۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۰۷:۴۰
کد خبر 83316262
۰ نفر
ضمانت جنگ و مذاكره

روزنامه اصفهان زيبا در ستون ياداشت امروز خود مطلبي را با عنوان ' ضمانت جنگ و مذاكره ' به قلم رضا صادقيان منتشر كرد.

در اين مطلب آمده است: سابقه به راه انداختن جنگ رواني از سوي ايالات متحده متعلق به امروز نيست، بلكه براي لشكركشي و دميدن در شيپور بد صدا و گوش خراش جنگ، اولين و ابتدايي ترين كاري كه انجام داده و مي دهند سنجش افكار عمومي در سطح جهان است. حداقل آنكه ترامپ تا اين لحظه همان رفتاري را در پيش گرفته كه جرج بوش در هنگام حمله به افغانستان و پس از آن به عراق انجام داد.
طي روزهاي اخير اشاره و شرح به راه انداختن جنگ رواني از سوي دولتمردان آمريكا بارها از سوي مسئولان و كارگزاران كشور مطرح شده است، اما آمريكايي ها و طيف جنگ طلب همزمان با اياد هياهو و جو رواني در جست و جوي سنجش افكار شهروندان ساير كشورها نيز هستند. در واقع اگر به اين نتيجه برسند كه راه براي ورود به جنگي كوتاه مدت كه منافع ساير بازيگران و هم پيمانان آنها در منطقه را تامين كند و مهمتر آنكه بعد از حمله در موضع قدرت كامل قرار بگيرد، وضعيت پيشروي به سوي جنگ دور از ذهن نخواهد بود. البته اين مسئله به شرايطي ديگر نيز بستگي دارد، واكنش سياستگذاران كشورمان تا اين لحظه براساس عقلانيت و دوري جستن از حاشيه هاي احتمالي است. همچنين اهميت سه اصل حكمت، عزت و مصلحت نيز اين روزها بيش از هر زمان ديگري به چشم مي آيد.
بنابراين با قاطعيت و اطمينان نمي توان از احتمال وقوع جنگ و به راه افتادن آشوبي ديگر در منطقه خاورميانه سخن گفت. تجربه مذاكره مستقيم با آمريكا در بر جام نشان داد مسئولان اجرايي و سياستگذاران دلهره اي از روبه رو شدن و مذاكره با ساير قدرت هاي مطرح در جهان را ندارند. اما در وضعيت امروز كه از يك طرف آمريكا از معاهده بر جام خارج مي شود، از سويي ديگر 12 پيش شرط براي انجام مذاكرات مجدد برقرار و همزمان با فرستادن ناوگان جنگي به خليج فارس رئيس دولت آمريكا از انتظار تماس تلفني سخن مي گويد، امكان مذاكره را سخت تر مي كند.
مشخص نيست طرف مقابل خواهان چه چيزي است و چه اموري را نمي خواهد.
گسيل ناو جنگي و بمب افكن با تماس تلفني و مذاكره و رسيدن به نتايج مشخص همخواني ندارد، نه تنها ايران حتي بعيد است هيچ كدام از كشورها در چنين وضعيتي پاي ميز مذاكره بنشينند. خصوصا ميزي كه قبل از دور هم نشستن و گفت وگو كردن با پيش شرط هايي محدود شده است. از همين رو مذاكره كردن و نكردن دو طرف در هاله اي از ابهام است. سخنان رئيس كميسيون خارجي مجلس شوراي اسلامي نيز دقيقا روشن نمي سازد آيا خبري از مذا كره در سطوحي ديگر در ميان است يا اينكه مانع اصلي دولت و مجلس فعلي هستند؟ سوال ديگر آنكه، در صورتي كه مذاكره اي صورت نگيرد، راه بعدي، رسيدن به گزينه جنگ و دفاع است؟دقيق تر آنكه اهرم سياست خارجي براساس گفته هاي صادق خرازي فقط در دست دولت نيست، بنابراين كشاندن پاي دولت و مجلس به مذاكره احتمالي خالي از معنا خواهد بود. براساس شواهد فعلي، وضعيت گام برداشتن به سوي جنگ و مذاكره از سوي ايران و آمريكا كاملا نامشخص است. به عبارتي هيچگونه تضمين و گواهي مبني بر جنگ نشدن، جنگ شدن و مذاكره و به نتيجه رسيدن معلوم نيست.
كلام پاياني اينكه، نمي توان به حركت ناوهاي آمريكا چشم دوخت و انتظار جنگ و حمله نظامي را كشيد و همچنين به حرف هاي ترامپ گوش سپرد كه با برقرار كردن 12 پيش شرط خواهان تماس تلفني و مذاكره مستقيم است. آنچه بيش از اين همه مهمتر از ساير گزينه ها به نظر مي رسد، دوري و پرهيز از درگيري و پاسخ مثبت دادن به تحريكات طرف مقابل است. هر گامي به سوي پاسخ دادن به تحركات نظامي و رفتن به سوي درگيري محدود شود، فرجامي به غير از نامتعادل تر شدن وضعيت حال حاضر به همراه نخواهد داشت.
/6026/7141