کتاب شعر دوبیتی  " لاریجون " در بابل رونمایی شد

ساری- ایرنا- کتاب " لاریجون " نوشته دکتر خصوصی نیاکی که دوبیتی‌هایی به زبان مادری طبری است ، روز دوشنبه در بابل رونمایی شد.

مراسم رونمایی  این کتاب با حضور معاون فرهنگی رسانه‌ای اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران  و جمعی از اصحاب فرهنگ و هنر شهرستان بابل برگزار شد.

دکتر خصوصی نیاکی نویسنده کتاب در گفت و گو با خبرنگار ایرنا  با تاکید بر لزوم حفظ زبان مازندرانی و انتقال آن به آیندگان ، گفت: ما باید با حساسیت ویژه ای در آموزش، صیانت و گسترش زبان مازندرانی تلاش کنیم و چه زیباست که در این زمینه کتاب های ارزشمندی را نیز نگاشته و عرضه نماییم.

این نویسنده و پژوهشگر همچنین خواستار حمایت از نویسندگان و آثار مازندرانی شد و افزود : هرچه توجه خود را بیشتر به سمت فرهنگ بومی سوق دهیم، فواید بیشتری نیز نصیب ما خواهد شد.

وی دوبینی های کتاب لاریجون را حاصل ۱۰ سال زندگی ادبی خود توصیف کرد و گفت : نام کتاب را لاریجون گذاشتم چون لاریجون (لاریجان) به عنوان زادگاهم چون نگین بر انگشتر منطقه است.

او با تاکید بر این نکته که همه باید نسبت به فراموشی زبان محلی مازندرانی  وسواس داشته باشیم، افزود : هرچه مسایل و مشکلات استان بویژه اهمیت حفاظت از طبیعت کوه ، دریا ، جنگل ، دشت و  رودخانه ها به زبان محلی تکرار شود ، خدمت به آیندگان است.

وی عمده اشعار دوبیتی این کتاب زبان طبری را حول محور طبیعت دانست و گفت : این کتاب مسایل  اجتماعی و فرهنگی مردم بومی منطقه لاریجان را نیز به تصویر می کشد.

زبان تبری یکی از زبان‌های محلی و کهن ایران با گویش‌های مختلف در جغرافیای استان مازندران، بخشی از گلستان، سمنان ، تهران و حتی گیلان است که با گذشت زمان نه تنها از محتوای غنی فرهنگی و تاریخیش تهی شده، بلکه در چند دهه اخیر به خاطر کاهش تمایل به صحبت کردن با این زبان حتی در روستاهای مازندران، در حال سقوط به ورطه فراموشی است.

زبان‌ها و گویش های محلی سرمایه‌ گرانقدر فرهنگی هر ملتی محسوب می شوند، سرمایه ای که مهم ترین میراث بشر بر اساس تعریف ارسطویی " انسان حیوان ناطق است " به حساب می آید. این میراث در طول زمان اندک اندک انباشت و پالایش می شود و مهم ترین عامل ماندگاریش هم جریان داشتن در زندگی روزمره مردمانش است.

با این نگاه اگر چه زبان تبری یکی از زبان های اصیل ایران زمین است و قدمتش در محدوده جغرافیایی تعیین شده به درازای تاریخ سکونت در شمال ایران است، ولی امروزه در سراشیبی فراموشی و انهدام قرار گرفته است.

بر اساس گمانه زنی برخی از محققان حوزه زبان، تبری (طبرستانی یا مازندرانی) انشعابی از زبان پارتی یا پهلوی است و قدمت آن به دوره اشکانیان باز می گردد . علاوه بر این، به گفته پژوهشگران زبان شناسی، شعر و موسیقی که یکی از مهم ترین جلوه های هر زبانی به شمار می روند، قدیمی ترین بازمانده زبان تبری هستند و نشان از دیرینگی این زبان دارند و در واقع قدیمی ترین بازمانده شعر و موسیقی ایران را باید در زبان تبری جست و جو کرد. بر خلاف اشعار فارسی که بر ساختار عروضی نگاشته می شوند، شعر تبری ساختاری هجایی دارد و متفاوت ترسیم می شود که نشان از ریشه کهن آن دارد.

زبان تبری که با نام زبان مازندرانی شناخته می شود، در قرون چهارم تا نهم هجری ، زبان حاکم در شمال ایران بود و حتی کتاب های دینی بسیاری به زبان تبری ترجمه شد. همچنین تا کنون محققان بیش از ۳۰ هزار واژه و ۵۰ پنج هزار ضرب المثل از زبان تبری کشف و ثبت کرده اند که بخشی از آنها در قالب مجموعه کتاب هایی با نام " واژگان تبری " منتشر شده است.

در سال های اخیر نیز تکاپوهای جست و گریخته ای برای پرداختن به زبان، فرهنگ و هویت مازندرانی انجام شد و دانشگاهیان و پژوهشگران را برای احیا و حفظ فرهنگ مازنی و یا در آرمانی ترین شکل بازیابی فرهنگ فراموش شده این مرز وبوم به واکنش انداخته است.
فرهنگ کهن سرزمین مازندران که در زمانی نه چندان دور در بخش بیشتر شمال کشور جاری بوده و المان های غنی و حماسی را در دل خود داشت به خاطر تبادلات فرهنگی و شاید بی توجهی ها کمتر در سال های اخیر مانور عرض اندام داشته است.

البته این تلاش ها به همایش های محدود خلاصه شد که حتی به تعداد انگشتان یک دست نمی رسد و نتوانست در سرعت بی امان کمرنگ شدن زبان تبری تاثیر گذار باشد.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 12 =