۳ آبان ۱۴۰۰،‏ ۱۲:۴۱
کد خبرنگار: 1913
کد خبر: 84515464
۰ نفر

برچسب‌ها

لبنان؛ هم تبر هم قربانی

تهران – ایرنا - لبنان که یکصد سال پیش با اراده و همکاری فرانسه و انگلیس از دل و درون امپراتوری فروپاشیده ی عثمانی پس از جنگ اول جهانی مشهور به «جنگ جهانگیر» سر برآورد و پس از جنگ دوم جهانی مستقل شد، مصداق روشن عبارت «هم تبر هم ُقربانی» است.

رهبران طوایف، احزاب و گروه های لبنان از یک سو همواره به مثابه «تبری» بر فرق همدیگر عمل کرده اند و از سوی دیگر به دلیل دخالت و رقابت کشورهای منطقه خاورمیانه مانند عربستان، قطر، سوریه و ترکیه و نیز برخی کشورهای غربی و اروپایی مانند آمریکا، فرانسه و روسیه در این مدت یک قرن، نتوانسته اند تصمیم بگیرند که «خودشان» باشند و قادر نبوده اند وحدت و «منافع ملی لبنان» را بر منافع کشورهای یاد شده ترجیح دهند و «قربانی» سیاست های خارجی ها شده اند.

دخالت ها و رقابت غیرسازنده ی خارجی ها در عرصه و صحنه لبنان و گرایش رهبران و احزاب سیاسی و طوایف مذهبی این کشور به بیگانگان، هر چند وقت یک بار موجب تنش، ناامنی، خشونت، تجمع و درگیری خیابانی شده و می شود که کشته و زخمی نیز برجای گذاشته و می گذارد.

تازه ترین رویداد از این نوع، تجمع مسالمت آمیز و اعتراض‌آمیز طرفداران ۲ حزب شیعه لبنان یعنی حزب الله و جنبش اَمل بود که پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰ در برابر کاخ عدالت یا دادگستری در بیروت برگزار شد اما با تیراندازی افراد ناشناس به خشونت کشیده شد و هفت کشته و ۳۰ زخمی برجای گذاشت.

۲ حزب یاد شده، حزب مسیحی نیروهای لبنانی یا «القوات اللبنانیه» به رهبری «سمیر جعجع» را مسوول تیراندازی به تجمع اعتراضی علیه عملکرد بازپرس پرونده «انفجار اسکله بیروت» می‌دانند. از جعجع شکایت شده و دادگاه او را احضار کرده است اما وی حاضر به تمکین در برابر قانون و پاسخگویی به افکار عمومی نیست.

انفجار اسکله بیروت در شمال این شهر در مرداد ماه ۹۹ خورشیدی ۲۰۰ کشته و ۶ هزار و ۵۰۰ زخمی بر جای گذاشت و منجر به ویرانی ۸ هزار ساختمان و آوارگی هزاران لبنانی و استعفای دولت «حسان دیاب» شد.

دیاب در دی ماه ۹۹ در نشست مطبوعاتی در بیروت گفت که بر پایه تحقیقات اولیه، انفجار اسکله حاصل وجود ۲ هزار و ۷۰۰ تُن نیترات آمونیوم بوده که از ۷ سال پیش در اسکله انبار شده و پرونده آن در دست بررسی بوده که منفجرش کردند. مطابق گمانه زنی ها علت انفجار، موشک یا مواد منفجره یا خودروی بمب گذاری شده یا خطای انسانی و سهوی (اتصال برق اسکله در انبار) گزارش شده است.

تحقیقات اولیه به اف. بی. آی آمریکا سپرده شد و این اداره ی آگاهی، گزارش کرد که ۵۰۰ تُن نیترات از ۲هزار و ۷۰۰ تُن نیتراتِ انبار شده در اسکله که توسط دولت «سعد حریری» خریداری شده و توسط یک کشتی روسی با مالکیت یک تاجر پرتغالی به ساحل بیروت رسیده بود منفجر شده است اما معلوم نیست ۲۲۰۰ تن بقیه نیترات ها کجا است ؟

به گفته ی حسان دیاب ظرف ۸ سال گذشته هیچ یک از نیروهای امنیتی و نهادهای نظامی و شورای عالی دفاع لبنان از وجود این حجم از نیترات در اسکله مطلع نبوده اند یا بوده اند اما به دولت و ریاست جمهوری نگفته اند، از این رو آن ها از متهمان این پرونده هستند.

با این همه، عده ای از احزاب از جمله حزب نیروهای لبنانی و نیز بازپرس قوه قضاییه لبنان، نخست وزیر مستعفی (حسان دیاب) و نیز علی حسن خلیل وزیر اسبق دارایی و عضو جنبش شیعی اَمَل و غازی زعیتر وزیر حمل و نقل سابق و نیز حزب الله را به عنوان عوامل انفجار متهم کرده اند.

رسیدگی به پرونده ی انفجار اسکله ی بیروت بار دیگر به کشمکش ها و اختلاف ها در قوه قضاییه، در میان رهبران احزاب و طوایف و حتا جامعه ی متکثر لبنان دامن زده است و همان گونه که این انفجار باعث سقوط یک دولت شد، پیگیری پرونده ی کیفری آن موجب تشدید درگیری خیابانی میان احزاب و تضعیف دولت تازه تشکیل شده به ریاست «نجیب میقاتی» خواهد شد.

رویکرد و عمل احزاب لبنانی در مواجهه با ۲ رویداد انفجار اسکله بیروت و نیز تجمع خونین بیست و دوم مهر و مسایل پس از آن، انسان را به یاد این مَثَل می اندازد که « یکی دهِ خود را می فروخت تا دیگری با هزینه ی آن در دهِ دیگر کدخدا شود» . در این جا منظور از دِه اول، لبنان و دِه دوم، خاورمیانه است و کدخدا هم آمریکا یا فرانسه یا رژیم اسراییل است.

لبنان و رهبران و احزاب آن اکنون در چارچوب اهداف و سیاست های منطقه ای غربی ها و برخی کشورهای خاورمیانه به ایفای نقش و وظیفه ی تعریف شده خویش ادامه می دهند و در موضع گیری هایشان، یک دیگر را به انحصار طلبی، تکروی، وابستگی و نادیده گرفتن مردم متهم می کنند، خواسته و ناخواسته موجب تضعیف دولت، تعمیق بحران اقتصادی، انزوای بیشتر کشورشان و تداوم تحت الحمایگی آن در چارچوب مصالح و منافع نظام های سیاسی خارجی هستند.

به ظاهر، همه  احزاب و گروه های سیاسی و طایفه ای لبنان این اصل را پذیرفته اند که هرکس پا در راه سیاست های منطقه ای خارجی ها گذاشت نباید از تنش و درگیری، بحران، قربانی شدن و دور و درازی و ملالت آوری این راه، ناله و شِکوه کند. هرکس دُمش به  شتر لوک می بندد باید سفر قندهار برود!

سرخط اخبار پژوهش

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha