قوانین کفایت لازم برای حمایت از هنرمندان را ندارد

تهران- ایرنا- کارگردان تئاتر، با بیان اینکه بسیاری از قوانینی که در حوزه نمایش متعدد باید وجود داشته باشد متاسفانه نیست، گفت: در کشور ما سلیقه کارآیی فراوانی دارد و این سلایق متفاوت ممکن است راهکارها و فضاهای مختلفی را در بخش‌های مختلف به وجود بیاورد که نانوشته است.

جایگاه مدیریت در حوزه فرهنگی و هنری چیست؟ چقدر مسئول هستند در حوزه فعالیت شان؟ آیا یک مدیر باید در دسترس باشد و در حال تعامل؟ تفاوت است بین شخصی که در بخش صنعتی مدیر است با مدیری که در حوزه فرهنگ و هنر حضور دارند. اینها مسائلی است که شهرام گیل آبادی از مدیران اسبق رادیو، مرکز هنرهای نمایش رادیو و از مدیران فرهنگی و هنری و مدیرعامل خانه تئاتر پرده از بسیاری رازهای مدیریتی برداشته است. 


الان مسئولیت خانه تئاتر را برعهده دارید و شاید در بخش تیررس تر یا در معرض دیدتر ارتباط مستقیم تری با اعضای تئاتر برعهده دارید. از زمانی که مسئولیت را پذیرفتید، عکس هایی از شما منتشر می شود از دیدار با اعضای انجمن های مختلف خانه تئاتر وگفتگوهایی که داریم، کانون تازه تاسیس خانه تئاتر نزد شما آمدند و هم اندیشی بین مدیر عامل خانه تئاتر و اعضا صورت گرفت. از طرفی شما به عنوان مدیر عامل این تشکیلات، در معرض ارتباطات بیشتر با دنیای بیرون حوزه تئاتر هم هستید. با مسئولانی که مسئولیت شان به تئاتر برمی‌گردد. این ارتباط مداوم اساسا برای مدیر جذاب است یا یک مدیر ترجیح می‌دهد در دید نباشد؟

گیل آبادی: طبیعتا باید نظام ارتباطی تعریف شود تا یک مدیر بتواند ارتباط مستقیم و مستمری با فضاها و موقعیت های مختلف در صنوف ما که بتواند یک شبکه ارتباطی برای رفع مشکلات شکل بگیرد یا برون رفت از موانعی که بر سر راه هنر برای توسعه فکری جامعه وجود دارد داشته باشد. به طور طبیعی اگر این شبکه وجود نداشته باشد، کاری انجام نمی شود. این نیست که بگوییم جذاب است یا نیست بلکه بخشی از کار یک مدیر است. چون ساختار طبیعی است و باید مدیریت وجود داشته باشد، ممکن است جذابیت در روابط انسانی هم به وجود بیاید که برای توسعه کاری و رفتاری نظام مدیریت و بخشی از شغل آدم ها به حساب می آید و در کل دنیا به آن سازمان ارتباط محور گفته می شود. اگر سازمان ارتباط محور شکل نگیرد، ارتباط افقی، عمودی، مورب و ۴ دسته ارتباطی که در فضای مدیریت تعریف می شود برای پیشبرد کار و برنامه ریزی به وجود نیامده و سازمان دچار مشکل می شود. 


اینکه می گویند مدیر باید پاسخگو باشد. این پاسخگو هم به سمت بالاست و هم به سمت پایین. تعریف پاسخگویی از نظر ما چیست؟

گیل آبادی: در مدیریت مثل کارگردانی می ماند. ما با ۴ فرم مواجهیم. رهبری، ریاست، مدیریت و مسئولیت گفته می شود. هر کدام از این شاخصه های فضای مدیریت و موقعیتی که باید برنامه ریزی و سیاستگذاری و راهبری و نظارت و ارزیابی و ارزشیابی کند، هر کدام تعریف متفاوتی پیدا می کنند. به این خاطر است که اگر آن ارتباط مداوم و دو سویه به وجود بیاید، بخشی از آن ارتباط پاسخ به نیازهای مجموعه ای است که آن مدیر در آن زیست می کند و بی شک آن پاسخگویی، دو سویه است. هم از سمت زیر مجموعه و هم از سمت مدیری که برنامه ای را پیش می برد. اگر این بده بستان دو سویه وجود نداشته باشد، قطع ارتباط به وجود آمده و پاسخگویی هم در کار نیست. 


