۲۰ آبان ۱۳۹۷،‏ ۱۲:۵۸
کد خبر: 83095308
۰ نفر
ورزشگاه آزادی این بار از نگاه یك خبرنگار زن

تهران - ایرنا - جایگاه خبرنگاران ورزشگاه آزادی دیشب برای نخستین بار در یك بازی باشگاهی میزبان خبرنگاران زن شد.

به گزارش ایرنا، فینال لیگ قهرمانان فوتبال آسیا دیروز شنبه 19 آبان برگزار شد. اما اتفاق مهم دیگری كه در مسابقه رخ داد حضور تعداد زیادی از تماشاگران زن و همچنین زنان خبرنگار بود. خبرنگارانی كه برای اولین بار توانستند «آی دی كارت» مسابقات را بگیرند و در جایگاهشان به تماشای بازی بنشینند. این گزارش، روایت خبرنگار ایرنا از ورزشگاه آزادی متفاوت با تمام این سال هاست.
1- بعدازظهر جمعه ساعت 4:30 بود كه سراغ ایمیلم رفتم و با پیام AFC مواجه شدم. حدس زدم كه درخواستم برای گرفتن آی دی كارت فینال لیگ قهرمانان آسیا پذیرفته نشده است. اتفاقی كه برای بیشتر خبرنگاران رخ داده بود. اما ایمیل را كه باز كردم، دیدم پیام حاوی تایید است. سریع با چند نفر از همكارانم كه زن بودند و آن ها هم مثل من در سایت ثبت نام كرده بودند تماس گرفتم تا بدانم برای بقیه مراحل باید به كجا بروم. برنامه مشخص شد. باید به ورزشگاه آزادی می رفتم و تنها یك ساعت هم فرصت داشتم چون «آی دی كارت» ها را تا ساعت 6 عصر تحویل خبرنگاران می دادند. برای همین به سرعت راهی ورزشگاه شدم. با اینكه هنوز نیم ساعت به پایان زمان تحویل كارت ها باقی مانده بود مسئولان حراست مقابل ورزشگاه فوتبال گفتند دیگر به كسی كارت داده نمی شود و شما هم بدون كارت نمی توانید به نشست خبری بروید. با یكی از همكاران عكاسم تماس گرفتم و او توانست بعد از چند دقیقه آی دی كارتم را به دستم برساند. هنوز باورم نمی شد كه كارت معتبر ورود به چنین مسابقه ای را گرفته ام ولی چون باید به نشست خبری می رفتم، هیجانم را برای ساعت های بعد گذاشتم. وارد نشست خبری برانكو ایوانكوویچ سرمربی تیم پرسپولیس شدم و دیدم غیر از من یك خبرنگار زن دیگر هم در آنجا حضور دارد. همراه با هم بعد از نشست خبری، 15 دقیقه هم به تماشای تمرین نماینده ایران نشستیم. یعنی برای اولین بار روی صندلی جایگاه خبرنگاران ورزشگاه آزادی نشستم.
2- شلوغی این چند ساعت كه گذشت تازه متوجه شدم چه اتفاقی افتاده است. بخش مهمی از این مسابقه با مدیریت كنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار می شد و به همین دلیل هم رویكردهای داخلی مثل عدم اجازه به خبرنگاران زن برای ورود به ورزشگاه دیگر موضوعیت نداشت. همه خبرنگاران و عكاسان، چه زن و چه مرد در سایت AFC ثبت نام كرده بودند و نتایج اعلام شده بود. این اتفاقات در شرایطی رخ می داد كه در تمام 10 روز گذشته نسبت به ورود گزینشی مقاومت كرده بودم. ماجرا این بود كه حدود 10 روز پیش از روز مسابقه، كانون هواداران فوتبال ایران، فدراسیون فوتبال و همچنین باشگاه پرسپولیس در حال جمع آوری اسامی برای تهیه یك لیست بود. لیستی كه اسامی آن می توانستند وارد ورزشگاه شوند. این لیست متشكل از دخترانی بود كه در این سال ها به طرق مختلف برای ورود به ورزشگاه تلاش كرده بودند. از دخترانی با ریش و لباس های مردانه تا آن هایی كه برخی اوقات پشت در مانده بودند و حتی برخی خبرنگاران. در صورتی كه اسم و كد ملی این افراد در آن فهرست ثبت می شد، شانس حضور در آزادی را داشتند. اما با توجه به اینكه من خبرنگار بودم نمی خواستم از این طریق وارد شوم و از ابتدا با خودم قرار گذاشته بودم تنها در صورتی كه آی دی كارت معتبر بگیرم به ورزشگاه بروم.
