آيا حيران آستارا در گيلان مي تواند نقش جاده چالوس در مازندران را ايفا كند؟

هفته نامه تارك خزر چاپ استان گيلان در شماره 340 مربوط به هفته سوم تيرماه، مطلبي با عنوان آيا حيران آستارا در گيلان مي تواند نقش جاده چالوس در مازندران را ايفا كند؟ به قلم رسول علي نژاد در ارتباط با لزوم توجه بيش از پيش به مسير تردد مسافران استان هاي شمال غربي از جاده حيران و نبود ظرفيت مناسب اين جاده منتشر كرده است.

با مصادف شدن تعطيلات دو روزه عيد فطر با تعطيلات آخر هفته و حضور انبوه مسافران تابستاني، بازار آستارا و گيلان تا حدودي از حالت ركود بي سابقه و خانه خراب كن درآمد! حضور اين مسافرين كه از صبح سه شنبه هفته گذشته از دو ورودي اصلي آستارا يعني اتوبان تالش به آستارا و گردنه حيران در مسير جاده اردبيل به آستارا آغاز شده بود ساعت به ساعت افزايش يافت و عصر روز چهارشنبه به اوج خود رسيد.
حضور مسافران به حدي بود كه علاوه بر پر شدن تمام كمپينگ و پاركينگ هاي شهرداري آستارا براي نصب چادر هاي مسافرتي ، غروب اين روز تمام مسير پياده روي بالايي ضلع شمالي پارك ساحلي شريعتي در حاشيه درياي خزر از جنب درب ساحلي گمرك تا پلكان ورودي اين پارك در بخش اصلي پارك مملو از چادرهاي مسافريني بود كه اكثرا از استان هاي شمالغربي وارد گيلان شده بودند به حدي كه تمام چادرها تقريبا به هم چسبيده بودند.
جالب اينكه تقريبا تمام مراكز اقامتي آستارا نيز اعم از هتل ها ، مهمانسراها ، مهمانپذيرها و سوئيت آپارتمان ها پر از مسافر بود.
اما تحمل مردم آستارا براي ترافيك سنگين خودروها تقريبا در تمامي خيابانهاي اصلي و حتي فرعي شهر اين ارزش را براي مردم داشت كه بازار مرده اين شهر را از حالت اورژانسي خارج نمايد!
پيش از اين تمام بازاريان آستارايي در بيان وضعيت كسب و كار خود به زبان محلي از اصطلاح بازار ياتب! بازار اولوب! و حتي الله رحمت السون! استفاده مي كردند.
اكثر مسافرين شهرهاي مركزي ايران از دو ورودي منجيل در جنوب گيلان و چابكسر در شرق گيلان وارد استان شده و در نهايت سر از بازار ساحلي آستارا در مي آورند كه در مقابل استفاده مازندراني ها از نعمت همسايه بودن با شهر هشت ميليون و 700 هزار نفري تهران بسيار ناچيز است ولي سه استان آذربايجان شرقي ، غربي و اردبيل هم در مجموع هفت و نيم ميليون نفر جمعيت دارند(سه ميليون و 800 هزار نفر آذربايجان شرقي ، دو و نيم ميليون نفر آذربايجان غربي و يك ميليون و دويست هزار نفر استان اردبيل ) كه به دليل عدم ظرفيت جاده باريك حيران و توريستي بودن آن اكثر آنها با صرف نظر كردن از ترافيك حيران در ورودي شمالغربي استان گيلان از اتوبان شش بانده تبريز – زنجان – تهران براي سفر به ساير نقاط كشور استفاده مي كنند (اخيرا حتي اردبيلي ها هم از طريق جاده سرچم از اين اتوبان استفاده مي كنند)
حال ما آستارائي ها و ساير گيلاني ها براي سرمايه گذاري جهت جذب بيشتر مسافر از منطقه پر جمعيت شمال غرب كشور چاره اي جز سرمايه گذاري بر روي جاده حيران و تبديل آن به اتوبان به هر قيمتي كه شده نداريم كه اين كار اسكله بندر آستارا را كه با هدف واردات و صادرات كالا به استانها و كشورهاي شمال غربي ايران احداث شده است نيز از حالت يك اسكله محلي و نيمه بسته مي تواند خارج كند.
به اميد روزي كه گردنه حيران در گيلان نقش جاده چالوس در مازندران را براي ورود ميليوني مسافر به استان ايفا كند كه زيبايي اين گردنه توريستي به هيچ وجه قابل مقايسه با گردنه هاي جاده چالوس نيست.
7105/2007