شاعر آیینی: مولانا در قله شعر عرفانی قرار دارد

شهرری- ایرنا- شاعر برگزیده و آئینی کشور گفت: اشعار مولانا به دلیل برخورداری از یک دیدگاه عمیق عرفانی، در مرتبه بالایی از معنا و مفاهیم شاعران قرار گرفته است و می‌توان گفت که در اوج قله شعر عرفانی قرار دارد.

«عبدالمجید فرائی» روز سه‌شنبه، هشتم مهرماه و همزمان با روز مولانا در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا اظهار داشت: هرچند در حوزه شعر عرفان شاعران نامداری همچون سنایی، حافظ و سعدی حضور دارند و آثار ارزشمندی از خود برای زبان و ادب پارسی به یادگار گذاشته‌اند اما باید اشعار مولانا را با یک نگاه ویژه بررسی کرد زیرا این شاعر نگاهی نو به مقوله عرفان در شعر داشت و خود را در برابر خداوند هیچ می‌داند.

وی افزود: مولانا را باید یک شاعر تمام عیار عرفانی دانست که تلاش کرده است در سروده‌های خود تنگ‌نظری را کنار بگذارد و یک جهانبینی الهی را به خواننده نشان دهد که در آن جز خدا دیده نمی‌شود؛ همانطور که در شعر خود چنین سروده است «ارنی کسی بگوید که ترا ندیده باشد/ تو که با منی همیشه چه جواب لن ترانی».

این شاعر برگزیده کشوری با بیان اینکه دیدگاه‌های عرفانی بسیار وسیع است و شاعران این عرصه از زمین بریده و آسمان‌ها در نوردیده‌اند و مکاشفات عوالم مختلف را در قالب شعر به نظم درآورده‌اند، بیان کرد: شاعر عرفانی آنچه را که با گوش جان شنیده و چشم غیرمادی دیده، در قالب کلمات نغز به نظم در می‌آورد تا خواننده نیز با آگاهی از جهان‌بینی او، بتواند به هستی حیات پی ببرد.

فرائی تاکید کرد: برای شاعر، جهان آینه‌ای است که کل هستی را در آن هویدا دیده و شور و شعف خود از کشف حقیقت هستی و ذات عالم وجود را در قالب شعر بیان می‌کند بنابراین می‌توان گفت شاعر عرفانی و آیینی از جهانی بالاتر با خواننده سخن می‌گوید و درک انسان را بالا می‌برد.

وی که تاکنون سه کتاب مجموعه آثار  شعر خود را با عنوان «ما راست قامتیم»، «پر پرواز» و «سفیران برگزیده الهی» روانه بازار نشر کرده است، از تدوین چهارمین کتاب خود با عنوان «عاشقانه‌ها و عارفانه‌ها» خبر داد که در آن حدود ۵۰۰ شعر اعم از اشعار آیینی و عرفانی گردآوری شده و قرار است در ماه‌های آینده منتشر شود.

«عبدالمجید فرائی» شاعر آئینی کشور و شاعر برگزیده استان تهران که در سال ۱۳۲۲ متولد شده و تاکنون بالغ بر ۳۳ هزار بیت اشعار عرفانی، آئینی و حماسی در قالب‌های غزل، مثنوی، رباعی، دوبیتی، ترجیع بند، ترکیب بند و شعر نو سروده است، به مناسبت روز مولانا، شعری در خصوص این شاعر ایرانی دارد که در پی می‌آید:

فراق و اشتیاق

پا نهادم، نردبان مثنوی
پرکشیدم، آسمان مثنوی

موج دیدم، اوج دیدم در عروج
سر پنهان، در نهان مثنوی

او ز رمز و راز سر الله گفت:
ساده، در شعر روان مثنوی

هر کلامش، چشمه‌ جوشان عشق
در سفته در زبان مثنوی

گاه می‌گفت: از فراق و اشتیاق
گه، حدیث و داستان مثنوی

گاه نی می‌گفت: با ما، سر یار
از کران، تا بیکران مثنوی

دیده حق‌بین خود را باز کرد
شیخ پیر مهر با ن مثنوی

زانبیا و اولیا نیرو گرفت
تا بگوید: آر مان مثنوی

گاه، از موسی حدیثی می‌سرود
ای بنازم، بر شبان مثنوی

از محمد، نکته‌های ناب داشت
رهنمون شد کاروان مثنوی

از علی گفتا: ز اخلاص علی
جان فدای پهلوان مثنوی

حکمت لقمان مکرر بازگفت
تا بیابی ارمغان مثنوی

گفت: از عیسی، از آن روح خدا
داستان راستان مثنوی

الله‌الله ذکر یار آشناست
از دهان دوستان مثنوی

ارزش یک آه را کرد آشکار
گر شنیدی، از دهان مثنوی

کودک حلوا فروشش آیتی است
از برای آب و نان مثنوی

گاه طوطی بود، حکمت آشنا
ر هنمای بوستان مثنوی

جان نهادم در طبق، بی گفت‌وگو
تا شدم، از کودکان مثنوی

راه جستم در میان عارفان
میهمان در آستان مثنوی

هشتم از تن جان، تهی گشتم زخود
متصل گشتم، به جان مثنوی

شعر جوشید از سرای اندرون
گاهگاهی، از لسان مثنوی

تشنگی آمد سراغم، باعطش
خودکشیدم، سایبان مثنوی

لذتی حاصل شد از ابیات او
مست شد جان، از بیان مثنوی

گفت: از اس و اساس عاشقی
نیستی، در کهکشان مثنوی

نیستی که هستی از او پا گرفت
گفت: دائم، باغبان مثنوی

پس «فرائی» نیستی را برگزین
تا بقا یابی میان مثنوی

سروده «عبدالمجید فرائی»

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
9 + 4 =