عاقبت تلاش اردوغان و نتانياهو براي اختلاف انداختن بين پوتين و ايران

تهران - ايرنا- پايگاه خبري الف نوشت: بعد از پيروزي هاي جبهه مقاومت در سوريه، رژيم صهيونيستي، برخي كشورهاي عربي منطقه، تركيه و كشورهاي غربي كه از تروريست ها حمايت مي كردند به فكر ايجاد ائتلافي ضد ايراني افتادند. از سوي ديگر نتانياهو و اردوغان با سفر به مسكو و ديدار با پوتين تلاش كردند تا با شكاف انداختن بين روسيه و ايران، نفوذ تهران در منطقه را مهار كنند.

در ادامه اين نوشتار مي خوانيم: ولاديمير پوتين در چند روز گذشته ميزبان رجب طيب اردوغان، همتاي ترك خود و بنيامين نتانياهو، نخست وزير اسرائيل بود. مهمترين موضوع مشتركي كه در دستور كار اين ديدارها قرار داشت مساله سوريه بوده است.

مذاكرات اردوغان با پوتين
در ديدار پوتين و اردوغان، مسائل گسترده اي از جريان لوله گاز تركيه گرفته تا هماهنگي اقدامات نظامي در سوريه بحث و بررسي شد.

در مقطع كنوني آنكارا شدت پيگير اين است تا ارتباطات و تعاملات خود را با مسكو افزايش دهد. اين موضوع برخلاف ديدگاه قبلي ترك ها و زمان هدف قرار دادن جنگنده روسيه است. در آن زمان تركيه احتمالاً با اين هدف كه ناتو را وادار به ورود به درگيري هاي سوريه كند مبادرت به هدف قرار دادن سوخوي روسيه كرد تا به زعم خود از پيشروي نيروهاي مقاومت جلوگيري به عمل آورد. اما آمريكا و كشورهاي اروپايي حاضر به ورود نظامي به موضوع سوريه و افزايش سطح تنش با روسيه نبودند.

شايد در آن مقطع كشورهاي غربي تصور مي كردند بهترين استرات‍ژي درگير ساختن بيشتر روسيه در بحران نافرجام سوريه باشد. اما با پيشروي هاي مهم جبهه مقاومت،جدي شدن تشكيل دولت كردي در سوريه و افزايش تنش با كشورهاي اروپايي، آنكارا اين بار به سمت مسكو گرايش پيدا كرده و تمام تلاش خود را در راستاي رسيدن به اهدافش با كمك گرفتن از روسيه داشته است. تركيه بدون شك مخالف حضور ايران و پيروزي جبهه مقاومت است و خواهان سرنگوني نظام سياسي سوريه مي باشد اما اولويت اول آنها مقابله با كردهاي يگان‌هاي مدافع خلق در سوريه مي باشد كه آمريكا از حاميان جدي آنها براي ايفاي نقش در بحران سوريه و آزادسازي رقه است.

از سوي ديگر، مسكو نيز با تحريم هاي اروپايي- آمريكايي ناشي از بحران كريمه و تهديد گسترش ناتو به شرق مواجه است. اما موضوع مهم اين است كه در بزنگاه حاكمان تركيه نگاهي غرب گرايانه دارند و هيچ وقت نخواسته اند هويت و سياست خود را با دنياي شرق تعريف كنند. تركيه همچنان عضو ناتو است و به شدت چشم انتظار اقدامات دولت امريكا براي ورود به بحران سوريه و حمايت از آنكارا مي باشد. همچنين هر دو كشور تركيه و روسيه خواهان احياي قدرت گذشته هستند و از اين لحاظ احتمال اين كه در قالب پيمان هاي راهبردي و بلندمدت عمل كنند ضعيف مي باشد.

مذاكرات نتانياهو با پوتين
نتانياهو نيز در سفر به مسكو و ديدار با پوتين اعلام كرد در مبارزه عليه داعش و القاعده پيشرفت هاي جدي حاصل شده و در اين مورد، روسيه سهم بسزايي داشته است اما نبايد نيروهاي شيعه طرفدار ايران جايگزين آن شوند.

نخست وزير رژيم صيهونيستي در گفتگو با پوتين عنوان كرد در روزهاي ١٢ و ١٣ ماه مارس، يهودي ها جشن پوريم را برگزار خواهند كرد كه يادآور نجات يهوديان از دست شاه اخشوش پارسي است.

اما پوتين در جواب نتانياهو پاسخ مي دهد: اين سخنان براي پنج قرن پيش از ميلاد مسيح است؛ اكنون جهان متفاوت است و بياييد درباره حال صحبت كنيم.

نتانياهو در ادامه عنوان مي كند: ايران همچنان فعالانه، به اين نوع تلاش هاي خود ادامه مي دهد. او مدعي شد اگر ايران در سوريه حضور داشته باشد هيچ صلحي در اين كشور به اجرا در نمي آيد.

به نظر مي رسد براي اسرائيل ابتدائاً ادامه جنگ سوريه در راستاي درگير كردن كشورهاي منطقه حائز اهميت بود اما با توجه به پيروزي جبهه مقاومت در جنگ حلب، رژيم صهيونيستي به تكاپو افتاده تا ضمن ايجاد اتحادي با كشورهاي عربي و تركيه زمينه فشار آوردن براي خروج حزب الله و ايران را از سوريه فراهم نمايد. در واقع در اينجا، موضع اسرائيل با كشورهاي عربي و و تركيه همسويي و اشتراك دارد.

آينده سوريه و نقش كشورهاي مختلف
وجود كشورهاي بين المللي و منطقه اي درگير در جنگ سوريه موجب شده كه وضعيت پيچيده اي بوجود بيايد كه احتمال حل و فصل اين بحران را به شدت سخت نموده است. اما روسيه و ايران در سوريه داراي يك سري اهداف راهبردي مشترك مي باشند كه احتمال اختلاف اندازي كامل بين آنها توسط كشورهاي عربي، تركيه، اسرائيل و آمريكا را منتفي مي سازد. در قضيه سوريه هر دو كشور در پي يكپارچگي سوريه، حفظ ساختار و نظام سياسي بشار اسد مي باشند. علاوه بر اين در نگاهي كلان تر، روسيه و ايران به شدت مخالف هژموني‌ و سلطه آمريكا و جولان رژيم هاي دست نشانده آن در خاورميانه هستند.

از سوي ديگر ايران خواهان استحكام و پايداري جبهه مقاومت است و نقش بي بديلي در مقابله با گروه هاي تروريستي و داعش داشته است. روسيه نيز با دخالت در جنگ سوريه و همراهي با محور مقاومت، وقت و انرژي خودش را صرف مقابله با گروه هاي تندرو و تكفيري كرده تا خطرات آنها را از مرزهاي خود دور كند. همچنين پوتين خواهان اين است با حفظ منافع راهبردي روسيه در سوريه، توجهات را از منطقه كريمه بردارد. با توجه به اين شرايط بايد گفت تيره كردن روابط دو كشور بسيار بعيد به نظر مي رسد.

از سوي ديگر ايران در بحران سوريه به عنوان بازيگري تعيين كننده هيچ گاه نقش انفعالي و صرفاً تابع نداشته است. در اين راستا بود كه ميخائيل بوگدانف، معاون وزير امور خارجه روسيه در گفت وگو با برخي رسانه ها اعلام كرد كه «هر گونه تصميم گيري در مورد خروج نيروهاي ايراني از سوريه به رهبران سوريه بستگي دارد».
*منبع: پايگاه خبري الف/23 اسفند 95
** اول ** 1337- انتشار دهنده: خداوردي اسدي كوردلو