ما هیچ وقت به خاطر «پول» فوتبال بازی نکردیم

تهران- ایرنا- پیشکسوت باشگاه پرسپولیس با حضور در خبرگزاری ایرنا گفت: ما هیچ وقت به خاطر «پول» فوتبال بازی نکردیم و هیچ وقت حسرت این را نداشتم که چرا الان بازی نمی کنم چون هیچ وقت درآمدم از فوتبال نبود.

«روح‌الله عباد زاده» از جمله پیشکسوتان پرسپولیس است که نامش در رسانه های امروزی به اندازه آوازه اش در زمان بازیگری، مطرح نیست، بلکه داستان زندگیش تراژدی غمباری است که سفر برای رسیدن به اهداف والا به خارج از مرز های سیاسی نخستین جرقه آن به شمار می رود.

او که در پرسپولیس پرستاره دهه ۶۰ در اوج جوانی نامی برای خود دست پا کرد و به ستاره ای پرفروغ تبدیل شد؛ اما ستاره اقبالش زمانی رو به افول نهاد که یک تصمیم باعث شد زندگی ورزشی این بازیکن دگرگون شود.

او که در دوران فوتبالی خود از جمله بازیکنان فیکس و در هیچ رده سنی نیمکت نشین نبود، در سن ۲۴ سالگی در جستجوی علم پرسپولیس را ترک و به آلمان رفت و این مهاجرت دورانی از زندگیش را رقم زد که شاید برای هر ستاره ای تلخ و غیر قابل یادآوری باشد.

حال پس از نزدیک به چهار دهه از آن سفر، عبازاده با حضور در خبرگزاری ایرنا در مورد مسائل مختلف کاری و زندگی خود صحبت‌هایی انجام داد.



عبادزاده





متن کامل این مصاحبه در زیر آمده است:

ایرنا: برگردیم به زمان آشنایی شما با فوتبال؛ چرا به این رشته ورزشی آمدید؟ و ابتدا از دوران شروع فوتبال خود صحبت کنید؟

- عبادزاده: در سنین کودکی در محله ۱۳ آبان شهرری سکونت داشتیم و در انجا با همالان خود فوتبال بازی می‌کردم. در آن مقطع و زمانی که مربیان تیم‌های پایه بازی‌های من را دیدند به باشگاه معرفی و در سن ۱۶ سالگی به تیم فوتبال بانک ملی رفتم. در این تیم با وجود سن کم در تیم بزرگسالان قرار گرفتم. پس از آن هم به تیم نوجوانان اضافه شدم و در همه رده‌های ملی حضور پیدا کردم. چند سال بعد از حضورم در تیم بانک ملی به خدمت سربازی رفتم و پس از آن از طریق «رضا وطنخواه» به پرسپولیس معرفی شدم. من پرسپولیس را خیلی دوست داشتم و ابتدا چند جلسه با این تیم تمرین کردم و در نهایت انتخاب شدم. در آن زمان تقریباً ۴۰ هزار تومان از پرسپولیس پول گرفتم که خرج رفت و آمدم به تمرینات در بیاید. در آن زمان ۱۸ سالم بود من به بانک ملی رفتم و گفتم که برای پرسپولیس انتخاب شدم. آنها ۴۰ هزار تومان را به من دادند و گفتند که اگر دوست داری می‌توانی در تیم ما بمانی و اگر دوست داری می‌توانی بروی و رضایت نامه‌ام را هم روی میز گذاشتند. من از خانه مان پیاده هم می‌توانستم به تمرینات بانک ملی بروم اما در نهایت پرسپولیس نامم را رد کرده بود و این تیم را انتخاب کردم.



ایرنا: پست بازی تان از ابتدا چه بود؟

- عبادزاده: در بانک ملی من هافبک وسط بازی می‌کردم اما یک روز مدافع چپ ما مصدوم شد و من را به دفاع چپ فرستادند. در آن زمان می‌گفتند که یک فوتبالیست باید در هر پستی توانایی بازی داشته باشد. پس از آن در دفاع راست هم بازی کردم. پس از محمد دادکان دیگر کلاً به پست دفاع راست آمدم.