شاید موقعیت منحصر بفردی باشد. ما امسال نمایشی را به عنوان کارگردان به نام عاشقانه های خیابان روی صحنه داشتید. این نمایش تقریبا در واپسین روزهای اجرا توسط شورای نظارت اداره کل نمایشی توقیف شد. با خودم فکر می کردم که چه موقعیت عجیبی است، نمایش یک مدیر تئاتر توقیف می شود. چون در یک جایگاه به عنوان کارگردان نمایش حضور دارد به عنوان شخصیت حقیقی و در جایگاه دیگر علی الاصول به عنوان جایگاه حقوقی قرار گرفته است. که مستقیم یا غیر مستقیم، بخشی از وظایفش، حمایت و صیانت از کاری باشد که اعضای آن مجموعه انجام می دهند. این موقعیت خاص و عجیب است. شما به عنوان مدیر تئاتری، چطور تفکیک می کنید این سمت ها را؟

گیل آبادی: یک سری وظایف صنفی داریم. این وظایف در خانه تئاتر باید عمل شود. از حوزه دفاع از حوزه فکر تا حوزه معیشتی اعضای کانون. هم نیاز به برنامه ریزی در جهت استیفای حقوق اعضا داشته و هم نیاز به پیگیری مداوم و هم نیاز به مفاهمه دارد. تصورم این است که بسیاری از قوانینی که در حوزه نمایش متعدد باید وجود داشته باشد، متاسفانه نیست. در کشور ما سلیقه کارآیی فراوانی دارد و این سلایق متفاوت ممکن است راهکارها و فضاهای مختلفی را در بخش های مختلف به وجود بیاورد که نانوشته است. متاسفم که باید بگویم، صیانت از حقوق اعضای مختلف سینما، تئاتر، موسیقی و شاخه های مختلف هنر، بسیاری از اوقات دستخوش سلایق مختلف مدیران دولتی می شود. حق بسیاری تضیع شده و پاسخی داده نمی شود. این بی قانونی نه تنها به اجتماع ما و نظم آن ضربه می زند بلکه توسعه جامعه را هم دچار اختلال می کند. اگر قائل بر این هستیم که در کشور فرهنگی زندگی می کنیم و هنرمندان آدم های شاخص این میدان هستند، پس باید قوانین حمایتی لازم وجود داشته باشد و نظام حمایتی باید شفاف و روشن باشد و البته پاسخگو که متاسفانه همچنین چیزی وجود ندارد. کاستی های متعددی در این زمینه هست که ما نه تنها نخبگان خود را به سمت مرگ صیانتی هدایت می کنیم بلکه عدم توجه به شعارهای کلان کشور را هم شاهد هستیم. ما اگر دچار مرگ نخبگی می شویم، بخشی از آن بابت این است که قوانین کفایت لازم را برای حمایت از نخبگان کشور و هنرمندان ندارد و در بسیاری از موارد قانون مسکوت است. 


مدیریت هنری با سایر مدیریت های فرق دارد؟ رابطه مدیر با هنرمندان باید رابطه خاص باشد یا یک رابطه معمولی است؟

گیل آبادی: این روشن است و اشراف کامل دارید. قطع به یقین مدیریت هنری نه تنها در کشور ما بلکه در تمام دنیا شاخصه های خاص خودش را دارد. وقتی می گوییم حس و احساس و عاطفه، منطق و فلسفه و تمثیل، ۶ دسته حوزه شناختی برای انسان قائل هستیم، در مدیریت هنری، بدون شک مدیریت بر حس و احساس و عاطفه، ممکن است که توجه بیشتری را نیاز داشته باشد که گونه ای مدیریت احساسات وعاطقفه و منطق انسان را هم پررگ تر در خودش دارد. حتما باید هنرمند را فهمید و اندیشه وی را مثل تمام انسان ها، وقع بیشتری گذاشت. هنرمندان به هر طریق انسان هایی هستند که اگر مدیریت شان ویژه و خاص نباشد با ایراد مواجه است. 

برنامه زنده رادیویی گیومه به تهیه کنندگی حسین معصومی، گویندگی مهدی طهماسبی و با حضور علی جعفری کارشناس مجری و منتقد شنبه تا چهارشنبه هر هفته ساعت 9 صبح از موج 5/107 قابل دریافت است.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
6 + 0 =