۲۶ خرداد ۱۴۰۰،‏ ۱۱:۱۳
کد خبرنگار: 3015
کد خبر: 84369290
۰ نفر

برچسب‌ها

من رای می دهم

تهران-ایرنا- روزنامه آرمان ملی در یادداشتی نوشت: رای ندادن شیوه مناسبی برای اعتراض به نظر نمی‌رسد. این اقدام تنها می‌تواند با رهبری احزاب، به صورت یکپارچه و با هدفی مشخص، چاره‌ساز و نتیجه‌بخش باشد. به نظر نمی‌رسد جامعه مدنی در داخل کشور، قدرت استفاده از این ابزار را به صورت مناسب داشته باشد.

روزنامه آرمان ملی ۲۶ خرداد یادداشتی به قلم بابک قرایی‌مقدم تحلیلگر مسایل سیاسی منتشر کرد و نوشت:  حق رای چیزی است که متعلق به من است؛ مانند حق دستمزد. من افراد زیادی را دیده‌ام که نسبت به دستمزد کم خود معترض هستند، اما کمتر کسی و کمتر شرایطی را دیده‌ام که در اعتراض به کم بودن دستمزدشان، حاضر به دریافت آن دستمزد کم هم نباشند! عده‌ای سال‌هاست افتخارشان این است که از حق رای خود استفاده نکرده‌اند و حتی بارها دیگران را به خاطر استفاده از این حق رای محدود سرزنش کرده‌اند.

سوال این است که با استفاده نکردن از این حق رای‌تان به چه نتیجه‌ای رسیده‌اید؟ چه‌ رویکرد و تغییر ارزشمندی توانسته‌اید در جامعه‌تان ایجاد کنید؟ اینکه نسبت به حق رای محدود خود معترض باشیم به‌طور قطع حرف صحیحی است؛ همان‌طور که بسیاری نسبت به دستمزد ناچیز خود معترض هستند. اینکه نهادهای مختلف باعث می‌شوند حق رای ما هر روز محدود و محدودتر شود، بسیار تاسف‌بار است و هر اقدام مانند آن به‌طور قطع ضربه‌ای به جمهور مردم است، اما آیا راهکار مبارزه با این شیوه، استفاده نکردن از همان حق رای محدود است!؟

حتی اگر گفته شود اکثریت مردم تصمیم گرفته‌اند از این حق رای استفاده نکنند و با این پیش‌فرض، که این موضوع صحت داشته باشد، آیا این موضوع دلیل می‌شود سایرین نیز از این حق رای محدود خود استفاده نکنند؟ و سوال مهمتر اینکه نتیجه استفاده نکردن از این حق رای چه چیزی برای اجتماع است؟ آیا این شیوه اعتراضی، نهادهای محدودکننده حق رای مردم را تضعیف می‌کند یا این شیوه، خود کمکی است به حذف آرا و سلایق بیشتر جامعه؟ به‌طور قطع به شیوه انتخاب افراد برای صلاحیت‌داشتن در ریاست‌جمهوری معترض هستم. این اعتراضی است که میلیون‌ها ایرانی به روش مذکور دارند؛ روشی که نامزد شدن هاشمی‌رفسنجانی، رئیس وقت مجمع تشخیص مصلحت نظام را به مصلحت نداند و علی لاریجانی و ده‌ها فرزند این نظام و انقلاب را حائز صلاحیت نشمارد، بدون‌شک مورد انتقاد است.

اما مساله این است که راه چاره چیست؟ چگونه باید شهروندان از حق خود دفاع کنند؟ آیا استفاده نکردن از این حق محدود، باعث می‌شود که نهادهای تصمیم‌گیرنده فکری برای اصلاح شیوه خود کنند یا اینکه آیا دیدگاهی که هر روز به دنبال آرای مردم است، ‌ سعی در اصلاح دارد یا اینکه اصولا روش استقبال می‌کند؟   فشار اقتصادی و وضع اسف‌بار معیشت مردم در طول چند سال گذشته جامعه را به یک فروپاشی روحی و روانی نزدیک کرده است. این شرایط بی‌شباهت به محاصره‌ای در یک شهر نیست.  

وقتی تمامی مبادلات اقتصادی کشوری با بیش از ۸۰ میلیون جمعیت با سراسر دنیا این‌چنین محدود و دچار مشکل می‌شود و برای تهیه اساسی‌ترین مایحتاج زندگی مردم، دولت نیازمند است هزاران راه سخت را طی کند تا نان، غذا و دستمزد اندک مردم را فراهم کند و در این وسط، هزاران نفر از همین شیوه‌ها و محدودیت‌ها، صاحب میلیاردها دلار عایدی می‌شوند، انتظاری جز این از مردم دردمند نمی‌توان داشت؛ خشمگین و دل زده! اما بالاخره باید عده‌ای وارد میدان شوند! از چه می‌ترسید؟ از محکوم شدن به خیانتکاری!؟ آیا استفاده کردن از حق‌تان را خیانت می‌پندارید؟ خیانت به کشورتان؟ به چه دلیل و با چه استدلالی!؟ از شکست می‌هراسید؟ چه شکستی؟

اینکه نامزد مورد حمایت‌تان رای لازم را نیاورد و خدای ناکرده این شکست بزرگ در کنار پیروزی‌های ارزشمندمان مایه سرافکندگی باشد!؟ اگر اصولا فکر می‌کنید آنکه به او رای می‌دهید، بهتر می‌تواند کشورتان را اداره کند و بهتر می‌تواند مشکلات شما و هموطنان‌تان را حل کند، اصولا شکست چه مفهومی دارد؟ آنچه مهم است، تلاش و هدفی است که شما برای بهبودی وضعیت خود و کشورتان انجام می‌دهید.

گر مرید راه عشقی فکر بدنامی مکن 

شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت

...بارها بوده است که حتی احزاب مختلف از چنین شیوه اعتراضی استفاده کرده‌اند اما نتوانسته‌اند به نتیجه‌ای ملموس برای پیشبرد و بهبود وضع موجود برسند. نمی‌توان به کلی ناقض این شیوه اعتراضی بود، اما دوباره اول نوشته خود در این متن را تکرار می‌کنم! افراد زیادی هستند که نسبت به دستمزد کم خود معترض باشند اما کمتر کسی جهت اعتراض، از آن دستمزد کم خود هم می‌گذرد!

سرخط اخبار پژوهش

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha