خودشیفتگی بدون مشاوره قابل درمان نیست

تهران- ایرنا- عضو انجمن علمی روانپزشكان گفت: خودشیفتگی یا نارسیست، اختلال روانی است كه بدون راهنمایی و مشاوره گرفتن از روانپزشك یا روانكاو قابل درمان و تغییر رفتار نیست و توصیه اطرافیان تا حدودی خودآگاهی چنین افرادی را افزایش می دهد.

فربد فدایی در گفت و گو با خبرنگار حوزه سلامت ایرنا، افزود: خودشیفته یا نارسیست، به شخصیتی بسیار ضعیف گفته می شود كه همواره در ایجاد روابط احساسی و عاطفی نه تنها فاقد همدلی و انگیزه بلكه با ابراز خشونت به دنبال آزار دیگران است.
فدایی اضافه كرد: روان درمانی و مشاوره فردی توسط یك روان درمانگر خوب و متبحر درمان اصلی این اختلال به شمار می رود. دارو درمانی معمولا كاربرد زیادی در درمان این اختلال شخصیتی ندارد و معمولا یك روانپزشك خوب برای عوارض اختلال، مثل اضطراب و افسردگی دارو تجویز می كند.
فدایی گفت: افراد خودشیفته اكثرا بینش و آگاهی به مشكل خود ندارند و به ندرت به دنبال درمان هستند و بیشتر به توصیه و تشویق افراد خانواده به منظور درمان عوارض ناشی از اختلال یعنی اضطراب و افسردگی جهت درمان مراجعه می كنند.
متخصص اعصاب و روان افزود: روش های روان درمانی، شناختی و رفتاری غالبا برای كمك به تصحیح و تغییرالگوهای مخرب فكری و رفتاری فرد موثراست. در روان درمانی تحلیلی، هدف درمان به وجود آوردن تصویر واقعی تری از خود در بیمار است.
فدایی اضافه كرد: توجه بی پایان و تنبیه اطرافیان از جمله شاخصه های بارز شناخت این دسته افراد است و از طرفی این خصیصه موجب شده زندگی فرد یا افراد خودشیفته دچار فراز و فرودهای بسیار و توانفرسایی شود.
متخصص اعصاب و روان گفت: جنسیت یا وارثتی بودن در شخصیت خودشیفته كم اثر است. خود شیفته بدون در نظر گرفتن زن یا مرد بودن خود را فرد خاصی می پندارد، اكثرا احساس حق به جانب دارد، بدون شواهد انتظار دارد به طور خاص با آن رفتار شود، اختلال شخصیت، خود بزرگ بینی، تكبر و «منم منم» گفتن ها در این دسته افراد به خوبی مشاهده می شود.
این عضو انجمن علمی روانپزشكان گفت: فرد خودشیفته تحمل انتقاد ندارد و در مقابل منتقدین به سرعت خشمگین می شود و دیگران را نادان می پندارد و به عدم درك واقعیت ها متهم می كند.
فدایی افزود: اشخاصی كه خود را قوی، مشهور، داناترین، بی نظیر و استثنایی قلمداد می كنند و از طرفی انتظار دارند دیگران از آن ها تمجید و تعریف كنند و مطابق دستورات آن ها اطاعت بی چون و چرا و پیروی كنند، بدون تردید این دسته افراد دارای مشكلات شخصیتی و به نوعی باید آنان را به اصطلاح نارسیست یا خودشیفته نامید.
این متخصص اعصاب و روان افزود: خودشیفته توسط دیگران درك نمی شود چراكه در ایجاد روابط احساسی و عاطفی به هیچ وجه حس همدلی و انگیزه ندارد بخصوص در روابط زناشویی و خانوادگی از این رو با این شخصیت سرد و خشنی كه دارند، موجب آزار دیگران نیز می شود.
وی با توجه به ضعیف بودن روابط عمومی افراد خودشیفته، گفت: این دسته اشخاص به شدت در مسایل بین فردی و شغلی به دیگران حسادت می ورزند و از طرفی فقدان های زیادی دارند و ممكن است دچار عوارض اختلال شخصیت یعنی اضطراب و افسردگی شوند كه با رفتار خود آن ها را بوجود می آورند در حالی كه هیچ بینش و آگاهی نسبت به آن ها ندارند.
این روانشناس گفت: اگر كودك، به وسیله كسانی مراقبت شود كه به جای اینكه به طور صمیمانه و گرم و اطمینان بخش او را دوست داشته باشند، او را با روش سرد و بی تفاوت یا پرخاشگرانه و كینه توزانه تربیت كنند یا برعكس، كودك را اصطلاحا لوس بار آورده اند و روش آسان گیرانه افراطی در تربیت او داشته اند، آنگاه روح و روان كودك از مرحله خودشیفتگی فراتر نخواهد رفت.
فدایی اظهارداشت: خودشیفته یعنی كسی كه خودش را بیشتر قبول دارد و ظاهرا اعتماد به نفس خیلی بالایی دارد اما اینكه فرد خودشیفته پشت این خصوصیت خود پنهان می شود و در واقع ضعف های خود را از این طریق می پوشاند و اعتماد به نفس بسیار شكننده ای دارد.
وی تاكید داشت: خودشیفتگی، یك مكانیسم دفاعی نابالغ، ناكارآمد و شكننده است و اتفاقا افراد خودشیفته افراد بسیار ضعیفی هستند.
اجتمام*1417*9105