بار كج سازش با رژیم صهیونیستی به منزل نمی رسد

بیروت - ایرنا - تقویم فلسطین روز 14 ماه مه را به عنوان 'روز نكبت' (فاجعه بزرگ) نامگذاری كرده و علت آن هم به تحولات تاریخ این كشور در این روز در سال 1948 میلادی بازمی گردد.

در روز 14 ماه مه 1948 (24 اردیبهشت 1327) رژیم صهیونیستی اعلام موجودیت كرد و با توجه به چنین اقدامی برخی نیز روز 15 ماه مه را آغاز فاجعه برای مردم فلسطین می دانند و در این روز به خاطر مصیبت وارده عزاداری می كنند.
مقدمات تشكیل این رژیم پس از سال های دسیسه های سیاسی از سوی برخی كشورهای اروپایی مانند فرانسه و انگلیس و فراهم شدن مقدمات آن در فلسطین تحت سایه حاكمیت لندن بر این بخش از امپراتوری عثمانی، فراهم شد.
برای پی بردن به چنین فاجعه ای كه از سوی مردم فلسطین به خوبی روز فاجعه بزرگ نامگذاری شده، باید در تاریخ به عقب بازگشت و زمینه های چنین اقدامی را جستجو كرد.
'ناپلئون بناپارت' فرانسوی در سال 1799 میلادی پیشنهاد تاسیس حكومتی صهیونیستی در فلسطین را تحت حاكمیت امپراتوری عثمانی مطرح كرد.
98 سال بعد از این پیشنهاد ناپلئون یعنی در سال 1897 در یك كنفرانس در شهر 'بال' سوئیس به ریاست 'تئودور هرتزل' بنیانگذار ایدئولوژی صهیونیسم، ساختار تشكیل رژیم صهیونیستی تهیه شد، ولی تلاش های وی برای متقاعد كردن 'سلطان عبدالحمید دوم' سی و چهارمین سلطان امپراتوری عثمانی برای واگذاری زمین به صهیونیست ها برای تشكیل این رژیم راه به جایی نبرد.
با پایان جنگ جهانی اول و فروپاشی امپراتوری عثمانی و انعقاد قرارداد 'سایكس – پیكو' ( دو مقام وقت فرانسه و انگلیس) در سال 1917 میلادی برای تقسیم منطقه و شامات انگلیس بر فلسطین تسلط یافت و با توجه به ارتباط لندن با صهیونیست ها و وعده هایی كه 'بالفور' (مقام انگلیسی ) به صهیونیست ها داده بود، مقدمات كوچاندن یهودیان به فلسطین فراهم شد.
'آرتور جیمز بالفور' وزیر خارجه بریتانیا در 2 نوامبر 1917 میلادی در نامه ای خطاب به 'والتر روتشیلد' سیاستمدار صهیونیست و عضو مجلس عوام این كشور، بر دیدگاه و موضع مثبت دولت بریتانیا برای ایجاد 'خانه ملی برای یهودیان در سرزمین فلسطین' تاكید كرده بود.
روی همین دیدگاه ها و اقدامات مهاجرت صهیونیست ها به فلسطین در دوره قیمومیت انگلیس تا سال 1948 ادامه داشت و در برخی از مقاطع شتاب نیز گرفت و در نهایت با زد و بندهایی قبل از پایان قیمومیت انگلیس بر فلسطین با توجه به دسیسه های قبلی مانند تشكیل باندهای صهیونیستی و مسلح كردن آنها برای غلبه بر اعتراض های مردم، اسراییل در تاریخ 14 ماه مه 1948 میلادی در فلسطین اعلام موجودیت و این سرزمین را به اشغال خود در آورد.
در پی این اقدام توطئه آمیز، درگیری ها در فلسطین بین صهیونیست ها به عنوان اشغالگر و ساكنان اصلی آن یعنی مردم فلسطین آغاز شد و بروز ناامنی و درگیری با سلاح های گرم در مناطق مختلف آن موجب كشته شدن 15 هزار فلسطینی و از بین رفتن شماری زیادی از روستاها و شهرهای فلسطینی نشین به خاطر آواره شدن ساكنان آن شد كه در برخی از گزارش ها تا 675 هزار روستا و شهر نیز ذكر شده است .
نابودی چنین وسعتی از روستاها و شهرهای فلسطین به خاطر اقدامات جنایتكارانه صهیونیست ها و بی رحمی های آنان علیه ساكنان اصلی این سرزمین، موجب آوارگی یك میلیون نفر از ساكنان این كشور اشغالی در كشورهای اطراف و همسایه مانند لبنان ، سوریه و اردن شد.
اكنون در همین ارتباط روستای متروكه 'لفتا' در غرب بیت المقدس برای فلسطینیان به عنوان سمبل و نماد روز نكبت تبدیل شده و میراثی تاریخی از فاجعه بزرگ سال 1948میلادی قلمداد می شود.