ایرنا: چه اتفاقی افتاد که در سن ۲۴ سالگی تصمیم به ترک پرسپولیس گرفتید؟

-عبادزاده: ما در زمان جنگ یک بازی با پاس در ورزشگاه شیرودی داشتیم که به خاطر برخی از مسائل آن بازی لغو شد. پس از آن هم به ما گفتند که به خاطر شرایط جنگ در کشور لیگ تا اطلاع ثانوی تعطیل است به همین خاطر من از «علی پروین» اجازه گرفتم تا در این مدت که لیگ تعطیل است به آلمان بروم. در آن زمان لیگ آلمان تنها یک سطح حرفه‌ای داشت و سایر سطح‌ها آماتور بود. برخی قوانین هم اجازه نمی‌داد که آن تیم‌های حرفه‌ای بازیکنان خارجی زیاد بگیرند و به همین خاطر من به تیم مونیخ ۱۸۶۰ که در لیگ آماتور حضور داشت، پیوستم. ابتدا قصد داشتم یک ماهه به آلمان برم اما خوشم آمد و در آنجا ماندگار شدم.





ایرنا: آیا از تصمیمی که گرفتید پشیمان نبودید؟

- عبادزاده: در آن مقطع خیر. من در کشور آلمان فوتبال بازی می‌کردم و پول خوبی هم می‌گرفتم. تقریباً ۱۰ سال دیگر هم در آلمان حاضر شدم. البته علی پروین به من گفت که اگر فکر می‌کنی بتوانی پیشرفت کنی همان جا بمان و در غیر این صورت به پرسپولیس بازگرد.





ایرنا: چرا شما بازی ملی زیادی ندارید؟

- عبادزاده: در زمان ما اصلاً به مدت زیادی تیم ملی وجود نداشت. من در تمام رده‌های ملی بازی کردیم اما در مجموع ۷ الی ۸ سال دوران جنگ ۲۰ بازی ملی در رده بزرگسالان نداشتیم که من در آن مقطع ۱۳ بازی ملی انجام دادم که آمار خوبی هم محسوب می‌شد.





ایرنا: چه شد که به ایران بازگشتید؟

- عبادزاده: در آلمان هم امکانات خوبی بود و خودمان را آنجا با فوتبال سرگرم کردیم. اما یکسری مشکلات خانوادگی منجر شد که به ایران بازگردم.





۱۰ سال در آلمان فوتبال بازی کردم و وقتی خواستم به پرسپولیس برگردم، علی پروین به من گفت که اگر می توانی پیشرفتی کنی، همان جا بمان و در غیر این صورت به پرسپولیس برگرد.





ایرنا: همدوره های شما چه کسانی بودند؟

ناصر محمدخانی، حمید درخشان، محمد مایلی کهن، محمد دادکان، علی پروین، غلام فتح آبادی، بهروز سلطانی و وحید قلیچ از جمله بازیکنان شاخص هم دوره‌های ما بودند.





ایرنا: در کلاس‌های مربیگری هم شرکت داشتید؟

- عبادزاده: بله کارت مربیگری دوره b آلمان را هم گرفتم اما وقتی به ایران برگشتم و دنبال کارهای برگزاری کلاس مربیگری و این حرف‌ها بودم، دیدیم که در فوتبال ایران اصلاً دنبال این داستان‌ها نیستند. من با علی پروین هم صحبت کردم او به من گفت این فکر و برنامه‌ای که تو برای فوتبال ایران داری اصلاً شدنی نیست و امکان ندارد که روزی بخواهیم به سطح آلمان برسیم.





ایرنا: دوری از فوتبال اذیتت نکرد؟

- عبادزاده: دوری از فوتبال کمی اذیتم کرد و منجر شد زندگی ما کمی به حاشیه هم کشیده شود. این موضوع واقعاً ما را اذیت کرد.







ایرنا: آیا این موضوع در توان مالی شما هم تاثیر گذاشت؟

- عبادزاده: بی تاثیر نبود اما من هیچ گاه درآمدم از فوتبال نبود. من همیشه کار کردم و از کودکی تا الان در کار تولید پوشاک بودم؛ الان هم تولیدکننده لباس هستم.





ایرنا: در فوتبال ایران با توجه به مدارک و دوره‌هایی که گذرانده بودی برای مربیگری دعوت نشدید؟

- عبادزاده: متاسفانه در فوتبال ایران نمی‌خواستند که کار کنیم. برخی‌ها را از یک تیم بیرون می‌اندازند و هفته بعدش تیم می‌گیرند. در اینجا مدرک مربیگری اهمیت چندانی برای فعالیت در فوتبال ندارد.