3- روز موعود فرا رسید؛ 19 آبان. همراه با همكار عكاسم كه او هم برای نخستین بار قرار بود دور مستطیل سبز آزادی دوربین به دست شود ساعت 14:40 راهی ورزشگاه شدیم. به لطف عكاس دیگری كه همراهمان بود و به خاطر مرد بودنش همه را می شناخت، از چهار گیت ابتدایی بدون دردسر وارد شدیم. اما از تونل پشت زمین راهمان جدا شد چون ورودی عكاس و خبرنگار متفاوت بود. به همان دری رسیدم كه قبلش باید وسیله هایمان تفتیش می شد اما ماموران حاضر در آنجا اجازه ورود نمی دادند. برایشان توضیح می دادم كه خبرنگار هستم و آی دی كارت دارم اما مدام می گفتند ما مسئول نیستیم و فقط به ما گفته اند كسی را راه ندهیم. بعد از گذشت حدود 15 دقیقه گفتند قرار است یك عده تماشاگر زن ایرانی داخل بروند، همزمان با آن ها تو را هم به داخل می فرستیم. تصمیم گرفته بودم آرام باشم و برای همین هم صبر كردم. چند دقیقه كه گذشت حدود 200 زن تماشاگر با سر و صدای زیاد و هیجانی كه در چشم‌هایشان دیده می شد به سمت در آمدند. بیش از نیم ساعت مقابل همان در ماندیم و در تمام این مدت مسئولان حراست و یگان ویژه در حال تدارك ورود این زنان بودند تا بالاخره در را برایشان باز كردند. انگار كه خیالم از آن ها راحت شده باشد از یك لباس شخصی كه به نظر می رسید رئیس تر از بقیه است پرسیدم من از كدام در بروم؟ گفت چرا با همین زن ها نرفتی؟ برایش توضیح دادم كه خبرنگارم و كارت دارم و باید به جایگاه خودم بروم. خیلی متوجه حرفم نمی شد و تكرار می كرد اگر می خواهی بازی را ببینی از همین در برو كه در غیر این صورت همین را هم از دست می دهی. بعد از گذشت حدود یك ساعت مسئول دیگری به من گفت به در اصلی استادیوم بروم. اگرچه آن ها هم راه نمی دادند و مدام نام یك سرهنگ را می بردند و می گفتند او باید اجازه دهد. با اینكه هفت نفر از همكارانم پیش از من رفته بودند، نمی خواستند من را راه بدهند و می گفتند دیر رسیده ام. آنقدر به رسیدن به آن سكوها ایمان داشتم كه برخلاف همیشه نه عصبانی می شدم و نه بغض می كردم. فقط دنبال راه بودم. تا اینكه بالاخره خودم سرهنگ مورد نظر را پیدا كردم و با اصرار فراوان آنقدر خسته اش كردم كه گفت: در را برای این خانم باز كنید.
4- تمام شده بود. قدم به قدم به زمین نزدیك تر می شدم. پله ها را بالا رفتم و وقتی زمین چمن را دیدم نمی دانستم اصلا باید خوشحال باشم یا ناراحت. خوشحال از اینكه برای اولین بار به شكل حرفه ای و در قاموس یك خبرنگار در جایگاه خودم در ورزشگاه آزادی نشسته ام یا ناراحت از اینكه چرا برای یك ورود ساده باید ساعت ها عذاب را تحمل كنم. خوشحال باشم برای دخترانی كه در سكوی سمت راست من بی امان می خندیدند و تشویق می كردند یا ناراحت باشم برای دختران دیگری كه خیلی هایشان را می شناسم، تلاش هایشان را دیده ام و می دانم نخواستند با لیست گزینشی ها وارد شوند. برانكو در نشست خبری پایان بازی در پاسخ به پرسش من درباره نخستین حضور زنان ایرانی در یك بازی باشگاهی به میزبانی ورزشگاه آزادی گفت: در چهار سالی كه ایران هستم با زنان علاقه مند به فوتبال زیادی مواجه شده ام و خوشحالم كه امشب این فرصت به آن ها داده شد. مهم این بود كه هیچ مشكل و حادثه ای به وجود نیامد. مطمئن هستم مسئولان هم راهی برای ادامه این حضور پیدا خواهند كرد.
5- هزاران بار گفتیم و نوشتیم كه ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه در قانون كشور ما وجود ندارد. حتی مراجع هم در این مساله اشتراك نظر ندارند و روحانیون زیادی هستند كه این موضوع را بدون اشكال می دانند. در چنین شرایطی كه ایران از همه سو در فشار است و هیچ چیزی به اندازه شادی های همگانی با بستر ورزش نمی تواند مردم را خوشحال كند، حذف كردن نیمی از جامعه قطعا راهكار عاقلانه ای نیست. اگرچه گفته می شود این ورود تحت فشار فیفا رخ داده است اما تجربه خوبی بود. نخست اینكه ساختارهایی كه مسئولان هر بار از آن می گفتند دیگر وجود دارد و نمی شود بهانه ای برایش تراشید. مثل سرویس بهداشتی مخصوص زنان كه برای نخستین بار در ورزشگاه آزادی ساخته شد. همچنین نیروهای امنیتی هم با نحوه ورود و خروج زنان و مردان آشنا شدند و به نحوی این كار را تمرین كردند. پس فرصت مهیاست. حتی می شود با همین تعداد هم ادامه داد و كم كم زنان را افزایش دهیم اما مشخص است كه دیگر نمی توان آن درها را به روی زنان علاقه مند بسته نگه داشت. ورود به ورزشگاه حقی است كه برای زن و مرد به طور یكسان وجود دارد و نمی شود این حق را برای همیشه از زنان سلب كرد.
ورزشی**2024**1597