خط قرمزهای حداکثری را نپذیرفتم

تهران- ایرنا- حسین نصیری مدیرعامل ایرنا در سالهای ۱۳۶۸ تا ۷۱ در بخش چهارم گفت و گوی خود با پروژه تاریخ شفاهی ایران ایرنا می گوید:شخصاً راجع به رعایت خط قرمزهای حداقلی مشکلی نداشتم چرا که همه چیز را نمی توان انتشار داد اما روی اعمال خط قرمزهای حداکثری حرف داشتم و به آن هم تن نمی دادم و پایش هم می ایستادم.

ایرنا: حکمی هم علیه شما در ارتباط با مقطعی که در ایرنا بودید، صادر شده است؟

نصیری: بله. بعد از رفتن من از ایرنا، از سوی «دیوان محاسبات» حکمی علیه من صادر شد. بدین مضمون که در آخرین سال حضور من در ایرنا، تدارکات علی الحساب ۳۷ هزار تومان! را به جای تیرماه در اواخر مرداد ماه همان سال تسویه کرده است، یعنی با ۳۹ روز تاخیر!

این ۳۷ هزار تومان تک تومانی! که گم (اختلاس) هم نشده بود بلکه تسویه شده بود و آن هم با ۳۹ روز تاخیر!

من توضیح دادم که ایرنا، مدیر اداری داشت، مدیرمالی داشت، معاون اداری مالی داشت و نیز ذیحساب. من اصلاً در جزییات هزینه ای بسیار بیشتر از این ارقام نیز قرار نمی گرفتم (درقاعده مرسوم و منطقی اداری!)

اما سه نکته مهم:

اولا- دوستان همکار در ایرنا هیچ خبری از این قضیه به من نداده بودند و من تنها پس از صدور حکم در جریان قرار گرفتم. لذا هیچ امکانی برای اعتراض فراهم نشد.

ثانیاً دوستان همکار با توجه به استدلال فوق، نسبت به ایرنا بی توجهی و نسبت به من بی وفایی کرده بودند ولی هیچکس از آنها عذرخواهی نکرد و من هم اعتراضی به آنها ندارم.

ثالثاً: بنده پس از آن به کرات گفته ام که عدد ۳۷ هزارتومان است و من مدیرمالی و معاون اداری مالی و ذیحساب داشته ام و این پول تسویه شده و اشکال در تاخیر است که طبق قانون اصولاً به من بازنمی گردد! اگر چه می توان این حکم تاریخی!! را به تلاشی برای سندسازی علیه من معناکرد ولی بنده با تشکر از این تلاش! بر این باورم که ای کاش دیگران هم خطاهایی در این اندازه داشتند!

ایرنا: خط قرمرهای ایرنا چه بود؟

نصیری: خط قرمزهای ایرنا کمابیش مشخص است. اما برخی مدیران آن را به صورت حداقلی اجرا می کنند و بعضی به شکل حداکثری.

شخصاً راجع به رعایت خط قرمزهای حداقلی مشکلی نداشتم چرا که همه چیز را نمی توان انتشار داد، اما روی اعمال خط قرمزهای حداکثری حرف داشتم و به آن هم تن نمی دادم و پایش هم می ایستادم. چون معتقد بودم خبرگزاری ایرنا وظیفه دارد به بسیاری از مسائل و اخبار ورود پیدا کند.

در سالهای ۶۸ تا ۷۱ نه تنها خبرنگاران ایرنا جایگاه قوی تری پیدا کردند و نه تنها تمایلی به ترک ایرنا نبود (با وجود شرایط مالی بهتر خبرنگاران صدا و سیما) بلکه گرایش به بازگشت به خبرگزاری مشهود بود.

بنده بر این باورم که خبرنگاران برای حضور موثر در وقایع باید توسط مدیریت سازمان به صورت اساسی حمایت شوند بنابراین مسوولیت انتشار اخبار و مطالب هم بر عهده سازمان بود نه خبرنگار!

ایرنا: گویی در این میان مدتی هم به وزارت خارجه منتقل شدید؟

نصیری: بله. سال ۶۸ این اتفاق افتاد. دیگر به دلایلی نمی خواستم در خبرگزاری بمانم. رفتم با آقای ولایتی وزیرخارجه وقت صحبت کردم. گفتم من دو جا می توانم باشم یکی سفیر ایران در پاکستان البته مشروط بر اینکه افغانستان هم زیر نظر من باشد یا اینکه معاون آسیای وزارت خارجه شوم.

ایشان پرسید حالا چرا فقط این دو جا؟

توضیح دادم.

قرار شد من به پاکستان بروم. و من هم رفتم و شروع به مطالعه پرونده های این دو کشور کردم. اما یک روز آقای خاتمی وزیر ارشاد تماس گرفت ت. به ایرنا برگردم. من با توجه به شناخت از اوضاع نابسامان خبرگزاری با تاکید آن را رد کردم ولی ایشان با توضیحات شخصی و با اصرار بر آن پیشنهاد پافشاری کردند.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
5 + 2 =