۲۶ خرداد ۱۳۹۸،‏ ۷:۲۶
کد خبرنگار: 1195
کد خبر: 83355143
۱ نفر
مناقشه آفرینی  ترامپ برای بازگشت آمریکا به شکوه خیالی

تهران- ایرنا- بازگشت نوستالژیک دولت ترامپ به شیوه های منسوخ در جعل شواهد و «خلق حوادث» برای ایجاد مناقشه با استناد به مدارک دروغین، راهبردی است که نزد افکار عمومی جهان نخ نما شده و اکنون عصری نیست که مستاجران کاخ سفید بتوانند بدون ترس از افشاگری های رسانه ای در تاریکی سیاست های جنگ افروزانه خود را پیش ببرند.

«ما را اینجا فرستادند که منفجر شویم تا آنها بتوانند به جنگی که مشتاق آن هستند، برسند.» یکی از افسران «یو اس اس مداکس» با این جمله هم قطاران خود و خدمه این ناو را از سردرگمی درباره ماموریتشان رها کرد، اما در عین حال آنها را در سردرگمی دیگری غرق ساخت.

ناو مداکس در سال ۱۹۶۴ ظاهراً برای مأموریت شنود الکترونیکی به خلیج تونکین در شرق ویتنام شمالی رفته بود که با چند قایق تندروی ویتنام شمالی درگیر شد که در نتیجه آن ۴ ملوان ویتنامی کشته و ۶ تن زخمی شدند. اما نیروهای آمریکایی هیچ تلفات و مجروحی نداشتند و مداکس نیز تنها آسیبی سطحی دید.

دو روز پس از این درگیری خدمه ناو مداکس اشیایی را ردیابی کردند که به این ناو نزدیک می‌شد. فرماندهی مداکس به تصور اینکه اشیای شناسایی شده قایق‌های تندروی ویتنام شمالی است، دستور شلیک داد و توپ‌های این ناو به مدت دو ساعت به صورت ممتد به این اهداف شلیک کردند. اما فرمانده این ناو در گزارشی که به واشنگتن مخابره کرد احتمال داد که هیچ حمله‌ای از سوی ویتنام شمالی و در نتیجه هیچ هدفی در کار نبوده است.

اما این به ظاهر حمله سبب شد که کنگره آمریکا به «لیندون جانسون» رئیس جمهوری وقت این کشور این اختیار را بدهد که به هر کشور جنوب شرق آسیا که از سوی کمونیست‌ها در خطر باشد، کمک کند؛ مجوزی که زمینه‌ای برای لشگرکشی واشنگتن به ویتنام شمالی و آغاز رسمی این جنگ ویرانگر شد.

«جاستین هالپرن» طنزنویس آمریکایی روز جمعه در صفحه توئیترخود نوشت: پدرم از خدمه یو اس اس مداکس بود؛ کشتی که مورد حمله قرار گرفت تا جنگ ویتنام شروع شود. او می‌گفت هیچکس نمی‌دانست چرا در خلیج تونکین است، تا آنکه یکی از افسران هنگام خوردن صبحانه گفت: ما را اینجا فرستادند که منفجر شویم تا آنها بتوانند به جنگی که مشتاق آن هستند، برسند.

این واقعیتی تلخ از تاریخ جنایت‌های آمریکا است که از زبان طنزنویس این کشور به نقل از شاهدی عینی بیان می‌شود. نشریه نیوزویک بعدها گزارش می‌دهد که جانسون در محفلی خصوصی گفته بود: تا جایی که می دانم، نیروی دریایی ما آنجا در حال شلیک به وال‌ها بود.

«رابرت مک نامارا» وزیر خارجه وقت آمریکا نیز در نشستی که نوارضبط شده آن در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، تائید کرده بود که درباره حمله دوم تردید داشته و این موضوع را با رئیس جمهوری جانسون در میان گذاشته بوده است.

ظاهراً این روزها دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا که «بزرگی» کشورش را از دست رفته دیده و شعار «آمریکا را دوباره بزرگ کنیم» (make America great again) سر می‌دهد، برای بازگرداندن این بزرگی سراغ نوستالژی حملات با «پرچم دروغین» رفته تا کام جنگ طلبان و لابی‌های تسلیحاتی ایالات متحده را شیرین کرده و حس کاذب «بزرگی» به کوتاه قامتان منطقه بدهد.