اسراییل به دنبال ارتكاب جنایت ها و قتل عام های مختلف، 85 درصد از 27 هزار كیلومتر مربع مساحت فلسطین را در این سال ها به اشغال خود درآورد و هر روز شمار بیشتری از مردم آن را بی خانمان و آواره كرد.
اكنون نزدیك به 6 میلیون آواره فلسطینی در كشورهای مختلف جهان حضور دارند كه برخی از آنها از سال 1948 آواره شده اند و برخی نیز اصلا در دوران آوارگی خانواده های خود به دنیا آمده اند و تاكنون سرزمین مادری را ندیده اند.
یك فلسطینی ساكن در لبنان به عنوان آواره در این خصوص در گفت و گو با خبرنگار ایرنا در بیروت گفت كه من هر وقت دلم برای كشورم تنگ می شود با حضور در نقطه صفر مرزی به سرزمین مادریم نگاه می كنم .
'احمد ابوخالد' افزود: از خداوند درخواست می كنم تا اگر یك روز از عمر من باقی مانده باشد، این روز را در سرزمین مادریم سپری و در كشور خود جان به جان آفرین تسلیم كنم نه در كشوری دیگر و در حال آوارگی از دنیا بروم.
مشابه چنین افرادی بسیار هستند كه بدون دیدن دوباره وطن چشم از جهان فروبستند و شاهد آزادی سرزمین مادری خود به خاطر سیاست های استعماری و زد و بندهای كشورهای عرب و همكاری با دشمن صهیونیستی برای توافق های صلح اعلام شده و نشده با آن و عادی سازی روابط نبودند.
فلسطینی های آواره در كشورهای مختلف جهان اكنون در 61 اردوگاه در شرایط سختی زندگی می كنند كه 12 اردوگاه از آن فقط در كشور لبنان هم مرز با فلسطین است و اكنون بر اساس آمارهای مقام های رسمی این كشور آوارگان فلسطینی در لبنان به حدود 500 هزار نفر می رسند و بر اساس اعلام 'میشل عون' رئیس جمهوری لبنان از دو مشكل اساسی برای این كشور یكی حضور آوارگانی از سوریه و فلسطین است.
هر سال در چنین روزی برنامه های اعتراضی مختلفی در فلسطین و برخی كشورهای جهان در اعتراض به این اشغالگری و تاكید بر ضرورت بازگشت آوارگان فلسطینی به كشورشان برگزار می شود.
امسال نیز همزمان با هفتاد و یكمین سال اشغال فلسطین مناطق مختلف این كشور از جمله غزه در روزهای اخیر شاهد برگزاری برنامه های اعتراضی از سوی مردم و با حضور مسوولان و اعضای گروه های مقاومت است.
روز سه شنبه (دیروز) مراسمی با حضور هزاران فلسطینی در شهر غزه برگزار و شركت كنندگان در آن بر ضرورت بازگشت آوارگان به میهن خود و باطل بودن هرگونه اقدامی بر خلاف این موضوع تاكید كردند و معامله قرن را نیز در راستای منافع رژیم صهیونیستی اعلام كردند.
قرار است امروز نیز مراسمی به صورت گسترده تر بنا به دعوت گروه های مقاومت در فلسطین برگزار شود.
در طول 71 سالی كه از اشغال فلسطین بر اساس دسیسه های سیاسی ، زور و اشغالگری ، تجاوز و خونریزی از سوی رژیم غاصب و كودك كش صهیونیستی با حمایت برخی كشورهای غربی و در راس آن آمریكا می گذرد ، مردم فلسطین همواره بر حق مسلم خود برای بازگشت به سرزمین مادری تاكید كرده اند و آن را غیرقابل معامله و توافق می دانند.
در این مدت طرح های صلح مختلفی نظیر 'كمپ دیوید'، 'كنفرانس مادرید'، موافقت نامه 'اسلو' ، 'مذاكرات طابا'، 'طرح صلح عربستان'، 'نقشه راه'، 'مذاكرات صلح خاورمیانه'، 'توافقنامه ژنو'، 'آناپولیس 2007 ' و 'واشنگتن 2010 ' ارایه شد كه به خاطر نادیده گرفتن حقوق مسلم مردم فلسطین و طرفداری از اشغالگر، نتوانست موفقیت آمیز باشد و اكنون نیز آخرین طرح در این ارتباط 'معامله قرن' است كه از سوی آمریكا قرار است مطرح شود و از هم اكنون و پیش از اعلام جزئیات بسیاری از كارشناسان معتقدند كه این طرح مرده به دنیا آمده است.
سخن آخر آنكه تا زمانی كه خواسته های مردم فلسطین كه از خانه و كاشانه خود آواره شده اند و سرزمین آنان به زور اسلحه غصب و اشغال شده است نادیده گرفته شود، هیچ طرح و پیشنهادی نمی تواند آنان را از رسیدن به خواسته های خود منصرف كند و بهترین راه فراهم شدن زمینه بازگشت آوارگان به سرزمین خود و اعطای حقوق مسلم آنان است.
خاورم*1436**1651