ایرنا: در فوتبال ایران اصلاً مربیگری نکردید؟

- عبادزاده: خیر. با وجود آنکه در آلمان در تیم‌های پایه فعالیت زیادی داشتم در ایران اصلاً مربیگری نکردم. من هم شرایط را دیدم چندان پیگیر فوتبال نشدم.





ایرنا: با این شرایط چرا به ایران بازگردید؟

- عبادزاده: من مشکل خانوادگی داشتم و به همین خاطر با توصیه مشاور از خانواده دور شدم. مشاور به من گفت اگر می‌خواهی خانواده و بچه‌هایت را حفظ کنی بهتر است از آنها دور باشی و من هم توصیه او را گوش کردم.





ایرنا: آیا در باشگاهی که در آلمان بودی شما را می‌شناسند؟

بله. من همیشه به آنها سر می زنم و آنها هم احترام زیادی برای من قائل هستند. من هنوز در فوتبال روی نیمکت ننشستم و الان هم نمی دانم که نیمکت نشینی چه حسی دارد و هیچ وقت حسرت نمی خورم.





من هنوز در فوتبال روی نیمکت ننشسته ام و نمی دانم نیمکت نشینی چه حسی دارد و هیچ وقت حسرت نخوردم.





ایرنا: پس چرا این اتفاق در ایران رخ نمی‌دهد؟

- عبادزاده: پرسپولیس هیچ سراغی در این سال‌ها از ما نگرفت و من هم زیاد پیگیر این موضوع نبودم.





ایرنا: در این میان اتفاقی هم برای چشمتان افتاد که نزدیک بود منجر به نابینا شدن شما شود؟

- عبادزاده: یک روز مانند همیشه سر کار رفتم که یکی از همکارانم تا من را دید به من گفت صورتت کج شده و سکته کردی. من خودم هیچ چیز احساس نکردم و وقتی در آینه خودم را دیدم، نیمی از صورتم کج شده بود. البته دکتر گفت این ربطی به سکته ندارد و این فلج صورت است. در این میان قندم هم بالا رفت و چشم راستم هم خونریزی کرد. دکترها پیگیری کردند و قندم را کنترل می‌کنم تا مشکلی پیش نیاید.





ایرنا: اگر در این دوره فوتبال بازی می‌کردید از نظر مالی برایت خیلی بهتر بود؟

- عبادزاده: ما برای پول هیچ وقت فوتبال بازی نمی‌کردیم ما به خاطر خود فوتبال این ورزش را انجام می‌دادیم و لذت آن را هم بردیم. من هنوز در فوتبال روی نیمکت ننشستم و الان هم نمی دانم که نیمکت نشینی چه حسی دارد و هیچ وقت حسرت نمی خورم.







ایرنا: شما از جمله افرادی بودید که فوتبال ایران و آلمان را از نزدیک دیدید. آیا می‌توان اهمیت پیشکسوت را بین ۲ کشور مقایسه کرد؟

- عبادزاده: اصلاً. یادم می‌آید روزی «گرد مولر» زندگی و خانواده اش را از دست داد و کارتن خواب شده بود اما «بکن بائر» او را پیدا کرد و او مدیر کل تیم‌های پایه بایرن مونیخ شد اما در ایران اصلاً این حرف‌ها نیست. ما در ایران استعداد زیاد داریم. آیا نمی‌توانند به هر پیشکسوتی ماهیانه حقوقی بدهند و بگویند برایشان استعداد معرفی کنند؟ این موضوع هم به نفع باشگاه بود هم احترام پیشکسوتان حفظ می‌شد. مسئولین اینجا بی توجه هستند. در بایرن مونیخ یک پیشکسوتشان بیکار نیست. علی پروین خودش بازیکنان قدیمی را دور هم جمع کرده و ماهی یک میلیون به آنها می‌دهد. چرا این حمایت نباید از سوی یک باشگاه باشد.





ایرنا: احترام پیشکسوت به نظر شما در فوتبال ما حفظ شده است؟

- عبادزاده: چه بگویم. در روز عید با ما تماس گرفتند که قرار است از پیشکسوتان تجلیل شود. ما از کارمان زدیم و با تاکسی به آدرسی که داده بودند رفتیم. پس از چند ساعت معطلی و ده‌ها امضایی که گرفتند یک کارت هدیه دادند که ۲۰۰ هزار تومان در آن بود. مطمئناً این تجلیل نیست بی احترامی است.





