم، خواهران و برادران عزیز، برای ما ایرانیان، الجزایر اگرچه در عرصه جغرافیا دور است، اما در ساحت معرفت و در افق فرهنگی و اجتماعی بسیار نزدیک است. متفکران و مردم این دو سرزمین گویا در فراز و نشیب های تاریخ با هم اندیشیده اند و با هم کوشیده اند. زمانی ابن خلدون در اینجا ـ در "بجایه" و "تلمسان" ـ به ستایش دانشوران ایرانی و نقش آنان در پرچمداری علوم عقلی و نقلی پرداخت، "لباب المحصل" فخر رازی را دوباره نوشت و از سعدالدین تفتازانی و خواجه نصیرالدین طوسی به عنوان نشانه های حیات تمدن ایرانی حتی پس از حمله مقول سخن گفت. زمانی دیگر در آنجا ـ در ایران ـ انقلاب الجزایر و حماسه و تجربه ماندگار آن شعله آزادگی و میل به رهایی را پر فروغ و پردامنه کرد، جامعه ایران که درد استبداد و رنج استعمار را با تن و جان خود لمس کرده است، به روشنی، پایداری، انقلاب و پیروزی ملت الجزایر را بخشی از حافظه تاریخی و حیات سیاسی خود می داند. ما و شما در برابر دردها و درمان ها با هم رنج برده ایم و با هم شاد شده ایم. اجازه می خواهم گوشه ای از تامه فرانتس فانون متفکر آزاده غربی را که جان خویش بر سر آزادی و رهایی این سزمین نهاد به دکتر علی شریعتی اندیشمند مبارز ایرانی که در آن سو اندیشید و کوشید شاهد بیاورم: "نظر ویژه تو درباره احیای روح مذهبی و کوششت در حرکت بخشیدن به این قدرت بزرک ـ که اکنون فدای اصطکاکات بی ثمر و گاه زیان آور داخلی و انحرافی می شود و یا به حالت فلج درآمده است ـ برای نجات بخش بزرگی از انسان امروز که به باتلاق ذلت و مسخ و تقلید و شخصیت زدایی فرو می رود ... راهی است که تو در پیش گرفته ای و من گرچه را هم با تو جداست ... اما می دانم که در پایان به یکدیگر خواهیم رسید و آن سرمنزلی است که در آن، انسان خوب زندگی می کند." در اندیشه امام خمینی (ره ) و تجربه انقلاب اسلامی که برای ما ایرانیان افقی نو و امیدبخش گشود، الجزایر سرزمین آزادگی، عزت و شرف است. پس به- جاست بگویم که همدلی ها، همانندی ها و هفکری های ما و شما، محصول رخدادهای گذرا و اتفاق های ساده نیست. زیست محیطهای فرهنگی، تاریخی و سیاسی و تجربه های گرانبها و مشترک، ما و شما را همبسته و همراه کرده است. نزدیکی اندیشه و عمل ما و شما، گران به دست آمده است، پس ارزان از کف نمی رود. هم سرشتی ایران و الجزایر استثناء نیست، "قاعده" است، باید امروز این "قاعده" را بجوییم و بیابیم. نمایندگان محترم، حضار گرانقدر! تنها دیروز ما مشترک و مشابه نیست، امروز و فردای ما نیز مشابه و مشترک است. ما با نیازها، مسایل و چشم اندازهای یکسانی در دوران و دنیای کنونی رو به روییم. ظرفیت ها و قابلیت های ما در مواجهه با این فرصت ها و تهدیدها می تواند مکمل و موید هم باشد. دوست دارم در پارلمان که نماد و نهاد خواست و رای ملت هاست و در برابر نمایندگان احزاب و نهادهای مدنی که نشانه بلوغ و توسعه سیاسی اند، به برخی ا زاین ضرورت ها بپردازم: ما بیش و پیش از هر چیز نیازمند گفت و گو، پیشبرد مردم سالاری و تقویت نهادهای مدنی هستیم. مابه حکم آیین و اندیشه ای که داریم و به اعتبار پیشینه و پشتوانه ای که در فراز و نشیب تاریخ معاصر خویش به دست آورده ایم باید در پی عرضه و ارائه چهره ای مهربان و انسانی از دین چنان که هست و تصویری مردم سالار انسان مدار از سیاست چنان که باید باشد، باشیم. در دو سوی عالم انبوه عالمیان می خواهند گل به جای گلوله، مهر به جای قهر و مردم به جای خودکامگان بنشینند، اما می بینیم و می دانیم که زورمندان مغرور و تقدیس کنندگان خشونت در غرب و شرق هنوز امکان و قدرت این را دارند که لبخند امید را بر چهره عالم بخشکانند. ما به آن سبب که مسلمانیم و از آنرو که جلوه های خشونت و انسان آزاری استعمار قدیم و بیداد بی همانند میراث خواران جدید آن را از نزدیک دیده ایم باید سخن و راهی نو عرضه داریم. ما از درون دنیای