۱۶ مرداد ۱۳۹۷،‏ ۱۴:۴۴
کد خبر: 82994206
۰ نفر
مصائب خبرنگاران- ناهیدحاجی خانی*

تهران -ایرنا-خبرنگاران زبان رسای مردم، امین مسئولان و پل ارتباطی بین این دو هستند، اما مصائب و مشكلاتی دارند كه كمتر به آنها پرداخته شده است. در عین حال مردم و مسئولان توقعات و انتظارتی از آنان دارند كه بر آورده شدن همه آنها نیازمند تدابیری قانونی و حمایت های همه جانبه است.

خبرنگارم، پیشه ام خبر است و خبر، در سر سودای واقعیت را دارم و از لغزش قلمم بر كاغذ نه معجزه، بلكه حرف دل مردم را می نگارم، به امید فرج و گشایش گره از مشكل كسی، گوش به حرف های مسئولی می دهم، مو به مو می شنوم تا واژه ای از قلم نیفتد، حقی برگردنم تا ابد باقی نماند و حقی از كسی ضایع نشود.
گویی در همین دنیا بر سر پل صراط قدم نهاده ام، سعی دارم درست بشنوم، راست بنویسم و راست انتشار دهم، تمام جسارتم را به كار می گیرم كه در برخورد با مسئولی چند و چون ها را با هزار ترفند از زیر زبانش بكشم، تا واقعیت ها نمایان شود، پرده ها كنار رود، از پس بیان واقعیت ها اعتماد ایجاد شود و عطش تشنگی خلق خدا با نوشداروی خبر التیام یابد.
ینكه تا چه اندازه در این زمینه موفق باشم، به هزار و یك عامل بستگی دارد و در نهایت قضاوتی كه مخاطب از محصول كار خبرنگار خواهد كرد، اما امید به آن دارم كه با همین اندك نوشته باقیات و صالحاتی اندوخته و توشه ای برای آخرت فراهم كنم.
از اینها كه بگذرم خبرنگاری در همه دنیا به مثابه برخی از حرفه ها بعد از كار در معدن به عنوان شغلی سخت و زیان آور معرفی شده است، اما در كشور ما این وضعیت هنوز رنگ عمل به خود نگرفته و نتیجه اگر و اماهای قانون سخت و زیان آور بودن حرفه خبرنگاری و اجرا نشدن آن، شایعه رفاه حرفه خبرنگاری است كه در جامعه پیچیده است و موجبات توقعات بیش از توان ما خبرنگاران را در جامعه فراهم كرده است.
توقعاتی كه گاهی بر آورده كردن آنها قدرت فیل و نفوذ شیر می خواهد و به مثابه حركت بر لبه تیغ است، اما اغلب خبرنگاران این مصائب را پذیرفته اند و بدون اندك توجهی به این سختی ها با مشكلات ناامنی شغلی و رفاه و تامین شغلی با شور و شوق بی منت اطلاع رسانی می كنند.
مصائب خبرنگاری، حكایت مثنوی هفت من كاغذ است، این هم از مصائب خبرنگاری است كه بعضی او را كنجكاو می‌دانند و عده‌ای هم او را مزاحم، خبرنگار در چشم بعضی‌ها خار است و به نظر خیلی‌ها سنگ صبور و درد آشنا. خبرنگار را بعضی‌ها فرصت‌طلب می‌خوانند و عده‌ای فرصت‌ساز و نردبان ترقی،عداه ای هم فرصت سوز.
اما اگر از من و همكاران خبرنگارم بپرسی، خبرنگاری یعنی عشق، خبرنگاری یعنی جسارت، خبرنگار یعنی شجاعت، راستی، صداقت و امانتداری، خبرنگار كسی است كه از همه می گوید و از خود هیچ، از كمترین سطح حقوق و مزایای شغلی برخوردار است. در جمع بزرگان حاضر است، اما بزرگش نمی دارند، خیلی هایشان هم كه از جوانی آمده اند، قلم زدند، مو سپید كردند در این حرفه، در پایان سنگینی ده ها درد و رنج بیماری را بر دوش خود می كشند و بی آنكه از آنها یادی شود و از كوله بار تجربه هایشان استفاده ای اندك شود، در گوشه عزلت روزگار سپری می كنند، روزهایی كه در سال های بعد در انتظار همه خبرنگاران است.
می گویند كوزه گر از كوزه شكسته آب می خورد، این هم حكایت این روزهای حرفه ما خبرنگارانی است كه از همه می گوییم و از درد و مشكلات همه می نویسم. آن قدر از این دست مسائل گفته ایم كه دلهایمان گویی خروارها غصه را در خود جا داده است و این همه غصه بر روی دلهایمان سنگینی می كند، شاید راز همه اینها بی آنكه گشایشی فراهم شود را خیلی ها با خود به گور ببرند. كاش می شد مانند برخی از كشورها از نظرات و اندیشه های ناب خبرنگاران در عرصه های تخصصی حوزه های مربوط به فعالیت شان استفاده شود، مسئولان خبرنگاران را كنار خود بدانند و به واسطه این همجواری گره از كار كسی گشوده شود.
مسائلی مانند تامین امنیت شغلی، بیمه، توجه به سلامت جسمی و روحی خبرنگاران به واسطه حرفه زیان آور خبرنگاری، برخورداری از سطح آموزش های به روز با پیشرفته ترین روش های دنیا در عرصه اطلاع رسانی، بالا بردن سطح توقعات مردم از حوزه اطلاع رسانی و مطالبات اجتماعی به واسطه فعالیت های رسانه، حمایت های قانونی از این حرفه تنها بخشی از خواسته های خبرنگاران و فعالان حوزه اطلاع رسانی است كه به بهانه سالروز شهادت شهید محمود صارمی تنها در قالب الفاظ و كلمات مطرح می شود و تا سال دیگر هم به دست فراموشی سپرده می شود.
ای كاش این مطالبات رنگ بوی تازه ای به خود بگیرد و مسیر نویی پیش روی خبرنگاران گشوده شود تا با قدم های استوارتر و پرامیدتر طی طریق كنند و دیگر كمتر دغدغه نان و روزمرگی داشته باشند.
....................................................................
* خبرنگار اجتماعی ایرنا