۸ دی ۱۳۹۷،‏ ۱۰:۱۳
کد خبر: 83150781
۰ نفر
«جایزه ادبی الوند»؛ زایش شعر در دامان الوند

همدان- ایرنا- همدان شعر خیز و شاعر پرور است و همین ویژگی های قله مهربانی هاست كه در نخستین روزهای سرد و سوزناك زمستان الوندنشینان را به زایش الوندی دیگر در دامان مادر الوند نوید می دهد.

به گزارش ایرنا، چشمه ها، درختها و سنگ ها را مادرانه در آغوش می كشد، فرقی نمی كند فصل گل دادن اردیبهشت باشد و یا باران ستاره های برفی بهمن؛ الوند زیبا و مهربان است.
آری الوند زیباست و از دریچه این زیبایی باید همدان را دید و برایش شعر سرود؛ اصلا الوند یعنی شوریدگی و شاعری.
همدانی باشی و ریشه در زیبایی های الوند كه دوانده باشی، حتما شاعر می شوی و یا دوستدار شعر ... .
حتما یكی می شوی مانند «مفتون همدانی» یا «میرزاده عشقی» و یا «غمام همدانی» و حتی «عارف قزوینی» شاید هم سوخته دلی چون «باباطاهرعریان».
هیچ چیز بعید نیست؛ زیبایی های بكر و بی بدیل الوند شعر خیز است و شاعر پرور؛ شاید همین ویژگی های قله مهربانی هاست كه در نخستین روزهای سرد و سوزناك زمستان الوندنشینان را به زایش الوندی دیگر در دامان مادر الوند نوید می دهد.
الوندی دیگر متولد می شود و گل می دهد و عطر و بویش مردم شهر را می شوراند و فرامی خواند. در هر نقطه ای از جغرافیای ایران كه باشی خود را به میلاد خوش یمن «جایزه ادبی الوند» می رسانی تا در شبی مانند شامگاه پنجشنبه در اجتماع پرشكوه سوخته دلان الوند حاضر شوی و از لحظه لحظه این با هم بودن شاعرانه بهره ای ببری.
جمع، جمع شاعران و ادیبان همدانی و همدانی های مقیم دیگر شهرهای ایران است و «امیرشهاب رضویان» كارگردان و فیلمنامه نویس و چهره شناخته شده سینما و تلویزیون كشورمان كه به همدانی بودنش می بالد، مجری و گرداننده آیین «جایزه ادبی الوند».
او به همراه مادرش «رابعه مدنی» بازیگر كهنسال سینما و تلویزیون به شوق دیدار وطن و هموطنان خود را به این جمع دوستانه رسانده اند.
رضویان با گفت و كلامی آمیخته با شوخ طبعی از آغاز تا انتهای برنامه می كوشد پیشینه ای از تاریخ ادبی غنی ایران و شعرا و ادبایش را برای حاضران یادآوری كند.
مطلع این برنامه، نقالی یكی از دختران خوش ذوق همدانی به نام «نسترن خالقی» است كه صحنه هایی از دلدادگی رستم و تهمینه قهرمانان شاهنامه فردوسی را با شیرین زبانی روایت می كند.

** شعر فارسی امانتدار فرهنگ آریایی
رییس انجمن علمی نقد ادبی ایران كه پیشتر رایزن فرهنگی سابق ایران در تاجیكستان هم بوده، مهمان ویژه این آیین ادیبانه است.
اثر بخشی شعر و زبان فارسی در حفظ تمدن ایران زمین و قوم آریایی محور سخنرانی «ابراهیم خدایار» است. به اعتقاد او با زبان شعر آسانتر و ظریفتر می توان با آفریدگار هستی و آفریده هایش ارتباط گرفت.
خدایار شعر را موهبت الهی و امانتداری راستین می داند كه به خوبی راز و رمزهای قوم اصیل و شجاع آریایی را در سینه نهفته است.
خاتمه كلام شیوایش قطعه شعری به نام «غرور نیاكان» سروده «اسكندر ختلانی» شاعر نامدار اما نگونبخت تاجیكی است كه حس غرور را در استخوانهایت جوانه می دهد و عزم و اراده ات را جمع و جور می كنی تا از این پس نیاكانت را بیشتر بخوانی و بدانی.
نوای تار و دف استاد مرادی و همسر هنرمندش بر گرما و شعف مجلس می افزاید و با هر مضرابی كه بر تن زخمی تار می كشد، از دنیای هزار رنگ دروغین امروز جدایت می كند و بر بالهای كاغذی خیال به دنیای پاك و زلال دلخواهت پروازت می دهد و اوج می گیری.

