۲۵ خرداد ۱۳۹۸،‏ ۱۰:۵۵
کد خبرنگار: 1285
کد خبر: 83353396
۲ نفر

سخاوتی به شیرینی توت

خاطره حسین زاده
سخاوتی به شیرینی توت

شهرکرد- ایرنا- در روزگاری که قیمت میوه ها سرسام آور شده این درخت توت است که همسایه ها را فراموش نکرده اما میوه های شیرین این درخت سخاوتمند بیش از آنکه به مصرف مردم برسد پای درختان له می شود و بیشترین هدر روی را در میان درختان میوه دارد.

توت؛ این میوه شیرین و آبدار بهاری که در کمترین زمان به ثمر می‌نشیند، ثمرش زیاد کال نمی‌ماند و زود می‌رسد و قبل از آنکه دستانتان را به سمتش دراز کنید میوه‌هایش را در کمال سخاوت پیشکشتان می‌کند.

توت درختی مقاوم و نیاز کم به آب، در مناطق خوش آب و هوا رشد می‌کند، همه چیز آن به کار می‌آید؛ از میوه گرفته تا برگ و چوبش. شیرینی توت زیان آور نیست و همچون بسیاری از شیرینی‌های دیگر دل را نمی‌زند. حتی نگرانی از خشک شدن این میوه‌های آبدار هم بی معناست، همین توت‌های تازه و شیرین وقتی خشک می‌شوند، تازه جان می‌گیرند؛ آن وقت جان می‌دهند برای فنجانی چای.

جدای از این فصل بهار با بوی توت و سایه درختانش است که برای بسیاری از ما ایرانی ها شیرین و دلچسب می‌شود. بیشتر شهرهای کشور اردیبهشت و خرداد که می‌شود طعم و بوی توت به خود می‌گیرند و با وجود همه شلوغی‌ها، آلودگی‌ها و دغدغه‌های زندگی روزمره اگر نیک بنگریم هنوز هم می‌توانیم عطر توت را در کوچه پس کوچه‌های شهر حس کنیم و در روزگاری که قیمت میوه‌ها سرسامآور شده، این درخت توت است که همسایه را فراموش نکرده است.

اما همین میوه توت بیشترین هدر روی را در میان درختان میوه دارد. به راستی هر سال چند تن توت در هر کوی و برزن، خیابان و حتی حیاط خانه‌ها جارو می‌شود، پای درختان از بین می‌رود و یا بی استفاده در سطل زباله‌ها جای می‌گیرد؟!

بی شک نمی‌توان آمار دقیقی از هدر رفت این میوه‌های کوچک شیرین ارائه داد، اما چرا با وجود فراوانی این درختان سخاوتمند، میوه آن با قیمت بالا در میوه فروشی‌ها به فروش می‌رسد و یا خشک شده آن را باید به چند برابر قیمت از آجیل فروشی‌ها تهیه کرد.

پیشگیری از سرطان، افزایش طول عمر، تصفیه خون، تقویت کلیه‌ها، پاک کننده کبد، تقویت مهارت شنیداری و دیداری، درمان یبوست، رفع کم خونی و درمان حساسیت بهاری تنها بخشی از خواص میوه و برگ درخت توت است و متخصصان تغذیه در توصیه‌های خود مردم را تشویق به مصرف این میوه بهاری می‌کنند.

با این وجود این توت‌های رسیده و شیرین بیش از آنکه به مصرف مردم برسد پای درختان له می‌شوند و نمی‌توان بهره‌ای از آن برد.

این روزها حتی از رسم و رسومات گذشته نیز خبری نیست. تجمع اهل خانه و محل که برای تکاندن درخت توت در کوچه‌ها شکل می‌گرفت و با ساختن لحظاتی شیرین و دورهمی آئین توتخوری را در کنار یکدیگر جشن می‌گرفتند.

دیگر کمتر صحنه‌ای توجه مان را جلب می‌کند که فردی روی پنجه‌های پا ایستاده و سعی می‌کند توتی که از بالای درخت چشمک می‌زند را به چنگ آورد.

البته شاید طبیعی باشد که با گذشت زمان و تغییر خرده فرهنگ‌ها، همانند دیگر آداب و رسوم کهن، سنت توتخوری هم در جامعه رنگ باخته باشد.

اما به راستی تکلیف این میوه‌های شیرین پرخاصیت چه می‌شود؟ آیا جز این نیست که بیشتر از آنکه به مصرف مردم برسد آلودگی کوچه و خیابان‌های شهر را بدنبال دارد و زحمت رفتگران را زیاد می‌کند، در حالی که اگر اراده‌ای شکل می‌گرفت که در فصل رسیدن توت به صورت سازمان یافته اقدام به برداشت آن می‌شد هم از این طریق شغلی هرچند مقطعی برای افراد جویای کار فراهم می‌شد و هم اینکه با توت‌های برداشتی امکان تهیه شیره توت، مربای توت و یا توت خشک فراهم می‌گشت و به نوعی زمینه درآمدزایی از آن حاصل می‌شد.

این‌طوری نه تنها دیگر شاهد اسراف و هدررفت این میوه‌های شیرین بهاری نبودیم بلکه در بهبود اقتصاد و البته از همه مهمتر حفظ پاکیزگی شهر نیز گام مؤثری می‌توان برداشت.

شایسته است که شهرداری و به طور خاص سازمان پارک‌ها و فضای سبز که متولی نگهداری و حفظ فضاهای سبز شهری است در این خصوص تدبیری بیندیشد و از افراد صاحب فکر و اندیشه‌های خلاق در این خصوص بهره گیرد تا شیرینی این میوه‌های بهاری به صحنه تلخ هدررفت و اسراف نعمت الهی و کثیفی پیاده روها نینجامد.

* خبرنگار ایرنا مرکز شهرکرد

۷۳۶۳/۶۰۲۱

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
5 + 0 =