تولید پوست مصنوعی از آدامس با فناوری نانو

تهران - ایرنا - محققان دانشكده فنی دانشگاه گیلان موفق شدند با تركیب 2 نوع پلیمر با صمغ (آدامس) عربی الیافی تولید كنند كه شباهت زیادی به پوست دارد و می ‌تواند جهت ترمیم زخم‌ های عمیق پوستی مورد استفاده قرار گیرد.

به گزارش روز سه شنبه گروه علمی ایرنا از ستاد ویژه توسعه فناوری نانوی معاونت علمی وفناوری ریاست جمهوری، پوست یك عضو پیچیده و در حقیقت بزرگترین ارگان بدن انسان است كه آن را در برابر ورود میكروب محافظت كرده و همچون سدی در برابر اشعه‌ فرابنفش است.
از دست دادن یا تغییر شكل پوست كه می‌ تواند به دلایل بسیاری از جمله اختلالات ژنتیكی، جراحی و سوختگی رخ دهد، منجر به بروز زخم‌ های طولانی‌ مدت شده كه این موضوع منجر به كاهش ایمنی بدن می شود. ازاین‌رو، به ‌منظور كاهش احتمال ابتلا به بیماری، ترمیم زخم بسیار حائز اهمیت خواهد بود.
دكترجواد مختاری، دانشیار دانشكده فنی دانشگاه گیلان، ضمن اشاره به تولید بافت مصنوعی جهت جایگزینی عملكرد بیولوژیكی و بازسازی بافت و بهبود زخم به‌ عنوان اصلی‌ ترین نقش فرایند مهندسی بافت، هدف از انجام این طرح را تولید یك داربست نانولیفی جهت ترمیم آسیب‌های عمیق پوستی معرفی كرد.
وی افزود:‌ ه‌منظور ایجاد ساختاری با خصوصیات شبیه به پوست بدن، از مخلوط پروتئین ذرت، صمغ عربی و یك جزء پلیمری دیگر جهت تولید داربست استفاده ‌شده‌است. با توجه به خواص پلیمرهای مورد استفاده در این تحقیق، داربست تهیه‌ شده علاوه بر شبیه بودن به ساختار پوست طبیعی، دارای خواص بندآوری خون، ضد میكروب و باكتری، ضدالتهاب، و سازگاری سلولی نیز است.
«این داربست از نفوذ و تكثیر سلول حمایت می‌كند و از طرفی باعث تحریك رگ سازی می‌شود. همچنین با توجه به اینكه پلیمرهای طبیعی انتخاب‌ شده در این پژوهش (زئین و صمغ عربی) از خواص آنتی‌ اكسیدانی برخوردارند، انتظار می‌رود داربست تولیدشده در این پژوهش سبب بهبود دفاع آنتی‌اكسیدانی بدن و كاهش ضایعات بافتی شود. به‌علاوه پلیمرهای انتخاب‌شده در این پژوهش قیمت نسبتاً ارزانی دارند؛ ازاین‌رو داربست ساخته‌شده ازنظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه خواهد بود.»
مختاری با اشاره به ساختار نانویی بافت‌های بدن گفت: تمام بافت‌ های بدن از قبیل رگ‌، غضروف، استخوان، عصب و پوست از منظر بیولوژیكی شامل فرم‌های نانولیفی هستند. ازاین‌رو، داربست‌ های نانولیفی گزینه‌ مناسبی برای اتصال و تكثیر سلول‌ها نسبت به سایر داربست‌های رایج است. این نوع داربست‌ها دارای تخلخل‌های زیاد و نسبت سطح به حجم بالایی هستند كه این امر موجب افزایش چسبندگی سلولی و انتقال مواد مغذی به سلول ‌ها و دفع ضایعات سلولی می‌شود.
در طرح حاضر از مخلوطی از پلیمرهای زئین، پلی كاپرولاكتان و صمغ عربی با غلظت‌ها و نسبت‌های مختلف جهت تولید نانوداربست به روش الكتروریسی استفاده شده‌است. نانوداربست‌های تولید شده پس از مراحل تولید تحت ارزیابی‌های ساختاری، مكانیكی و بیولوژیكی قرارگرفته‌اند.
بر اساس نتایج و تصاویر به‌دست‌آمده، داربست تولیدشده دارای تخلخلی قریب به 80درصد است. استحكام كششی نانوداربست 1.36 تا 3 مگاپاسكال و درصد ازدیاد طول آن 19.13 الی 44.06درصد اندازه‌گیری شده است كه خصوصیات مطلوبی برای مهندسی بافت پوست به شمار می‌رود.
این تحقیقات حاصل تلاش‌های زهرا پدرام- دانشجوی مقطع دكتری- دكتر جواد مختاری و دكتر مرجان عباسی- اعضای هیأت علمی دانشگاه گیلان- است. نتایج این كار در مجله‌ی‌ Materials Science and Engineering: C با ضریب تأثیر 5.080 (جلد 93، سال 2018، صفحات 356 تا 366) به چاپ رسیده‌است.
علمی ** 1201 **1440