اگرچه شاید هنوز زمانی طولانی مانده تا همچون «حادثه مداکس» در خلیج تونکین اسناد رو شده و مشخص شود که این رویدادها نیز خلق «حادثه» و «خرابکاری» برای تحت فشار گذاشتن ایران است؛ پرسش‌هایی ساده می‌تواند نشان دهد که نتیجه گیری درباره «نقش» داشتن یا نداشتن ایران چندان زمان بر نیست.

«ویلیام چرچ» افسراطلاعاتی باسابقه آمریکایی که به عنوان کارشناس نظامی در شورای امنیت سازمان ملل نیز خدمت کرده، روز شنبه در مصاحبه‌ای به نشریه آمریکایی نیوزویک گفت: پیشینه ایالات متحده در «خلق شواهد» برای جنگ چندان خوب نیست.

وی به جنگ‌های ویتنام و عراق که با استناد به مدارک دروغین آغاز شد، اشاره کرد و افزود: وقتی این حمله به نفتکش‌ها روی داد، باید در کنار بررسی شواهد از خود بپرسیم چرا اتفاق افتاد و انگیزه آنچه بود؟ چرچ همچنین گفت: چرا ایران باید به نفتکش ژاپن و نروژ که دو تا از بهترین مشتریان نفتی ایران هستند حمله کند؟ آنها چندین دهه است که به این کشورها نفت می‌فروشند، چرا باید چنین کاری کنند؟

«آنتونی کوردزمن» تحلیلگر استراتژی در مرکز مطالعات راهبردی و بین المللی واشنگتن نیز به وجود بازیگران دیگر در منطقه که انگیزه‌ای قوی برای انجام چنین حملاتی دارند اشاره کرد. کوردزمن به نیوزویک گفت: می‌پرسند اگر ایران حمله نکرده، پس چه کسی کرده؟ این احتمال را می‌توان داد که داعش این کار را کرده تا ایران و آمریکا را که دشمن خود به حساب می‌آورد، درگیر جنگ کند.

کوردزمن همچنین به عربستان سعودی و امارات متحد عربی اشاره کرد که انگیزه‌ای برای انجام حملات اینچنینی به منظور تحت فشار گذاشتن و ایجاد اجماع در منطقه علیه ایران دارند.

حمله به نفتکش‌های ژاپن و نروژ در روز پنجشنبه در دریای عمان در حالی روی داد که «آبه شینزو» نخست وزیر ژاپن در دومین روز از سفر رسمی و تاریخی خود به ایران با آیت الله خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی دیدار داشت. پرسش دیگری نیز که باید به سوال‌های چرچ و کوردزمن اضافه کرد این است که آیا هر کشوری که از کمترین عقلانیت سیاسی برخوردار باشد، حاضر به انجام چنین حمله‌ای در این شرایط می‌شود؟

این تحلیل‌ها به کیستی عامل این حملات و انگیزه آنها اشاره دارد و رویکرد آنها حقیقت جویانه است؛ اما واقعیت این است که کارگردانان سناریوهای سیاسی آمریکا که در پایان ربع اول قرن و بیست و یکم با نوستالژی چندین دهه پیش رویاپردازی می‌کنند، گویا فراموش کرده اند که در این عصر برای افشای رازها چندین دهه انتظار نیاز نیست.

این موضوع باید برای ترامپ بیشتر قابل لمس باشد چراکه هر روز با افشاگری تازه ای علیه دولتش روبه رو است و روزی نیست که سندی یا فایلی صوتی از نشست محرمانه‌ای از مقام‌های دولتش رو نشود. هرچند به عقیده ناظران غائله آفرینی ترامپ و همقطارانش به خصوص در خاورمیانه و منطقه خلیج فارس برای سرکیسه کردن بیشتر حکام وابسته شیخ نشین است.

افکار عمومی جهان که بارها این گونه نیرنگ‌ها را از مقام‌های کاخ سفید تجربه کرده اند، دیگر خیمه شب بازی‌های دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی یا حتی دهه اول هزاره سوم را باور نمی‌کنند و در جهانی که به سوی صلح پایدار می‌رود، هیچ گونه زمینه چینی برای جنگ را برنمی تابند.

شبد **۹۴۱۶**۱۰۱۰

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 2 =