۶ خرداد ۱۳۹۸،‏ ۸:۵۳
کد خبرنگار: 1000
کد خبر: 83329404
۰ نفر
امام علی (ع) سرچشمه فضایل و مناقب

شیراز - ایرنا- امام علی (ع) سرچشمه فضایل اخلاقی و مناقب انسانی است ، مولای متقیان در آسمان بی ستاره کوفه چون خورشیدی تابناک در شب ظلمانی درخشید و به زهر شمشیر کینه شب پرستان نور ستیز ، زلال شهادت را نوشید و سیراب از دنیای عطشناک آدمیان پرواز کرد.

آن شب ستاره ها غمگنانه به کوفه می نگریستند و ماه از شرم، خود را با ابرها پوشانده بود. بغض آسمان که باز شد، زمین به حال خود گریست. تنها نه امت، یتیم شده بود، بلکه انسان سند افتخار و برگ برنده خود را در برابر ابلیس گم کرده بود. از در و دیوارهای کوفه ناله می بارید و وحشت سراسر آن را فرا گرفته بود.


کوفه سراسر سکوت است و خاک مرگ، روی شهر پاشیده اند. از آسمان غم می بارد. نگرانی در عمق زمان و لحظه ها موج می زند. امام علی(ع) در بستر مرگ آرمیده است.گوش ها که ندای قُتِلَ امیرالمؤمنین را شنیدند، تن ها پای ایستادن نداشتند. مردم گیج و مبهوت شدند و ناباورانه خبر را زمزمه می کردند، همان مردمی که بارها امیر و امامشان، از بی وفایی و پیمان شکنی و سست عهدی آنان شکایت کرده بود، همان مردمی که درباره شان فرموده بود ای گروهی که جسمتان اینجا حضور دارد، اما عقل و خرد شما پنهان گشته است.


 همان مردم اینک سخت اندوهگین و افسرده اند و می دانند که روزهای سیاهی پیش رو خواهند داشت. مگر امام علی(ع) چه کرد و چه گفت که مستحق شمشیر زهرآگین شد؟ پاسخ به این سؤال را باید در  همه فضایل و مناقبی جست که رسول خدا، درباره علی(ع) فرموده اند.


 زمین مسجد می ‏خواهد، شمشیر زهر دیده را ببلعد. محراب می ‏خواهد تو را در خود بگیرد؛ اما تو در آرامشی عجیب، دست و پا زدن زمین و آسمان را به سخره گرفته ‏ای. چه سجده طولانی، چه سجده لبریز از انتظاری گویی نقش دیدار را بر صفحه جانمازت حک کرده‏ اند و تو محو تماشایی که از سجده برنمی ‏خیزی. منتظری تا آن وعده ‏ها را که گوش‏هایت سال‏ها از پیامبر (ص) شنیده بودند حالا به دیده عشق بنگری و سرمست، پایکوبی کنی.
زبان زمان، گنگ مانده است. پسر ملجم به سمت تو می‏ آید؛ سیه چرده و رعب‏ آور، شمشیرش نگاه به میان سر تو دوخته است و اشکی زهرآگین از شمشیر او  فرو می‏چکد و در تقلا با سر انگشتان قاتل لعین توست. هرچه فریاد می ‏کشد، رهایش نمی ‏کند. هرچه تکاپو می‏ کند، گلویش بیشتر فشرده می ‏شود. تلاش می‏کند اما بی ‏فایده است. دستی بالا می ‏رود کاش رضای خداوند در این بود، تا با آهی همان جا خشک می‏ ماند.


دستی بالا می‏رود و پایین می‏ آید. در و دیوار، شیون می ‏کند. نماز، شرمنده، اشک ‏ریز است و صدای تاریخ، در گلو یخ بسته است. پنجره‏ ها بی‏ قرار باد، زار می ‏زنند.


مرحوم دکتر سیدجعفر شهیدی در نوشتاری به بررسی روایت ها و کتب تاریخی درباره دلایل به شهادت رسیدن مولای متقیان، امیرالمومنین علی(ع) پرداخته است. در پژوهش های تاریخی این استاد حوزه و دانشگاه آمده است: مجموع روایت‏ هائی که مورخان نخستین درباره شهادت امیر مؤمنان علی (ع) آورده ‏اند، و شیعه و اهل سنت آن را در کتاب های خویش نقل کرده ‏اند نشان می ‏دهد که علی (ع) با توطئه خوارج به شهادت رسید.


۶۱۱۳