** پدیده پُركاری و بی كیفیتی گریبانگیر فرهنگ و هنر
اما از آنجا كه عمر شادی كوتاه است، صحبت های «افشین شاهرودی» یكی از داوران «جایزه ادبی الوند» از اوج به فرود می كشاندت و همه حس های خوبی كه اندوخته ای با چراهای او فروكش می كند و به فكر فرو می روی كه چرا؟
چرا خلاقیت و نوآوری از بیشتر آثار هنری و ادبی پرگشوده و مشتی ناچیز و كم بها به نام كار و محصول فرهنگی راهی جشنواره ها و مسابقه ها می شود؟
وی از ایل و تبار شاعران و عكاسان كهنه كار ایرانی است كه وقتی شعر و عكس قدیم را با آثار جوانان امروز قیاس می كند، دیگر آه از نهادش بالا نمی آید و حتما باید لیوانی آب به دستش بدهند تا گلویی تازه كند.
شاهرودی به گواه آمار و ارقامی كه دارد بی تعارف از پدیده پركاری و تولید انبوه آثار هنری و ادبی می گوید كه گریبان فرهنگ و هنر كشور را گرفته و سخت می فشارد.
به گفته او بیشتر آثار ارسال شده به دبیرخانه «جایزه ادبی الوند» كم كیفیت و سطحی بوده اند و این ضعف، گزینش اثر را برای داوران دشوار كرده بود.
شاهرودی آرزو می كند «جایزه ادبی الوند» منجر به تولید شعر خوب، داستان و عكس خوب و در یك كلام خوب ترین ها بشود.

**جایزه ادبی الوند در همدان می ماند
آرزوی او «علیرضا بهرامی» را هم آرزومند می كند؛ شاعر و روزنامه نگار موفقی كه آبا و اجدادش در خاك همدان خفته اند و زادگاهش را همیشه شایسته بهترین ها میداند.
بهرامی یكی از شعرهایش را برای حاضران می خواند و قافیه های شعرش همگان را به روزگار كودكی پیوند می دهد به روزهای جنگ و خون كه آتش موشك و گلوله آسمان ایران را ستاره باران می كرد و او و همبازی هایش غرق این شادی دهشتناك لذت چیدن هلوهای نارس خانه پدربزرگ را مزه مزه می كردند.
او هم داور این رویداد فرهنگی بوده و صبورانه شعرهای شاعران تازه كار ایرانی را مصرع به مصرع خوانده و عادلانه قضاوت كرده تا مبادا حقی از كسی ضایع شود.
حاصل قضاوت عادلانه او و دیگر داوران «جایزه ادبی الوند» انتخاب شعرهای جوانی بلند بالا و سبزه رو از خطه تفتیده جنوب ایران است؛ «فرزاد آبادی» شعری در وصف خرمشهر از مجموعه شعرش گلچین می كند و آزادی و سرافرازی برای همه شهرهای ایران و مردمانش طلب می كند و جایزه امسال رویداد ادبی الوند را از آن خود می كند.
وی با یك بغل خاطره های به یادماندنی از الوند به شهر و دیارش باز می گردد.
مجلس از تب و تاب می افتد اما شیرینی طنزآلوده گویش همدانی، پایان سرد این محفل را گرمایی دوباره می بخشد. «مهدی شریفی امینا» شاعر سالخورده همدانی در میان همهمه كف زدن ها و شادی حاضران به روی سن خوانده می شود.
به پاس پاسداری این پیر ادیب از گویش اصیل همدانی و نگهداری واژه های محلی در گنجینه اشعارش به خوبی مورد تجلیل و قدردانی قرار می گیرد و برای چشمه لرزان طبع شعرش همه آرزوی جوشیدن پی در پی می كنند.
نخستین دوره «جایزه ادبی الوند» اینگونه به پایان رسید؛ اما به گواه ادیبان و شعرای حاضر در این جمع لطیف، هرآنچه كه نام الوند زیبا را بگیرد، ماندنی می شود؛ شاید هم «جایزه ادبی الوند» سرآغاز رویش و زایش رویدادهای فرهنگی و هنری دیگری در دامان مهربان الوند باشد.
گزارش از زهرا زارعی
7527/2087/2090