فصل همدلی است نه دعوا

تهران- ایرنا- روزنامه اعتماد در یادداشتی به قلم الیاس حضرتی، ‌نوشته است:‌ این هم رسم و قاعده‌ای شده (اگرچه رسم بد و قاعده خطرناک) که تا هرکس درباره وضع کشور حرف بزند از شش جهت به او حمله کنند که «تو دیگر هیچ نگو که هرچه امروز بدبختی داریم به خاطر دیروزی است که تو و رفقایت فلان کار را کردید یا بهمان حرف را زدید یا...»

در گزیده ای از این یادداشت می خوانیم: الان وضع طوری شده که اگر اصلاح‌طلب حرف بزند، می‌گویند ریشه همه این مصیبت‌ها از همان دولت اصلاحات است. اصولگرا اگر حرف بزند، می‌گویند پس شما کی می‌خواهید دست از سر این مملکت ‌بردارید. این‌طرفی مجرم است و آن‌طرفی خطاکار. در این بین خیانتکار نیز مدالی است که با بی‌مسوولیتی و بی‌مبالاتی تمام به سینه عمرو و زید می‌زنند. چپ گناهکار است راست هم گناهکار، بقیه هم هرکدام به سهم خود منتقدان سفت و سختی دارند که کمین نشسته‌اند تا مسائل امروز را به ده سال و بیست سال و سی سال و بلکه چهل سال پیش برگردانند و دعوا را به قول خودشان ریشه‌ای حل‌وفصل کنند؛ گویی ما امروز نه مساله‌ای داریم، نه دردی، نه بحرانی و نه مصیبتی. بلکه باید به تاریخ رجوع کنیم و همه دردها و مشکلات را در گذشته‌ای که حقیقتا یک یکش معلوم نیست حل‌وفصل کنیم.

من نمی‌گویم مسائل امروز کشور ریشه در گذشته ندارند، حتما دارند. بالاخره این وضع موجود از آسمان که بر سرمان نازل نشده. همه ما، از هر جناحی و با هر نیتی دست به دست هم داده‌ایم و خوب یا بد کشور را به اینجا رسانده‌ایم. اگر هم بنا باشد مسائل را حل کنیم راهی نداریم که به کمک هم و با معاضدت یکدیگر این کار را بکنیم. البته تا قیام قیامت می‌توانیم وقت تلف کنیم، از امروز و آینده غافل شویم و به جایش بنشینیم و مدام به دولت سازندگی بد بگوییم.

باز هم تاکید می‌کنم تردیدی در این نیست که گذشته ما حال ما را ساخته اما برای ادامه دعوای سیاسی تا کجا و تا کی می‌توانیم عقب برویم؟ یک یک سیاست کجاست و تا کجا باید گذشته دیگران را منکوب کرد؟ در میان جریان‌های سیاسی، بینی و بین‌الله چه کسی حق دارد نامه بنویسد و اظهار مشکل کند و در عین حال بد نشنود و آماج تهمت و فحش قرار نگیرد؟ در چشم شما چه کسی در وضعیت پیش‌آمده سهیم نیست و می‌تواند و از نظر شما حق دارد که بیان مساله کند؟

اتفاقا باید استقبال کنیم از چنین نامه‌ای و آن را به فال نیک بگیریم و به این معنا تعبیرش کنیم که او هم مسوولانه آمده تا به سهم خود آستین بالا بزند و در بهبود اوضاع کنونی بکوشد. اصلا راه دیگر و چاره دیگری نداریم. نه فقط باید از نامه دردمندانه او استقبال کنیم بلکه باید زمینه را مساعد کنیم تا همه سلیقه‌ها و گروه‌ها، همه آنها که متعلق به این سرزمینند و دل در گرو انقلاب دارند به میدان بیایند و در سامان دادن به وضعیت نابسامان کشور بکوشند.
حتی اگر نیایند باید دعوت‌شان کنیم و این معنی را به گوش‌شان بخوانیم و این پیام را به دست‌شان برسانیم که امروز کشور محتاج همیاری و همدلی همه ایرانی‌هاست. 

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
5 + 5 =