مروری بر حادثه کشتار نیروهای امنیتی هند و خطر مائوئیست ها (1) # دهلی نو، خبرگزاری جمهوری اسلامی 29/12/85 خارجی.اجتماعی.سیاسی.گزارش.هند.چاتیسگر.مائوئیست ها کشتار دست کم 55 نیروی پلیس در ایالت چاتیسگر در شمال هند در پنجشنبه گذشته، یکبار دیگر توان مائوئیست ها در ایجاد نا امنی و به خطر انداختن امنیت داخلی هند موضوع بحث کارشناسان امور امنیتی این کشور شده است. براساس گزارش رسانه های هندی، حدود 300 تن از مائوئیست ها با تجهیزات کامل به یک پایگاه نیروهای امنیتی در منطقه "باستار" یورش بردند و دست کم 55 تن از آنان را کشته و 11 تن دیگر را زخمی کردند و 45 قبضه اسلحه را به غارت بردند. این بزرگترین حمله مائوئیست های معروف به "ناکسل"ها به نیروهای امنیتی در منطقه "باستار" از زمان تشکیل این ایالت در آبان سال 1379 تا کنون بشمار می رود. مائوئیست ها از دی ماه سال 84 تا کنون دوازده بار به نیروهای امنیتی هند در منطقه عشایری "باستار" در ایالت چاتیسگر حمله کرده و هر بار چندین تن از آنان را به قتل رسانده اند. عشایر منطقه "باستار" در دی ماه سال 84 مبارزه ای را علیه مائوئیست ها به راه انداختند اما از شواهد موجود چنین بر می آید که این مبارزه چندان موفق نبوده است. جنبش ناکسل ها یا مائوئیستی در هند اکنون، بدنبال تحولات اخیر نپال، بیش از هر زمان دیگر مورد توجه دولت، سازمان های امنیتی و کارشناسان مربوطه در این کشور قرار گرفته و دستگاه رهبری هند خطر این جنبش را روز به روز بیشتر احساس می کند. دکتر "مان موهان سینک"، نخست وزیر هند، سال گذشته طی سخنانی در نشست سالانه رئیسان پلیس ایالت های هند در دهلی نو، مائوئیست ها را به عنوان بزرگترین خطر داخلی برای امنیت ملی هند توصیف کرده و خواستار تهیه طرح جامعی برای مقابله با آنان شد. "ناکسل" در واقع عنوان غیر رسمی مائوئیست های هند است و جنبش ناگسل یا "ناگزالیت " در سال 1967 در روستای کوچک "ناکسل باری" (Naxalbari) واقع در ایالت بنگال غربی در شرق هند تحت رهبری "چارو مجومدار" به منظور تشکیل یک نظام انقلابی در هند آغاز شد. کشاورزان در این روستا زمین های متعلق به زمینداران بزرک را بدنبال یک درگیری خونین تصاحب کردند و چین آن موقع تحت رهبری "مائو تسه تونک" از این درگیری به عنوان قدمی به سوی آغاز یک انقلاب مسلحانه در هند استقبال کرد. جنبش مائوئیستی در هند سپس فراز و نشیبهای زیادی را پشت سر گذاشت و آن در سال 1981 بدنبال تشکیل گروه جنک مردم (Group War Peoples') در ایالت آندراپرادش جان تازه ای گرفت. مائوئیست ها اخیرا بعد از قتل یک عضو حزب جارکاند موکتی مورچا (جبهه نجات جارکاند) اعلام کردند که آنان این شخصیت سیاسی را به تلافی قتل 12 تن از مائوئیست ها توسط نیروهای امنیتی به قتل رساندند. بنابه گفته عده ای از کارشناسان امور اجتماعی و امنیتی هند، جنبش مائوئیستی مهمترین جنبش سیاسی در هند تا کنون است و موضوعهای مهمی همچون عملکرد نامطلوب نهادهای مختلف دولتی را افشا می کند. این کارشناسان معتقدند که وضعیت ناهنجار اقتصادی در مناطق روستایی، بی عدالتی و عدم اصلاحات ارضی از دلایل اصلی ظهور این جنبش بوده است. آمار و ارقام متفاوتی در مورد تعداد مائوئیستها در هند و وسعت مناطق تحت کنترل آنان تا کنون منتشر شده است که براساس یکی از این گزارش ها حدود 17 هزار و 500 مائوئیست مسلح در 170 بخش 13 ایالت هند، یعنی 25 درصد از کل مساحت این کشور، دولت های موازی تشکیل داده اند و درآمد ماهانه آنان از محل اخاذی و اخذ مالیات به میلیاردها روپیه بالغ می گردد. کارشناسان امور امنیتی هند می گویند که صدها تن از مائوئیست های افراطی در حال حاضر هنر جنک چریکی را در جنگل های ابنوه دور افتاده این کشور به منظور راه اندازی یک جنک تمام عیار علیه هند فرا می گیرند. براساس برآورد این کارشناسان، یک نیروی 8 هزار نفره متشکل از افراد زبده در ایالت های بیهار، جارکاند، آندراپرادش، چتیسگر، اوریسا، ماهاراشترا و بنگال غربی واحد تهاجمی مائوئیستها را تشکیل می دهد و انجام همه عملیات جسورانه همچون حمله ناگهانی به نیروهای امنیتی و غارت سلاح آنان و راه اندازی ترس و وحشت در میان مردم از جمله وظایف این نیروی تحت عنوان "ارتش چریکی خلق" است. "ارتش چریکی خلق" به سلاح پیشرفته مجهز است و کارشناسان امور امنیتی هند می گویند که مائوئیست ها این سلاح را از سازمان های شورشی فعال در ایالت های شمال شرقی هند و قاچاقچیان سلاح به دست آورده اند و تسلیحات غارت شده از نیروهای امنیتی هند نیز بخش عمده ای از زرادخانه مائوئیست ها را تشکیل می دهد. ادامه دارد... آساق/2164/310/

سرخط اخبار جهان