شیوه انتخاب سران چین، ژاپن و كره جنوبی در نظام انتخاباتی

پكن - ایرنا - انتخابات ریاست جمهوری در جمهوری خلق چین بر خلاف بسیاری از كشورها برگزار نمی شود و اصولا چیزی به عنوان انتخابات مردمی در این كشور پهناور آسیایی در چنین سطحی تعریف نشده است.

به گزارش ایرنا، در بیشتر كشورهای شرق آسیا همچون كره جنوبی برای انتخابات ریاست جمهوری اصولا افراد حزبی با توجه به كاركرد گسترده احزاب آنان، نامزد می شوند و برای نمونه در كره جنوبی پنج نامزد از احزاب مخالف و حاكم برای این كار انتخاب شده اند كه قرار است 19 اردیبهشت ماه سالجاری مردم این كشور برای انتخاب یكی از آنان به عنوان رئیس جمهوری جدید خود به پای صندوق های رای بروند.
در چین اما دفتر سیاسی كمیته مركزی كه 9 عضو دارد و همچنین كمیته مركزی حزب كه شمار اعضای آن بیش از 150 نفر است، رئیس جمهور و رهبر چین را كه فرمانده كل قوا نیز هست مشخص و سپس انتخاب می كنند.
به عبارت دیگر انتخابات در جمهوری خلق چین مبتنی بر نظام انتخاباتی سلسله ‌مراتبی است.
اكنون در چین «شی جین پینگ» با رای همین كمیته و دفتر سیاسی و از نسل جدید رهبری قدرت را در كشور بدست گرفته است و رئیس جمهور است و انتخاباتی برای انتخاب وی از سوی مردم برگزار نشده است.
او هفتمین رئیس جمهوری خلق چین به شمار می رود كه دوره ریاستش از 14 مارس 2013 آغاز شد. او علاوه بر این كه رئیس جمهور و رئیس حزب كمونیست چین است،‌ ریاست كمیسیون مركزی ارتش این كشور را هم برعهده دارد.
از آنجا كه حزب كمونیست بالاترین قدرت رهبری را در كشور در اختیار دارد، دبیركل حزب نیز به عنوان رئیس جمهور و فرمانده كل قوا انتخاب می شود.
البته برخی موارد در چین به طور ریشه ای ممكن است به مردم ارتباط پیدا كند. در شرایطی كه در ژاپن و كره جنوبی نمایندگان احزاب پس از رای گیری در مجالس این كشورها و توافق های گسترده حزبی نامزد انتخابات می شوند و مردم از سن 18 سالگی برای انتخاب آنها به پای صندوق های رای می روند، در چین اصولا نظام انتخاباتی بر اساس سلسله مراتب است.
با این حساب در كشور چین كنگره ها و یا مجالس محلی كه مربوط به شهرهای زیر نظر دولت مركزی و استان ها و مناطق خودمختار هستند با رای مردم، نمایندگانشان را تعیین می كنند و نشست های آنها تشكیل می شود.
همین كنگره ها و مجالس محلی هستند كه بعدا كنگره های بعدی را انتخاب می كنند تا نهایتا كنگره ملی (مجلس) این كشور شكل می گیرد كه سه هزار نماینده دارد.
حزب كمونیست هم كه حزب حاكم بر چین می باشد و نمایندگان مجالس محلی و كلا كنگره نیز از اعضای آن هستند، تصمیم گیرنده اصلی برای نامزدی رئیس جمهوری است كه البته كنگره نیز در باره فرد انتخاب شده نظر می دهد اما اصلی ترین كسانی كه در این باره تصمیم می گیرند اعضای كمیته مركزی حزب و دفتر سیاسی آن هستند كه پیش از هر گروه دیگری نامزد را انتخاب كرده اند.
در همین راستا البته نباید فراموش كرد كه به عنوان تشریفات، این كنگره بزرگ حزب حاكم است كه رئیس جمهور را معرفی می كند و دقیقا همین كار در نشست بزرگ حزب كمونیست چین در سال 2013 میلادی انجام شد و در جریان آن «شی جین پینگ» رئیس جمهور خلق چین معرفی و اعلام شد كه برای 10 سال ریاست جمهوری را در اختیار خواهد داشت.
در كره جنوبی اما رئیس جمهوری بالاترین مقام اجرایی است كه البته برای یك دوره پنج ساله انتخاب می شود و این دوره قابل تمدید نیست و مردم مستقیما با آرای خود وی را انتخاب می كنند.
بر اساس قانون اساسی كره جنوبی، رئیس اجرایی، فرمانده كل نیروهای مسلح كشور و همچنین رئیس دولت هم محسوب می شود.
اگر منصب ریاست جمهوری كره جنوبی به هر علتی خالی بماند باید ظرف 2 ماه انتخابات زودهنگام برگزار شود كه اتفاقا در سال جاری میلادی بحران سیاسی و مالی در كره جنوبی باعث شد خانم «پارك گئون هی» رئیس جمهوری وقت بركنار شود و انتخابات جدید ریاست جمهوری به صورت زودهنگام روز نهم ماه می (19 اردیبهشت ماه سالجاری) برگزار می شود.
در ژاپن هم شرایط كمی متفاوت است چرا كه این كشور رئیس جمهور ندارد و اصولا «نخست وزیر» رئیس دولت و رئیس اجرایی محسوب می شود و از این لحاظ دارای بلندترین مقام اداری و اجرایی كشور است.
در این كشور مجلسین هستند كه نخست وزیر را معرفی می كنند اما این امپراتور است كه باید او را منصوب كند و حكمش را تنفیذ نماید.
البته امپراتور در ژاپن فقط در مسایل مطروحه در قانون اساسی حق اقدام دارد و در حكومت قدرتی نداشته و در كل می تواند اجرای امور دولتی را به دیگری تفویض كند.
در همین ارتباط می توان به معرفی شینزو آبه نخست وزیر ژاپن در دسامبر سال 2016 توسط مجلس سفلی در كنار مجلس نمایندگان اشاره كرد.
در رای گیری مجلس نمایندگان هم، حزب لیبرال دمكرات كه «آبه» عضو آن است، توانست بیشترین كرسی ها از 480 كرسی این مجلس را از آن خود كند.
او هفتمین نخست وزیر ژاپن در یك دوره هفت ساله محسوب می شود و در حالی كه حزب دمكرات شكست سنگینی خورده بود قدرت را در اختیار گرفت.
آساق**231**1597*انتشاردهنده:فرهاد راستی