اسلام و به نام اسلام بر "گفت و گوی تمدن ها"، تکیه می کنیم و به عنوان کسانی که از جنک، ترور و خودکامگی بیشترین زیان ها را دیده اند بر "ائتلاف برای صلح" و "پیشبرد دموکراسی" تاکید داریم. من پیش از این گفته ام که اگر گفت و گوی میان تمدن ها بخواهد سرفصل تازه ای در جهان و جامعه امروز باشد باید فراتر از بردباری سلبی، در هم- نگری و همکاری ایجابی بکوشد. در واقع دیگران را نباید فقط تحمل کرد بلکه باید با دیگران کار کرد. برغم همه دشواری ها در دنیای موجود، این ضرورت می تواند راهنمای عمل ما در این دو سوی جهان اسلام باشد. سرمشق گفت و گو فقط دعوت به هم سخنی نیست، دعوت به همکاری نیز هست. اگر اراده معطوف به زور در عرصه سیاست، به سوی اراده معطوف به عقل در همه جا میل کند، راه های نو برای توسعه و پیشرفت همه جانبه گشوده می شود. در دورانی که اندیشه ها و سیاست های خشونت بار و زورمدار مدام موقعیت های نا امن و غیرمردم سالار به وجود می آورد، ما باید بتوانیم تصویری مبتنی بر گفت و گو، دموکراسی و خردورزی از آیین حیات بخش اسلام در جهان کنونی عرضه داریم. تردید نکنیم که تهدیدهای فراروی جهان اسلام، بخشی از تهدیدهای فراروی بشریت است. فزون طلبی، یک جانبه گرایی، غیریت سازی ، خودکامگی، خشونت و عقب ماندگی در هر جا که باشد، ناامنی و نگرانی می آفریند. پس باید بتوانیم به نام اسلام منادی حقوق و حاکمیت مردم باشیم. به نام اسلام ستایشگر آزادی و مردم سالاری شویم و به نام اسلام مهر بورزیم و به مدارا روی آوریم. این یک انتخاب سودمند است که تجربه مشترک ما و شما بر ضرورت آن بیش از همیشه تاکید دارد. صحبت از گذشته تاریخی بدون نگاه به آینده تنها یک کالبد شکافی است. گفت و گوهای تمدنی میان جهان اسلام و غرب برای هر دو حوزه تمدنی یک ضرورت آینده نگرانه است. رویکردهای خودمدار و غیریت ساز که خود را مالک مطلق حقیقت می دانند در دو سوی عالم اهل گفت و گو نیستند، اما مگر آنها که در میان خود نیز به گفت و گو نمی اندیشند، نمایندگان واقعی تمدن هایند؟ آنان که حق را در انحصار خود می پندارند، در هر جا و هر نام که باشند، بندگان وهم اند، نه نمایندگان فهم. ذات تمدن ها گفت و گویی است و صورت آنها همسایگی، اسلام همسایه دیوار به دیوار اروپاست و همسایگی ملت ها امری اختیاری نیست. ملت ها نمی توانند همسایگان خود را انتخاب کنند، بنابراین علاوه بر دلایل اخلاقی و فرهنگی به حکم ضرورت جغرافیایی و تاریخی اسلام و غرب چاره ای جز شناخت بهتر و دقیق تر از یکدیگر و اقدام به بهبود روابط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی خود ندارند. آینده تمدنی جهان قابل تفکیک نیست چون گذشته آن را نیز نمی توان جدا از یکدیگر دید. پس بهتر است ما نیز خود را در آینه گفت و گو ببینیم و چهره توانمند اسلام را در سامان گفت و گو نمایان کنیم. اولویت دادن به دموکراسی و تقویت ساختارها، نهادها و رفتارهای دموکراتیک در جوامع اسلامی جلوه ای از این تلاش ماست. دموکراسی نسخه ای واحد ندارد، اما نتیجه ای واحد دارد: حق اساسی از آن ملت هاست، اما هویت تاریخی و توان ملی به شیوه تحقق آن در هر جا تنوع می بخشد. در مسیر پیشبرد دموکراسی آنان که سود می برند دوستداران دین، آزادی، عدالت و پیشرفت اند و آنان که زیان می کنند طالبان خشونت، خودکامگی، خودمداری و عقب ماندگی اند، روشن است که هیچ ملت و دولت آگاه و هوشیاری زیان را بر سود ارجح نمی شمارد، از این رو راه تحقق دموکراسی بر می گزیند. من تلاش ملت شریف و دولت پرتلاش الجزایر به ویژه برادر عزیز و فرهیخته ام جناب آقای عبدالعزیز بوتفلیقه، متکران مسلمان، نمایندگان مردم و احزاب سیاسی الجزایر را در این راه صمیمانه ارج می گذارم و امیدوارم که جهان اسلام بتواند از این تجربه و سرمایه ارزنده به خوبی بهره گیرد. ملت سرفراز ایران نیز راه خود را برگزیده است: مردم سالاری دینی تلاش و