املای ننوشته غلط ندارد

حمیدرضا کاظمی‌پور I عضو کانون منتقدین و نویسندگان سینمای ایران
املای ننوشته غلط ندارد

تهران- ایرنا- اولین ساخته ربیعی در مقام کارگردان، فیلم قابل تاملی است! پرداختن به زوایای مبهمی از تاریخ معاصر ایران در بعد از انقلاب به لحاظ اینکه شاید بابی از گفتگو و روشنگری را باز نماید می تواند بسیار موثر باشد.

بهتر است قبل از هرگونه موضع گیری این را به فال نیک بگیریم و جرقه ای در مسیرِ گفتمان بیشتر بدانیم چرا که نباید فراموش کنیم تا در مورد موضوعی گفتگو صورت نگیرد به حقایق دست نخواهیم یافت و به قول معروف املای ننوشته غلط  ندارد.

پرداختن به موضوع حزب توده و مسائل پیچیده آن در شرایط آغاز انقلاب و جنگ به خودی خود موضوعی چالش برانگیزی است و از آنجا که اساسا مخاطب اشراف درست و دقیقی بر اطلاعات طبقه بندی شده در این راستا ندارد، کشف حقایقی در این زمینه می تواند جذابیت های خود را به همراه داشته باشد به شرط آنگه نگاه فیلمساز جانبدارانه نباشد و موضعی بی طرف را از پشت قاب دوربین ارائه دهد.

لباس شخصی خارج از بحث محتوایی که به دلیل عدم وقوف به آن نمی توانم چندان پیرامون آن سخن بگویم اما در کارگردانی فیلم پرزحمتی است، فضاسازی و طراحی صحنه خوبِ سال های ۶۰ چیزی است که در اولین نگاه باید به آن اذعان داشت و فیلم به این لحاظ توانسته است باورپذیری لازم را در مخاطب خود ایجاد کند.

دوربین نیز با توجه به استقرار، ثبات و پرهیز از نماهای روی دست به خوبی توانسته است التهاب و هیجان مورد نیاز در فیلم را ایجاد کند و این شاید مهمترین زحمت کارگردان در ساخت این فیلم است که راه سخت تر را انتخاب کرده و با یک دکوپاژ منطقی به سراغ دوربین روی دست نرفته است.

موسیقی اما در لباس شخصی بیش از حد بر کار سوار است و به جای کمک به فضاسازی فیلم بیش از آنچه نیاز هست شنیده می شود.

لباس شخصی در بازیگری نیز چندان یکدست نیست و اگرچه با عدم استفاده از بازیگران چهره سینمایی توفیق هایی را در باورپذیری بیشتر فضای آن روزها به دست آورده است اما از یکدستی لازم برخوردار نیست.

سرخط اخبار فرهنگ

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha