۹ آبان ۱۳۹۶،‏ ۱۲:۳۵
کد خبر: 82714515
۰ نفر
خطر جنگ داخلی در كردستان عراق

تهران-ایرنا- عصرایران دریادداشتی آورده است:جنگ داخلی در كردستان عراق ممكن است البته اگر رهبران دو حزبی كه هنوز مشغول اتهام زدن به یكدیگرند، نتوانند اوضاع را كنترل بكنند و مقهور جوی بشوند كه خود آن را تولید كرده‌اند.

ایمان احمدوند در این یادداشت آورده است: پس از حوادث اخیر در كركوك و ورود بدون درگیری نیروهای عراقی به این شهر در پی عقب‌نشینی بخشی از نیروهای پیشمرگ از آن اختلافات میان گروه‌های كرد در اقلیم كردستان عراق نمایان شد.

هر دو حزب مطرح در كردستان یكدیگر را به كمك كاری در سقوط كركوك متهم كردند و در نامه بارزانی به پارلمان كردستان(كه تلویحا استعفای وی بود) هم آشكارا گفت:'عقب نشینی از كركوك و واگذاری آن به نیروهای نظامی ناشی از خیانت بود'!

اما چرا بارزانی‌ها و طالبانی‌ها به یكدیگر چنین اتهاماتی می‌زنند؟ با توجه به رفراندم برای استقلال كردستان و دامن زدن به احساسات ناسیونالیستی مردم، اكنون هیچ یك حاضر نیستند، مسئولیت خروج از مناطق مورد بحث را برعهده بگیرند و به مردم (به خصوص پیشمرگه‌ها و جوانانی) كه بواسطه‌ی تبلیغات ناسیونالیستی انتظار داشتند، مقاومتی صورت بگیرد و سر خورده شده‌اند، نمی‌توانند بگویند اصلا قرار نبوده است مقاومتی صورت بگیرد.

با وجود این هنوز خطر جنگ، در پرتو اوج‌گیری احساسات ناسونالیستی و وجود نیروهایی در بدنه‌ی پیشمرگه‌های دو حزب و جوانانی كه خواهان جنگند، فعلیت دارد.

جنگ داخلی در كردستان عراق ممكن است البته اگر رهبران دو حزبی كه هنوز مشغول اتهام زدن به یكدیگرند، نتوانند اوضاع را كنترل بكنند و مقهور جوی بشوند كه خود آن را تولید كرده‌اند.

یك عامل دیگر به احتمال بروز جنگ می‌افزاید كه باز بر یك محاسبه‌ی غلط استوار است: محدود كردن دامنه‌ی شكست پس از رفراندم از طریق درگیری‌های پراكنده. احتمالا بارزانی با سازمان‌دهی درگیری‌های پراكنده سعی می‌كند ، خطر جنگ را به عنوان یك كارت برای مذاكرات احتمالی آتی و تثبیت خویش برجسته كند. امری كه باز به معنای كشیدن تفنگ برای شلیك نكردن است اما ممكن است به نتایج فاجعه‌آمیز غیر قابل پیش‌بینی منجر شود.

مبارزه در درون اتحادیه‌ی میهنی بر سر رهبری نیز احتمال جنگ را زیاد می‌كند. به خصوص كه حداقل یكی از مدعیان رهبری، كسرت رسول علی، كه یكی از رهبران نظامی است، تمایل نشان داده است از احساسات ناسیونالیستی و جنگ به نفع خود برای كسب رهبری استفاده بكند.

او در مقابل برخی از رهبران اتحادیه كه از رفراندم حمایت نكرده‌اند، از رفراندم حمایت كرده است و در پی اشغال كركوك صحبت از خیانت می‌كند.

صحنه‌ی سیاسی در كردستان و دسیسه‌های دو حزب بر علیه یكدیگر كه انسان را به یاد نمایش‌های شكسپیر می‌اندازد، به یك احتمال، یعنی جنگ داخلی در كردستان، اگر چه ضعیف، نیز اشاره دارد.

در این لحظه نیروی مشخص، سازمان‌یافته و موثری نیست كه قادر به جلوگیری از آن باشد. یك چنین جنگی، در واقع تحقق بدترین سناریوی ممكن است.

مانور بارزانی كه حتی احزاب و جریانات غیر محلی را به دنبال خود كشاند و بدل به زائده‌ی خود كرد هدفش حل بحران هژمونی‌ای بود كه نمود آن را در شكلگیری گوران و احزاب دیگر، اوج‌گیری اعتراضات به عدم وجود آزادی و عدالت و اعتراض به فساد دیده‌ایم.

اگر چه مانور بارزانی شكست خورد، اما این شكست به معنای پایان یافتن دوران زندگی دو حزب حاكم نیست...

عصرایران/8آبان 96
اول*علیرضافرجی