متفاوت‌ترین مجمع عمومی سازمان ملل متحد

نیویورک- ایرنا- کرونا در حالیکه بر سلامت و اقتصاد دنیا اثر داشته است، نظم و سیاست جهانی را هم دستخوش تغییر کرده که نمود آن را در متفاوت‌ترین شکل هفتاد و پنجمین مجمع عمومی سازمان می‌توان جست.

به گزارش ایرنا، در گذشته مشهور بود که نیویورک به ویژه منهتن آن شهری بدون خواب است، ایالتی که از همه کشورهای جهان در آن حضور دارند و به خودی خود، یک جهان کوچک است.

شهر همواره در تحرک بود، بازار گردشگری آن به راه و هتل‌ها و سایر خدمات وابسته به آنها هم همیشه پرتردد. برای رزرو کردن هتل، باید وقت صرف می‌شد تا در موعدی که مد نظر است جای خالی یافت یا اینکه در کدام تاریخ، کمترین قیمت‌ها را دارند.

یک فصل سال هم منهتن به ویژه بخش شرقی آن شرایط ویژه‌ای می‌یافت، محدودیت ترافیک اعمال می‌شد، هتل‌ها جای خالی نداشتند، عابران پیاده باید از مسیرهای خاصی عبور می‌کردند، از دو چهار راه قبل‌تر، باید کارت مخصوص تردد به تعداد پرشمار نیروهای حفاظتی و پلیس نشان داده می‌شد تا پس از عبور از گیت‌های متعدد بازرسی به یک ساختمان مهم جهانی رسید.

همه این‌ها برای مهم‌ترین رویداد بین‌المللی با حضور سران کشورهای جهان بود که ما با نشست عالی‌رتبه مجمع عمومی سازمان ملل متحد می‌شناسیم.

سپتامبر که فرا می‌رسید، جنب و جوش در شهر شکل دیگری به خود می‌گرفت، افراد مختلفی را می‌دیدید که با ظاهری رسمی مطابق با رسوم هر کشوری در شهر تردد می‌کردند، آنها هیات‌های پیش روی هر کشوری بودند که برای رتق و فتق کردن بیشتر امور در همکاری با نمایندگی‌های مستقر خود در سازمان ملل، زودتر خود را به منهتن رسانده بودند تا همه چیز برای حضور مقام عالی کشورشان فراهم باشد.

نگاه هر یک از این هیات‌ها هم بر برنامه‌های کشور خودشان متمرکز بود، هر کسی تلاش می‌کرد تا در این عرصه دیپلماسی، بهتر بدرخشد و شاید منفعتی را برای کشورشان به ارمغان آورد.

علاوه بر آن، بخش‌های مختلف سازمان ملل متحد هم با صدور دستور العمل‌های متعدد برای ساکنان همیشگی خود، هم محدودیت ایجاد می‌کرد و هم بسیاری از فضاهای خالی آن به اتاق‌هایی تو در تو تبدیل می‌شد که مقامات کشورها به ویژه وزیران خارجه، در آنها با یکدیگر به گفت‌وگو می‌نشستند.

برای رسیدن به دفتر کار خود باید یک دور قمری می‌زدی، بازرسی‌های متعددی را رد می‌کردی، تمام ابزار و وسایل خود را حتی اگر یک دقیقه پیش از گیت دیگری عبور کرده بودی یا بر می‌گشتی وسیله دیگری را از دفتر بیاوری، باید بار دیگر روی دستگاه ایکس ری می‌گذاشتی.

در مقابل هتل‌هایی که سران کشورها حضور داشتند هم وضع به همین گونه بود. گیت بازرسی، ایکس ری و حتی سگ نگهبان که وظیفه‌ای سنگین برعهده داشت.

ورود به هتل و رسیدن به محل ملاقات شخصیت‌ها هم خود شرایط خاص خود را داشت.

بعضی وقت‌ها خیابان‌های شهر به قدری شلوغ می‌شد که سران کشورها برای رسیدن به هتل اقامت شخصیت دیگر، مجبور به پیاده‌روی نیم ساعته هم می‌شدند.

ما به عنوان خبرنگار هم مثل همیشه در وهله نخست به دنبال دسترسی به برنامه‌های هیات‌های خودمان بودیم و سپس چگونگی حضور هیات‌های کشورهای دیگر؛ برنامه‌ریزی برای اینکه چگونه بتوان با قلت عُده و عِده همه دیدارها را پوشش داد، سرعت ارسال خبر را حفظ کرد و به برنامه دیگر مقامات کشور رسید.

اوج کار از زمانی شروع می‌شد که ۳ ساعت پیش از فرود هواپیمای رئیس جمهوری به فرودگاه جان اف کندی نیویورک، باید در محل فرودگاه حاضر می‌شدیم. با توجه به اینکه در یک زمان ممکن بود هواپیمای حامل سران چند کشور به این فرودگاه برسند، شاهد هیات‌های دیگر هم در این محل بودیم.

نحوه بازرسی اشخاصی که قرار است با شخصیت‌ها دیدار داشته باشند و ماشین‌هایی که قرار است وارد باند شوند هم داستان مفصلی است.

سرانجام موعد مقرر فرا می‌رسید، رئیس جمهوری از پلکان هواپیما پایین می‌آمد، خبرنگاران حتی اندک هم باید با کنار زدن همدیگر در موقعیت بهتری قرار می‌گرفتند تا بتوانند اظهارات کوتاه مقام عالی کشورشان در لحظه ورود به فرودگاه را دریافت و به سرعت مخابره کنند.