ایرنا: اگر به نیمکت مربیگری می‌رسیدید به نظرتون می‌توانستید یک فرد مفید باشید؟

- عبادزاده: از دید خودم پتانسیل این را داشتم. من از الفبای فوتبال را خوب یاد گرفتم و زیر نظر مربیان خوبی هم این ورزش را آموختم. زمانی هم که در آلمان بودم، در دوران اوج بایرن مونیخ روزی نبود که در تمرین این تیم حاضر نشوم و نکته برداری نکنم.





ایرنا: این روزها شرایط پرسپولیس را چطور می‌بینید و برانکو را چطور ارزیابی می‌کنید؟

- عبادزاده: برانکو مربی خیلی خوبی است اما من تیم پارسال را خیلی بیشتر می‌پسندیدم. البته برانکو اشتباهاتی هم در تعویض‌ها و بازیکن از دست دادن‌ها دارد. یک مربی باید به اندازه مربی بودن معلم خوبی هم باشد و بازیکنان را تربیت و اشتباهاتشان را به آنها گوشزد کند چرا که در این چند سال بازیکنان خیلی خوبی را از دست دادیم که گرفتن همان بازیکن‌ها میلیاردها خرج روی دست پرسپولیس می‌گذارد.





ایرنا: از دید شما بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران چه کسی بود؟

- عبادزاده: در فوتبال ایران در این چند سال استعدادهای خوبی آمدند اما واقعاً ناصر محمدخانی در فوتبال ایران یک استثنا بود و از دید من بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران بود. واقعاً از بازی کنار او لذت می‌بردیم. از دید من اگر برخی بی مهری‌ها نبود او اصلاً یکی از نابغه‌های فوتبال دنیا بود.





ایرنا: وضعیت استعداد فوتبالی را امروز می‌توان با زمان شما مقایسه کرد؟

- عبادزاده: استعداد در فوتبال ما خیلی کم شده است. همه بازیکنان در همه رده‌ها استعدادهای خوبی دارند. لیگ و فوتبال ما در مجموع خیلی ضعیف شد. برخی اوقات حتی می گویم حیف زمانی است که برای تماشای فوتبال ایران می‌گذاریم. در اروپا دقیقه ۹۸ استارتهای طولانی می‌زنند اما در فوتبال ما برخی اوقات از دقیقه ۲۰ دست به کمر هستند.





ایرنا: الگویتان در فوتبال چه کسی بود؟

- عبادزاده: تا زمانی که فوتبالیست نشده بودم به ورزشگاه نرفته بودم اما به عشق «بکن بائر» و «یوهان کرایوف» تلویزیون خریدم تا بازی‌های آنان را ببینم.



عبادزاده





ایرنا: اخلاق در فوتبال کنونی با زمان شما چقدر فرق کرده است؟

- عبادزاده: در زمان ما حرمت‌ها خیلی حفظ می‌شد. ما مساوی می‌کردیم از خجالت رویمان نمی‌شد از رختکن بیرون بیاییم. ما همه هواداران را «رفیق» خطاب می‌کردیم و علی پروین می‌گفت چگونه می‌خواهید در چشم این هواداران نگاه کنید؟ ما حس می‌کردیم همه هواداران از خودمان هستند اما الان این موضوع را نمی‌بینیم. من در تمام دوران بازیگری ام تنها دو کارت زرد گرفتم که یکی از آنها به خاطر اعتراض بود؛ من گفتم آقای داور که با اخطار او مواجه شدم. نباید حرمت‌ها شکسته شود.





ایرنا: نظر شما در مورد اینکه فوتبالیست‌ها هر سال یک تیم عوض می‌کنند چیست؟

- عبادزاده: پیراهن یک تیم هیچ وقت فروشی نیست. من ۱۸ سالم بود که از بانک ملی به پرسپولیس آمدم آن هم به این خاطر که پرسپولیس و بانک ملی از یک مکتب بودند و بازیکنان زیادی داشتند. در آلمان هم دو تیم بیشتر عوض نکردم. فوتبال یعنی عشق به پیراهن.

ورزشی *۹۴۶۳**۹۱۲۹


برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
7 + 9 =