۵ خرداد ۱۳۹۸،‏ ۱۳:۴۸
کد خبرنگار: 995
کد خبر: 83328548
۰ نفر
علی(ع)، قرآن ناطقی که در خون جهالت غلتید

بندرعباس- ایرنا- امام علی(ع) نخستین پیشوای مسلمانان، قرآن ناطق و امام مبینی است که قدرش را ندانستند تا زمانی که در شب قدری در مسجد و محراب به دست جاهلان مرکب و متحجر به خون غلتید و یتیمان از پدر محروم شدند.

به گزارش ایرنا، قرآن کریم نور جاودان و مصباح هدایت و حضرت امیرالمومنین (ع) مفسر آگاه قرآن و مصداق آیه «هَذَا کِتابُنا ینطقُ عَلَیکُم بالحق»، قرآن ناطق و پیشوای فصاحت است که خود گفته است: «پیامبر به من هزار باب علم آموخت، که از هر بابی هزار باب دیگر گشوده می شد، تا اینکه به علم گذشته و آینده تا روز قیامت آگاه شدم».


امام المتّقین که خود پیشوای فصاحت است، قرآن را بسان رشته پیوند استوار انسان و خدا می داند و زدودن زنگار دل و بهاری شدن قلب و دستیابی به چشمه های دانش را، تمسک به این رشته استوار آسمانی می داند.


علی (ع) قرآن ناطقی است که شاعران نیز میزان، بهشت و کوثر و رضوان را فقط در علی (ع) درس خداشناسی، عدالت و شرافت را فقط در ولایتش می بینند و محبت خود را با زبان شعر می سرایند.


شاعران نخستین ستایشگرانی هستند که ارادت خود به اهل بیت پیامبر (ص) و شخصیت والای نخستین امام شیعیان را در ردیف و قافیه های ابیات شعرهای خود از دل و جان نشان می دهند.


آنها سخاوت، مردانگی، جوانمردی و خداشناسی آن ' جان زعشق مُنجلی ' را بارها در ابیات شاعرانه به زبان آورده اند؛ همچنان که شاعرسوخته دلی چون شهریار درس خداشناسی و مردانگی را در مشهورترین شعر خود با «علی ای همای رحمت» در مدح نخستین امام شیعیان سروده است:


دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین / به علی شناختم من به خدا قسم خدا را


برو ای گدای مسکین در خانه علی زن / که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را


و آنجا که حافظ شیرازی ارادت خود را به شاه نجف این چنین ابرازداشته است: حافظ اگر قدم زنی در ره خاندان به صدق / بدرقه رهت شود همت شحنه نجف


آری این ارادت های شاعرانه به ناطق قرآن نه تنها در آثار شاعران شیعه و غیرشیعه که در سخنان غیرمسلمان نیز به خوبی به چشم می خورد چراکه علی (ع) نفس مطهرپیامبراکرم (ص) است که شرافت و شرف و عدل از شرافت رهبری رؤوف و مهربان چون او سرچشمه می گیرد.


ابوتراب، مرد ایمان و علم از چنان جایگاهی برخوردار است که غیرمسلمانان به هنگام شدت و سختی به آستان او پناه برده و در بیان عظمت نگاهش حقیقت ها گفته اند؛ چنان که 'میخائیل نعیمه' از دانشمندان مسیحی در بیان جایگاه نخستین امام و مولی شیعیان گفته است: «پهلوانی امام (علیه السلام) تنها در میدان جنگ نبود بلکه او در روشن بینی، پاکدلی، بلاغت، سحر بیان، اخلاق فاضله، شور ایمان، بلندی همت، یاری ستمدیدگان و ناامیدان، متابعت حق و راستی و بالجمله در همه صفات پهلوان بود.


و ' شبلی شمیل '، شاگرد مکتب داروین نیز امام علی (ع) را یگانه نسخه ای می داند که با اصل خود «پیامبر (صلی الله علیه و آله)» مطابق است و هرگز اهل شرق و غرب، سخنرانی نظیر او در گذشته و حال ندیده است».


علی (ع) قرآن ناطق و امام مبینی است که هیچکس قدرش را نداست تا زمانی که در مسجد و محراب به خون غلتید و به هنگام خشم بر دشمنان خدا قاطع ولی در مقابل کودک یتیم آن قدر متواضع و مهربان بود که در برابر طفل یتیم روی خاک می نشست، دست مرحمت بر سر او گذاشته و آه می‏ کشید و می‏ فرمود: بر هیچ چیزی مثل کودکان یتیم آه نکشیده ام.


ضربت «ابن ملجم مرادی» در شب ۱۹ ماه مبارک رمضان سال ۴۰ هجری نه تنها بر فرق علی (ع) پناهگاه ماتم زدگان و ضعیفان که بر پیکر قرآن ناطق اسلام وارد شد.


بیست و یکم ماه رمضان مصادف است با سالروز شهادت مرد عدالت، حرّیت و فضیلت که برای آمدنش خانه خدا شکافت و برای رفتن نخستین عاشق اسلام، فرق مبارکش شکافت تا اولین شهید محراب شود.


با شهادت خلیفة رسول الله پدر یتیمان شهر نجف، مسلمانان از برکت وجود قرآن ناطقی چون مولی علی (ع) امام رؤوف و مهربان محروم شدند و موج فتنه ها از هر سو آنها را احاطه کرد.


فرنگیس حمزه یی


۶۰۴۸/‏۹۸۸۷

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
4 + 0 =