ثبت 70 غار و پناهگاه صخره‌ای پارینه ‌سنگی در ایذه

تهران- ایرنا- فصل اول بررسی باستان‌شناسی محوطه‌های پارینه‌ سنگی حاشیه دشت ایذه خوزستان منجر به ثبت 121 غار و پناهگاه صخره‌ای شد كه 70 عدد از آنها دارای آثاری از دوران پارینه سنگی جدید و فراپارینه سنگی هستند.

به گزارش روز یكشنبه ایرنا از پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، «مژگان جایز» عضو هیات علمی پژوهشكده باستان‌شناسی و سرپرست هیأت كاوش محوطه‌های پارینه‌ سنگی حاشیه دشت ایذه گفت: فصل نخست بررسی غارها و پناهگاه‌های صخره‌ای دوران پارینه سنگی در بخشی از دشت ایذه انجام گرفت كه معروف به تنگه آب بندان كه تنگه‌ای نعل اسبی شكل در حاشیه تالاب فصلی بندون با ساختارهای كارستی است و منجر به شكل‌گیری فضاهای غاری و پناهگاهی متعدد در منطقه شده است.
به گفته این باستان‌شناس، در این بررسی تخصصی، ثبت، نقشه‌برداری و نمونه‌برداری كنترل شده یافته‌های فرهنگی دوران پارینه سنگی شامل دست‌ساخته‌های سنگی سطحی به صورت حرفه ای انجام شده است.
جایز تصریح كرد: نتایج مقدماتی بررسی تنگه بندون ایذه نشان می‌دهد كه در دوران پارینه سنگی جدید و فراپارینه سنگی، گروه‌های شكارگران- گردآورندگان در دفعات مكرر و به صورت فشرده از فضاهای غار و پناهگاه‌های صخره‌ای منطقه به عنوان سكونتگاه‌های كوتاه مدت و طولانی مدت استفاده می‌كرده‌اند.
او افزود: تعداد و تراكم بالای محوطه‌های پارینه سنگی و فراوانی دست‌ساخته‌های سنگی این دوران در این منطقه به وضوح نشانگر اهمیت بالای این منطقه در مطالعات پارینه سنگی ایران است.
جایز با یادآوری اینكه بررسی دشت ایذه اولین بار در دهه 1970 میلادی توسط باستان‌شناس آمریكایی «هنری رایت» به صورت موردی صورت گرفته است، گفت: فصل نخست بررسی غارها و پناهگاه‌های صخره‌ای تنگه بندون، بر بازبینی و تكمیل مطالعات سال‌های گذشته و همچنین بررسی مناطق جدیدی متمركز است كه برای اولین بار مورد بررسی پیمایشی پیاده و فشرده قرار گرفته‌اند.
به گفته او، نتایج این فصل از بررسی كه با مجوز پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری صورت گرفته، شامل تعیین محوطه‌های دارای نهشته‌های فرهنگی مناسب برای كاوش در فصول آتی این طرح می‌شود كه در آن مطالعات دیرین اقلیم‌شناسی منطقه بر اساس مطالعه رسوبات نهشته شده در كف تالاب فصلی نیز پیش‌بینی شده است.
این باستان‌شناس اظهار داشت: اهمیت دشت ایذه در مطالعات پارینه سنگی ایران به طور كلی و زاگرس بالاخص در موقعیت جغرافیایی آن به عنوان منطقه‌ای مابین زاگرس مركزی و جنوبی است.
وی با توضیح اینكه این منطقه مرز مابین قلمروهای فرهنگی است كه به احتمال زیاد گروه‌های شكارگران- گردآورندگان متفاوتی در آنها سكونت داشته‌اند، تصریح كرد: به همین دلیل تداوم مطالعات باستان‌شناسی پارینه سنگی در این منطقه منجر به آشكار شدن نتایج علمی در زمینه جابه‌جایی‌های جمعیتی گروه‌های انسانی در انتهای دوران پارینه سنگی می شود.
فراهنگ **3377** 1055