۳۰ مرداد ۱۳۹۸،‏ ۱۵:۲۵
کد خبرنگار: 2011
کد خبر: 83445559
۰ نفر

برچسب‌ها

 ایران و کابوس های کاخ سفید

تهران- ایرنا- محدودیت های در نظر گرفته شده برای ایران در متن برجام و قطعنامه 2231 شورای امنیت هر چه به پایان خود نزدیک می شود، بر نگرانی ها در کاخ سفید افزوده و تکاپو بین مقامات آمریکایی برای دائمی ساختن این محدودیت ها افزایش می یابد.

به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش های خبری ایرنا، یکی از مسائلی که در توافق هسته ای بین ایران و 1+5 بسترساز خروج آمریکا از آن شد به محدودیت های برمی گشت که برای ایران در زمینه های مختلف از جمله فعالیت های موشکی، تسلیحاتی و هسته ای در نظر گرفته شده بود و در گذر زمان از ایران برداشته می شد؛ موضوعی که در یکسال اخیر مقامات مختلف تیم «دونالد ترامپ» توجهی ویژه به آن داشته و در فرصت های مختلف خواستار دائمی شدن محدودیت های برجامی بر ایران شده اند.

دیروز سه شنبه بیست ونهم مرداد ماه نیز در جریان برگزاری نشست «صلح و امنیت خاورمیانه» شورای امنیت سازمان ملل، «مایک پمپئو» وزیر امور خارجه ترامپ بار دیگر به محدویت های در نظر گرفته برای ایران در حوزه تسلیحاتی اشاره کرد و خواستار تمدید تحریم‌های تسلیحاتی و مسافرتی سازمان ملل متحد علیه ایران شد؛ تحریم هایی که حدود یکسال و چند ماه آینده (اکتبر ۲۰۲۰) پایان خواهد یافت.

این نخستین باری نیست که پمپئو نگرانی خود را از پایان محدودیت های تسلیحاتی ایران آشکارا بیان می کند. وی دوشنبه بیست و یکم مردادماه هم با انتشار یک پیام توئیتری از نگرانی کاخ سفید نسبت به پایان محدودیت های موقتی اعمال شده بر ایران در برجام و قطعنامه شورای امنیت پرده برداشت و با درج ساعتی با شماره معکوس که پانزده ماه و اندی را نشان می داد، نوشت: زمان در حال سپری شدن است. این زمانی است که پیش از به اتمام رسیدن مهلت تحریم تسلیحاتی سازمان ملل برای ایران و ممنوعیت سفر قاسم سلیمانی باقی مانده است. ما از متحدان و شرکایمان می‌خواهیم فشار بر حکومت ایران را افزایش داده و رفتار بی‌ثبات‌کننده آن را متوقف کنند.

اشاره پمپئو به تحریم های تسلیحاتی است که در متن قطعنامه ۲۲۳۱ بازه زمانی پنج ساله برای آن در نظر گرفته شده و حدود یکسال آینده این محدودیت به پایان می رسد. ضمن این که در قطعنامه مذکور برای فعالیت های موشکی ایران نیز محدودیتی هشت ساله در نظر گرفته شده و بعد از این زمان، فعالیت های ایران در این زمینه به شرایط عادی بازخواهد گشت.

جدا از فعالیت های تسلیحاتی و موشکی، یکی دیگر از نگرانی های آمریکا به «بند غروب برجام» ارتباط می یابد؛ بندی که برپایه آن پس از ۱۰ سال ایران می ‌تواند سانتریفیوژهای غنی‌سازی را افزایش دهد و پس از ۱۵ سال نیز اجازه دارد بر حجم اورانیوم کمتر غنی ‌شده خود بیافزاید.  بند مورد نظر یکی از مهمترین دستاوردهای رایزنان هسته ای ایران بود که در طول مذاکرات دو ساله به دست آمد.
همین اصل محدودیت زمانی چه در جریان مذاکرات هسته ای و چه در فضای پسابرجام به دغدغه و ابزار نگرانی دشمنان تبدیل شده است. آنها معتقدند پس از انقضای زمان تعیین شده و عادی سازی فعالیت های هسته ای ایران، تهران با سرعت چشمگیری به راه خود ادامه داده و رقبا را از صحنه خارج خواهد ساخت؛ با چنین نگرشی، دشمنان از هر فرصتی برای زیر سوال بردن این بند استفاده کرده ولی تاکنون راه به جای نبرده اند.

یکی از راهکارهای آمریکایی ها برای جلوگیری از پایان محدودیت های برجامی، خروج از برجام و تلاش برای خارج ساختن تهران از توافق بود. از این رو شاهد سخت ترین تنگناها و شدیدترین تحریم ها بر ایران بوده ایم به طوری که مقامات آمریکایی مدعی اند که شرایط نابسامان اقتصادی در ایران نتیجه فشار آنها بر تهران است.

به عنوان نمونه در یکسال اخیر سران واشنگتن در راستای سیاست «فشار حداکثری» بر ایران، در پی صفرسازی صادرات نفت ایران برآمده است. اخیرا پمپئو مدعی شده که آمریکا توانسته جلوی فروش 2 میلیون و 700 هزار بشکه نفت ایران را بگیرد. همچنین «برایان هوک» رییس گروه اقدام ایران در وزارت خارجه آمریکا هم اخیرا در نشستی مدعی شده که صادرات روزانه نفت ایران از دو میلیون به ۱۰۰ هزار بشکه نفت رسیده است.  این ادعاها در حالی مطرح می شوند که برخی از رسانه ها و منابع خبری همچنان از فروش نفت ایران به برخی شرکای سنتی خبر می دهند.

از دیگر راهکارهای آمریکا برای فشار بر ایران، ائتلاف سازی بین المللی در خلیج فارس است؛ ائتلافی که هر چند رییس گروه اقدام ایران در وزارت خارجه آمریکا مدعی شده شمار استقبال کنندگان از آن به 30 کشور می رسد اما از نگاه ناظران راه به جایی نخواهد برد به دو دلیل اصلی که در ادامه خواهد آمد.

نخست این که کشورهای عربی حوزه خلیج فارس همچون عربستان و امارات که در بدو ورود ترامپ به کاخ سفید روی او برای مواجهه با ایران حساب ویژه ای باز کرده بودند، اینک ناامید از ترامپ به سوی ایران سیگنال های مثبت می فرستند. دوم، واگرایی در دو سوی آتلانتیک و اختلاف بین تروئیکای اروپا با آمریکا است. به طوری که فرانسه، آلمان و انگلیس به عنوان تروئیکای اتحادیه همواره از برجام حمایت می کنند و در صدد اجرای «اینستکس» و نجات توافقی هستند که برای آن بیش از یک دهه زحمت کشیده اند.

حتی انگلیس که در چند قدمی خروج از اتحادیه قرار دارد و برخی بر این باورند که در فضای پسابرگزیت سیاست همسوتری با آمریکا خواهد داشت چند روز پیش با رفع توقیف نفتکش «گریس1» حامل نفت ایران در جبل الطارق نشان داد که ائتلاف دریایی آمریکا شکننده تر از آن چیزی است که به نظر می رسد.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
7 + 11 =