پس از آن هم برنامه‌ها یکی پس از دیگری شروع می‌شد. در کنار رئیس جمهوری، وزیر امور خارجه و معاونان وی هم برنامه‌های مختلفی در نشست‌های متعدد دوجانبه و سازمان ملل متحد داشتند که رسیدن به همه اینها با ۲ نفر خبرنگار خود حکایتی دیگر می‌طلبد در حالی که این نگاه هم وجود داشت تا بتوان در حاشیه دیدارها ولو یک جمله کوتاه، از شخصیت دیدار کننده مصاحبه گرفت.

دوندگی متعدد از میان میله‌های حفاظتی میان هتل و سازمان ملل متحد که به خاطر محدودیت‌ها مسیر پنج دقیقه‌ای به ۲۵ دقیقه تبدیل شده بود، یکی از کارهای عادی این روزها محسوب می‌شد.

خبرگزاری‌های مختلف هم بساط خود را در چند جا پهن کرده بودند. پیاده‌روی نسبتا وسیع مقابل ورودی سازمان ملل، در داخل حیاط و راهروی کناری رودخانه پهناور هادسن، محل‌هایی بود که دوربین‌های متعدد فیلمبرداری و دستگاه‌های ضبط و تدوین گزارش‌ها را شاهد بودیم و هر یک برای خود قلمرویی تعریف کرده بودند.

پله‌های برقی منتهی به مجمع عمومی سازمان ملل در این مدت، بی سوار نبود. هیاتی می رفت و هیاتی می‌آمد. هیچ جایی خالی از افراد نبود. عکاسان یا فیلمبرداران برای گرفتن چند فریم از زمانی که مقام عالی آنها در حال سخنرانی در مجمع عمومی است، باید مدت‌ها در صف می‌ایستادند تا نوبت به آنان برسد.

علاوه بر حفاظت و کارکنان سازمان ملل، تشریفات و حفاظت هر یک از شخصیت‌ها هم خود محدودیتی دیگر برای فعالیت خبری و رسانه‌ای اعمال می‌کردند به ویژه اگر باید با ۲ تشریفات و ۲ حفاظت هماهنگ می‌شد تا بتوان در زمان دیدار ۲ همتای عالی‌رتبه، کار خبری انجام داد.

در کنار همه اینها، دولت میزبان یعنی مستاجران کاخ سفید هم جداگانه برای خود ساز می‌زدند؛ اجلاس مهم سازمان ملل متحد را محلی برای تسویه حساب‌ها و زورگویی‌ها قرار داده بودند و از این گذر، برای کشورهایی که خصومت داشتند مشکلات عدیده‌ای فراهم می‌ساختند.

صادر نکردن ویزا برای هیات همراه، اعمال محدودیت تردد تنها بین هتل محل اقامت و سازمان ملل و حتی صادر نکردن ویزای عالی‌ترین شخصیت برخی کشورها به خاطر تحریم‌های یکجانبه، بخشی از رفتار دولت میزبان بود که حتی برخلاف پیمان مقر سازمان ملل، انجام می‌شد.

اما کرونا که آمد، همه چیز را تغییر داد.

از ماه اسفند ابتدا شهر به تعطیلی کامل رفت، در اواسط تیرماه اندکی گشایش صورت گرفت اما با محدودیت‌های بسیار. دورکاری نهادینه شد، همه باید به صورت ماسک بزنند، کسانی که وارد نیویورک می‌شوند باید ۱۴ روز قرنطینه داشته باشند؛ مقررات خاصی برای ورود و خروج به و از نیویورک وضع شد. بسیاری از فروشگاه‌ها تعطیل شدند و دیگر نتوانستند کمر راست کنند؛ فروشگاه‌های بزرگ و زنجیره‌ای اعلام ورشکستگی کردند و تداوم این شرایط سخت، هفتاد و پنجمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد را متفاوت‌ترین نشست در طول تاسیس این نهاد ساخت.

دیگر خبری از شلوغی شهر نیست، محدودیت ترافیکی اعمال نشده است، گیت‌های بازرسی همچون همیشه نیست. در محوطه بیرونی سازمان ملل، ماشین‌های بی شمار هیات‌ها دیده نمی‌شود، در داخل این ساختمان بزرگ، معدود افرادی تردد دارند و حتی نقاش ساختمان مشغول رنگ‌آمیز دیوار ورودی یکی از درهای مجمع عمومی است.

هتل‌ها همچنان خالی است، حتی ترددی هم در آنها صورت نمی‌گیرد و پلیس آمریکا برای اینکه کمی فضا را برای دیپلمات‌ها که از هر نمایندگی تنها یک نفر امکان حضور در سالن را دارند راحت‌تر سازد، تنها در مقابل سازمان ملل، اندکی نرده‌های آهنی قرار داده است در حالی که تردد ماشین‌ها، عابران پیاده و دوچرخه‌سوارها به راحتی انجام می‌شود.

از حجم عظیم خبرنگاران، فیلمبرداران و گزارشگران خبرگزاری‌های متعدد خارجی، دیگر خبری نیست و تنها ۳-۲ خبرگزاری در مقابل ورودی سازمان ملل مستقر شده‌اند.

دولت میزبان هم دیگر نمی‌تواند تعیین کند، کدام شخصیت جهانی اجازه داشته باشد در این اجلاس حضور یابد یا خیر. همه به تساوی حق اظهار نظر دارند چرا که سخنرانی‌ها به صورت ویدئویی ضبط شده و پخش می‌شود. کرونا سازوکارهای قدیمی را به هم ریخت و نظم جدیدی را در جهان ایجاد کرد.

در مجمع امسال، همه کسانی که به هر دلیلی در سال‌های گذشته نمی‌توانستند حضور یابند، سخنرانی کردند، هرچند از جنب‌وجوش دیپلماسی به آن شیوه سابق، خبری نیست.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
6 + 12 =