۱۹ فروردین ۱۳۹۸ - ۱۲:۱۸
کد خبر 83269183
۰ نفر
اعتراض می كنم، پس هستم

تهران- ایرنا- اعتراض برای رسیدن به تركیب نهایی و چهره شدن در حالی به یك رویه ناپسند در لیگ برتر ایران تبدیل شده است كه كنار گذاشتن چند بازیكن از لیست سرخآبی ها در آستانه لیگ قهرمانان آسیا این تیم ها را دچار حاشیه كرده است.

به گزارش روز دوشنبه ایرنا، رویه اعتراض به نیكمت نشینی و تهدید به افشاگری در هجده دوره لیگ برتر به صورت جسته و گریخته وجود داشته و برخی بازیكنان این خصیصه را به نیمكت تیم ملی نیز منتقل كردند؛ جایی كه اعتراض به دستورات سرمربی در جام جهانی 2006 آلمان تیم یكدست ایران را به یكی از پرحاشیه ترین تیم های ملی تبدیل كرد. البته اعتراض به نیمكت نشینی تنها به لیگ ایران ختم نخواهد شد بلكه در دیگر لیگ های حرفه ای جهان با شكل متفاوت و حرفه ای تری وجود دارد.
اما آنچه در ایران اعتراض به نیمكت نشینی را به یك معضل تبدیل كرده نرمش برخی از مربیان یا تنبیه انضباطی باشگاه ها در قبال یك بازیكن است كه در مواردی به بخشش یا جریمه نقدی ختم خواهد شد.
در زمینه چرایی شكل گیری چنین اعتراضاتی در لیگ برتر ایران و تیم های پرطرفدار، علل را نباید در ذات و اخلاق یك بازیكن خلاصه كرد بلكه جرقه اعتراض به نیمكت نشینی از عواملی زنجیر وار تشكیل شده كه در آن اقتدار مربیان، اعتراض هواداران و تاكتیك برجسته سازی رسانه ها نقش بسزایی دارد.
یكی از مهمترین عوامل بروز چنین اتفاقی هواداران هستند كه با برجسته كردن یك بازیكن فشار زیادی به مربی تحمیل می كنند تا آن بازیكن را در تركیب اصلی قرار دهد؛ این ادعا به صورت مكرر در جریان بازی تیم ها، با تشویق یك بازیكن نیمكت نشین اتفاق افتاده است.
برخی از رسانه ها نیز صحبت های كنایه آمیز یك بازیكن علیه مجموعه باشگاه یا كادرفنی را تیتر یك می كنند. خط دادن رسانه به هواداران و اعتراض هواداران به كادر فنی موجب شكل گیری یك جو منفی علیه باشگاه می شود كه محوریت آن بازیكن خاص است. این بازیكن نیز در نهایت با پشتوانه رسانه و هواداران شورش علیه كادر فنی را در دستور كار قرار می دهد.
اما مجموعه شرایط و هجمه های بازیكن، هواداران و رسانه ها به كادرفنی در برخی از مواقع موجب تسلیم مربی در برابر اعتراضات خواهد شد و آن زمان است كه تفاوت شیوه اعتراض در لیگ های حرفه ای دنیا و لیگ برتر مشخص خواهد شد.
در حالی مربیان بزرگ در فوتبال حرفه ای جهان براساس پازل فكری خود بازیكنان را انتخاب خواهند كرد و به راحتی بازیكنان بزرگی مانند رائول گونزالس، دیوید بكام و فرانك لمپارد را از تیم كنار می گذارند. در لیگ برتر ایران مشاهده شده كه برخی مربیان برای ماندگاری بیشتر در نیمكت یك تیم مجبور به باج دادن به بازیكنان بزرگ هستند.
این شیوه از ماندگاری در تیم توسط برخی از بازیكنان، نهایت موجب تداخل تصمیمات در زمین خواهد شد و در برخی از مواقع شایعاتی در زمینه باند بازی و تاثیر گذاری یك بازیكن بر نقل و انتقالات را رواج خواهد داد، شایعاتی كه در نهایت موجب كوچ بازیكنان خارج از باند به تیم های دیگر و ضعف نتیجه گیری تیم اصلی می شود.
با این شرایط باید گفت غوغا سالاری با ابزار هواداران و رسانه توسط برخی از بازیكنان راه حرفه ای رسیدن به تركیب اصلی نیست بلكه مسیری حاشیه ساز است كه نتایج و عملكرد تیم و دیگر بازیكنان را تحت تاثیر قرار می دهد. یك بازیكن حرفه ای كه گام در سطح اول فوتبال حرفه ای ایران می گذارد نباید از حرفه ای شدن تنها شماره لاتین پیراهن یا قراردادهای كلان مورد توجه قرار دهد بلكه باید این واقعیت را بپذیرد كه زمین فوتبال میدان نبردی است كه سرمربی به عنوان فرمانده یك تیم، شیوه و نحوه فعالیت بازیكنان را تعین خواهد كرد.
در این زمینه اصول حرفه ای فوتبال حكم خواهد كرد كه بازیكنان بیاموزند رفتار و گفتار باید در چارچوب وظایفی كه به وی محول شده باشد و در مسائلی كه به وی ارتباط ندارد، ورود نمی كند.
بازیكنان ایرانی شاغل در لیك برتر باید به این باور برسند كه رویه اعتراض برای رسیده به تركیب اصلی در فوتبال حرفه ای دیگر جایی ندارد و آنچه در پازل فكری یك مربی فوتبال است فراتر از آمال و آرزوهای ستاره ورزشی می باشد؛ ستاره ای كه مانند دیگر بازیكنان به دنبال لذت حضور در زمین و معروف شدن هستند.
ورزشی**2052