تجربه گران سنک ما در سطح ملی و گفت و گوی تمدن ها نقطه کانونی توجه ما در عرصه های منطقه ای و بین المللی است. ملت ما به اعتبار سرمایه ای که بیش از یکصد سال مبارزه مستمر خویش برای نیل به آزادی، استقلال و پیشرفت در پرتو دین اندوخته است و به اتکای دستاوردها و رهیافت های ارزنده ای که در انقلاب اسلامی به دست آورده است، بر پیشبرد اصلاحات همه جانبه اصرار دارد. ما و شما در این راه، تلخ کامی ها و شادکامی های مشابه داریم، ما و شما می توانیم در تداوم انقلاب هایی عمیق، پردامنه و مردمی، برپادارندگان نظام هایی مردم سالار باشیم. ما و شما برغم زخم های جان سوزی که از خشونت و ترور و جنک بر تن داریم، می توانیم مروجان مدارا و گفت و گو و صلح باشیم. ما و شما می توانیم با وجود داغهایی که از کینه و دشمنی دیگران به دل داریم، دوست بداریم و درخت دوستی بنشانیم. ما و شما سرمایه بی زوالی از ذهنیت و نگرش تاریخی و فرهنگی مثبت و از فهم و اراده مشترک در همکاری های منطقه ای و بین المللی داریم، پس حق داریم که امیدوار باشیم. جهان امروز بیش از هر زمان به صلح، همزیستی، آزادی، عدالت و آبادی و مردم سالاری چه در عرصه ملی و چه در عرصه بین المللی نیازمند است و سیاست اساسی ما حرکت به سوی چنین جهانی است. ما اعتقاد داریم که مصلحت ما، منطقه و جهان، در تثبیت و گسترش این سیاست راهبردی است. بر همین اساس، توسعه روابط خویش را با کشورهای جهان، بر پایه احترام متقابل، نفی هر گونه سلطه گری و سلطه پذیری و تاکید بر نهادیه شدن مقررات حقوق بین المللی و تلاش در جهت کاهش تشنج در سطح منطقه و جهان پی ریخته ایم. ما خواهان انسجام، وحدت و تقویت همکاری های همه جانبه کشورهای اسلامی هستیم و در این خصوص به ارتباط با کشورهای شمال آفریقا به ویژه جمهوری دمکراتیک خلق الجزایر، اولویت داده ایم. ما اکنون بیش از پیش خود را ملزم به توسعه روابط با ملت و دولت دوست و برادر الجزایر می دانیم.
خوشبختانه نگرش و عملکرد مسوولان دو کشور در سال های اخیر، نشان از شکل گیری روند پرشتابی از توسعه همکاری ها دارد. توجه خاص رییس محترم جمهوری دمکراتیک خلق الجزایر و سفر موفقیت آمیز ایشان به تهران شاهدی بر این مدعاست. سفر جناب آقای کروبی ریاست محترم وقت مجلس شورای اسلامی ایران به الجزایر را نیز باید گامی بلند در جهت تحکیم مناسبات پارلمان های دو کشور و مآلا روابط میان دو ملت دانست. برگزاری دو اجلاس کمیسیون مشترک همکاری در پایتخت های دو کشور و امضای بیست سند همکاری در زمینه های مختلف هم حاکی از اهتمام عملی به این مهم است. امیدوارم این سفر نیز زمینه های جدیدی برای دستیابی به توافق های راهبردی در توسعه مناسبات دو کشور بگشاید. ما بر این باوریم که با پشت سرنهادن موفقیت آمیز این فصل از روابط، زمان آن رسیده است که تلاش های دولت ها و ملت های دو کشور معطوف به خلق الگوهای جدیدی در همکاری های منطقه ای بین المللی شود. علاوه بر آن ما باید به شناسایی و بهره گیری بیشتر از توانمندی ها و امکانات مشابه و مکمل علمی، فرهنگی و اقتصادی دو کشور بپردازیم. اگرچه اقدام های به عمل آمده در خور تقدیر است، اما واقعیت آن است که هنوز دو کشور توانسته اند به سطح مطلوبی از همکاری های ویژه اقتصادی و علمی که متناسب با ظرفیت ها و توانایی های کنونی است، دست یابند. من به آینده روشن همکاری هایی که میان دو کشور آغاز شده است، به چشم اندازی که دو ملت برای تحقق آزادی، مردم سالاری و پیشرفت گشوده اند و به نقش مهمی که ایران و الجزایر در جهان اسلام برای پیشبرد گفت و گو و زدودن گرد خشونت و تنک نظری از چهره تابناک دین یافته اند، اطمینان دارم. واقعیت این است که ما و شما اراده کرده ایم تا در جهان امروز زندگی کنیم و رو به آینده گام برداریم. پس بپذیریم که "اذا الشعب یوما اراد الحیات فلا بد ان یتجیب القدر" بسیار سپاسگزارم سیام. 1546/1336/1415
۰ نفر