۲۳ خرداد ۱۳۹۷،‏ ۸:۲۷
کد خبر: 82941505
۰ نفر
غبار فراموشی بر چهره قدیمی ترین سند تاریخی ایران زمین

قصرشیرین -ایرنا- سنگ نوشته و نقش برجسته 'آنوبانی نی' با قدمت چهار هزار و 800 سال بر دل كوه 'میانكل' سرپل ذهاب در غرب كرمانشاه است كه به دلیل بی مهری این روزها از یادها فراموش شده است.

به گزارش خبرنگار ایرنا، این نقش برجسته بر روی صخره‌ای به نام میان ‌كل در كوه 'بادیر' حجاری شده است كه در آن آنوبانی‌ نی (الهه نشاط و عشق) به همراه پادشاه لولوبیان و 9 اسیر جنگی را نشان می‌دهد.
لولوبیان یكی از چهار قوم زاگرس‌ نشین در هزاره سوم پیش از میلاد و قبل از مهاجرت آریایی‌ها بودند.
در این نقش برجسته شاه در برابر آنوبانی‌نی كه او را در مقابل دشمنان به پیروزی رسانده قرار دارد و پای خود را بر روی بدن دشمن مغلوب نهاده است، آنوبانی ‌نی حلقه‌ای در دست دارد و در دست دیگر دارای طناب یا زنجیری است كه به بینی 2 اسیر كه در پشت سر او هستند، متصل است.
9 اسیر جنگی كه همگی برهنه هستند نیز در پایین پای شاه و الهه ترسیم شده‌اند و در زیر این تصویر یك سنگ نوشته به خط اَكدی وجود دارد كه مضمون آن چنین است 'آنوبانی‌نی پادشاه توانا، پادشاه لولوبی نقش خود و نقش الهه ایشتار را در كوه بادیر رسم كرده است، آن كس كه این نقوش و این لوح را محو كند، به نفرین و لعنت آنو، آنوتروم ، بل، بلیت، رامان، ایشتار، سین و شمش گرفتار و با 2 نسل او بر باد رود'.
نقش برجسته آنوبانی نی هم اكنون در محوطه مدرسه دخترانه 17 شهریور در شهر سرپل ذهاب در ارتفاع 16 متری قرار دارد.
فرسایش‌های طبیعی و غیرطبیعی در طول تاریخ ، این نقوش را به شدت در معرض تخریب قرار داده به طوری كه مشاهده آن‌ به سختی امكان پذیر است.
شاید اگر مشابه چنین اثری در یك جای دیگر و یا در كشوری دیگر بود، اكنون به منبعی برای درآمد و بازدید گردشگران تبدیل می شد، ولی با توجه به بی مهری هایی كه در رابطه با این اثر شده و اگر چنین ادامه یابد، شاید شاهد محو شدن كامل این اثر تاریخی باشیم، همان مطلبی كه نگارنده از رخداد آن نفرین داشته است.
این نقش برجسته از قدیمی ترین نقش برجسته های كشور است كه 2 هزار سال از كتیبه داریوش قدیمی تر است.
این سنگ نوشته هم اكنون سالانه پذیرای شمار اندكی از گردشگران خارجی علاقه مند به آثار تاریخ ایران كهن است كه اگر تبدیل به یك مكان تفریحی باستانی شود، می تواند رونق خوبی داشته باشد.
محوطه سازی در كنار این بنا و تبدیل آن به یك پایگاه نه تنها جایگاهی برای جذب گردشگران داخلی و خارجی است بلكه می تواند درآمد بسیار خوبی را از قبل گردشگری برای این منطقه داشته باشد.
با توجه به تخصیص نیافتن اعتبار لازم برای مرمت، بهسازی و محوسطه سازی اطراف این اثر تاریخی، نیاز است مسئولان قدری مهربانانه تر با این اثر بی نظیر برخورد كنند.

** تقاضای تخلیه مدرسه واقع در این اثر تاریخی
رئیس اداره میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری سرپل ذهاب در گفت و گو با خبرنگار ایرنا گفت: سنگ نوشته آنوبانی نی یك اثر بی نظیر است كه قبل از انقلاب در محوطه این اثر یك مدرسه بنا شده است.
ظفر غلامی افزود: در جریان زلزله پارسال غرب كرمانشاه كه كانون آن سرپل ذهاب بود، انبار این مدرسه دخترانه تخریب شد ولی به بنای مدرسه آسیبی وارد نشده است اما مسئولان و متولیان امر برای جا به جایی این واحد آموزشگاهی باید فكری كنند.
وی اظهارداشت: هم اكنون كلاس های درس در این مدرسه دایر و محوطه مدرسه از محوطه اثر تاریخی آنوبانی نی جدا شده است و با توجه به اهمیت این اثر تاریخی، جا به جایی مدرسه بسیار حیاتی و ضروری است.
رئیس اداره میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری سرپل ذهاب گفت: پیش تر یعنی در چند سال گذشته مكاتبه هایی با آموزش و پرورش برای تخلیه مدرسه انجام شد و در زمان استانداران قبلی نیز مكان دیگری برای ساخت مدرسه جدید و انتقال آن به مكان جدید صورت گرفت كه با تغییر استانداران این مصوبه تاكنون عملیاتی نشده است.
غلامی بیان كرد: هم اكنون اداره میراث فرهنگی سرپل ذهاب در یك مكان استیجاری است و در صورت تخلیه این مدرسه و تحویل آن به میراث فرهنگی می توانیم از آن به عنوان مكان اداره استفاده كنیم.
وی ادامه داد: گردشگران داخلی و خارجی از اثر تاریخی آنوبانی نی در طول سال و به ویژه در ماه های اسفند و فروردین دیدن می كنند كه در صورت توجه به این اثر تاریخی و تخلیه مدرسه و تامین اعتبار برای احیا و محوطه سازی می تواند در رونق بیش از پیش این شهرستان تاثیر بسیار خوبی داشته باشد.
سرپل ذهاب با یك هزار و 271 كیلومتر مربع مساحت در غرب كرمانشاه واقع شده است كه سابقه سكونت در این شهرستان به دوران نوسنگی باز می گردد.
سرپل ذهاب 32 اثر تاریخی و مذهبی دارد كه آثار نقش برجسته دوران حكومت ماد، دكان داوود ، طاق گرا ، آثار برجسته و نقوش مربوط به دوران هخامنشی ، ساسانی و اشكانی از دیگر آثار تاریخی این شهرستان به شمار می رود.
وجود آثار تاریخی به یقین بخش مهمی از تاریخ ، فرهنگ و تمدن هر كشوری محسوب می شود و جا دارد متولیان امر گردشگری برای رونق بیش از پیش صنعت گردشگری كه بخش مهمی از منابع ارزی كشور را شامل می شود ، فكری اساسی كنند تا اینگونه آثار تاریخی به علت برخی بی مهری ها نابود نشود.
توجه و احیای صنعت گردشگری علاوه بر معرفی تمدن هر كشور، در اشتغالزایی و بهبود وضعیت اقتصادی مردم منطقه نیز بسیار موثر است و امید آنكه مسئولان و متولیان امر در سایه توجه بیش از پیش به آثار تاریخی به این صنعت كمك شایانی كنند.
7079/3012/8066
گزارش از نازنین باباخانی