۵ خرداد ۱۳۹۸،‏ ۹:۳۶
کد خبر: 83327866
۰ نفر
رسم بندگی، درس امام علی (ع)

«رسم بندگی، درس امام علی (ع)» عنوان یادداشت امروز روزنامه امروز خراسان جنوبی به قلم زنگویی در روز یکشنبه پنجم خرداد است.

ما را به تفکر خوانده اند و برای سنجش ارج هر ساعتی از آن، عبادت “سبعین سنه” را در کفه دیگر ترازو نهاده اند و این سبعین هم نه همان هفتاد سال بلکه عدد کثرت گرفته اند که بارها فراوان تر از هفتاد سال است. در شبِ عبادت و احیا هم شایسته ترین عبادت همان تفکری است که ما را به راه امام علی (ع) ثابت قدم کند و در انوار شهادت حضرتش، صراط مستقیم را برای مان تا همیشه روشن گرداند. برای اندیشیدن هم می توان کلام خود امام را به تدبر خواند و به تأمل به فرآورده های آن نگریست. وقتی در کلمات قصار خویش، می فرمایند: اگر مستحبات واجبات را زیان رساند- بنده را به خدا- نزدیک نگرداند. به این نتیجه می رسیم که باید واجب و حرام را شاخص حرکت خویش قرار دهیم و رفتار خود را بدان تراز، بسنجیم چه دیده ایم و خوانده ایم و فراوان مصادیق در تاریخ یافته ایم که به مستحبات چنان اهتمام دارند که از واجب و حرام، غفلت می کنند. به خواندن قرآن تلاش را مضاعف می کنند اما با ” قرآن ناطق” نه از سر قهر که از در جنگ وارد می شوند و با حجت خدا به زبان شیطان سخن می کنند و خود را بر حق هم می دانند! خوارج دهه چهل، فقط بخشی از این گروه بودند والا بر سفره استحباب نشستن و به حرام برخاستن در درازنای تاریخ همواره اهل سفره خود را داشته و دارد. این سخن خود امام علی (ع) است که در گستره بی زمان می توان مدام از آن درس گرفت که؛ فقط دو شخص کمرم را شکستند؛ عالمی که از انجام گناه ابائی ندارد و نادانی که اهل عبادت باشد. آن عالم با ارتکاب گناهان، مردم را از دینداری فراری می‌دهد و این نادان، به خاطر جهلش،‌ مردم را به سمت باطل می‌کشاند. فکر می کنم اگر بتوانیم از آلودگی به همین دو رفتار، جان بشوییم و به مدار رعایت حلال و حرام بازگردیم، بسیاری از امور بر اساس حق تنظیم خواهد شد. توجه داشته باشیم که گاه انجام مستحبات، برخی از افراد را نه تنها درجاتی نمی افزاید که چون به “غرور عبادت” مبتلا می شوند، درجاتی هم فرو می کاهد. این کلام راهنمای مولای سخن است که؛ گناهی که تو را زشت نماید، {تو را خوش نیاید} نزد خدا بهتر است از کار نیکی که پسندت آید. {و تو را به غرور مبتلا کند} توجه داشته باشیم که در محضر حضرت حق، به فراوانی عمل چندان نگاه نمی شود که به اخلاص در نیت، عنایت دارند. در این ساحت ”اخبات” است که ارزش می دهد به انسان. این که در خویش بشکند نه این که بنیان منیت و کبر را محکم کند. حقیقت ایمان بندگی است و بندگی با گردن فرازی های خودبینانه نمی سازد. لسان الغیب، حضرت حافظ به زیبایی می گوید:
در کوی ما شکسته دلی می خرند و بس
 بازار خودفروشی از آن سوی دیگر است
 برای رسیدن به مقام بلند و بالای بندگی، که ردای خلیفه الهی می بخشند باید دلی شکسته داشت که خداوند علی اعلا، آدرس خود را در دل های شکسته می دهد. یعنی قلب مؤمنانی که بتِ نفس را شکسته اند و به “خودشکستن” رسیده اند و چون چنین کرده اند، منزلتی چنان یافته اند که خداوند، نشانی خویش را دل آنان اعلام کند. زیبا می گوید ابوسعید ابوالخیر که؛
 ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست
 درد تو بجان خسته داریم ای دوست
 گفتی که به دلشکستگان نزدیکم
 ما نیز دل شکسته داریم ای دوست
 انسان دل شکسته، از کبر و غرور خالی است. این خُلقِ حَسن، هم زیست اجتماعی انسان را به خیر و برکت می رساند و هم زیست معنوی او را جهت می دهد. امام علی (ع) هم ما را به این راه می خواند که راه حق است و شایسته است در ایام شهادت آن حقیقت روشن، به کلمات قصار ایشان، قصر بندگی بنا کنیم و در ساحت عبودیت، گامی چند به پیش برداریم. مراقب اعمال مان باشیم که عبادات ما را از عبودیت دور نکند بلکه تعالی درجه بدهد که رسم هم همین است…


3028

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 2 =