۵ اردیبهشت ۱۳۹۵،‏ ۸:۵۵
کد خبر: 82046892
۰ نفر
برابري آمريكايي

تهران- ايرنا- روزنامه دنياي اقتصاد در شماره يكشنبه پنجم ارديبهشت در يادداشت خود آورده است: همه انسان‌ها برابرند. همه به طور يكسان از كرامت ذاتي برخوردارند و همه حق دارند در برابر دولت‌ها و محاكم قضايي، از برخوردي يكسان و بدون تبعيض برخوردار شوند.

در اين يادداشت كه به قلم حميد قنبري منتشر شده است، مي خوانيم: اعلاميه جهاني حقوق بشر، دو ميثاق بنيادين حقوق بشر (ميثاق حقوق مدني و سياسي از يكسو و ميثاق حقوق اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي از سوي ديگر) هر دو بر اين نكته تاكيد مي‌كنند و دولت ايالات متحده آمريكا نيز هر گاه قصد وارد كردن فشارهاي حقوق بشري بر ايران را دارد به اين نكته نيز گريزي مي‌زند و ايران را به هزار و يك دليل تكراري متهم به نقض اصل برابري شهروندان خود مي‌كند. مي‌گويند چرا ديه زن كمتر از ديه مرد است، چرا ديه غير‌مسلمان كمتر از ديه مسلمان است و قس علي هذا.
كاش مي‌شد اين حرف‌ها را باور كرد، اما چه مي‌شود كرد كه شواهد بر خلاف اين است. چند روز پيش، راي ديوان عالي آمريكا در پرونده پترسون صادر شد و بانك مركزي محكوم به پرداخت خسارت براي انفجاري شد كه در سال 1983 در بيروت رخ داده بود. به داستان پرونده و ناموجه بودن استدلالات حقوقي محاكم آمريكايي در جاي ديگر پرداخته‌ام و در اينجا نمي‌خواهم دوباره وارد آن بحث شوم. موضوع اين نوشته ضرب و تقسيم است. عدد و رقم است.
برابري است و اينكه نمي‌شود حاصل دو به‌علاوه دو در ايران چيزي بشود و در آمريكا چيز ديگر. انفجار بيروت 241 كشته داشت. راي پترسون بالاي 2ميليارد و پانصد و شصت ميليون دلار است. مبلغي كه از اوراق بهادار مورد بحث بانك مركزي هم بيشتر است. يعني براي هر سربازي كه در آن پايگاه كشته شده است، نزديك به يازده ميليون دلار پرداخت خواهد شد.
خوب لابد ارزش جان آدميزاد بالاست و چه كسي مي‌تواند در چنين ارزشي شك كند؟ اما چند سال بعد در سوم جولاي 1988 هواپيماي مسافربري پرواز شماره 655 هواپيمايي جمهوري اسلامي ايران، بر فراز خليج فارس توسط يك رزم‌ناو آمريكايي مورد حمله قرار گرفت. موشكي به آن اصابت كرد و كليه 248 سرنشين آن كشته شدند. حمله مستقيم و در روز روشن بود. با يك ناو جنگي آمريكايي. مثل لبنان نبود كه ادعا شود سازماني به حمايت كشوري عملياتي را انجام داده است.
حمله به يك پايگاه نظامي نبود به يك هواپيماي غير‌نظامي بود. در ميان آنها كه كشته شدند، زنان و كودكان هم بودند، هيچ‌كدام نمي‌دانستند كه قرار است اين سفر، آخرين سفر آنها باشد. سرباز نبودند كه بدانند كشتن و كشته شدن لازمه شغل آنهاست و احتمال آن هميشه وجود دارد. غرامت پرداخت شده چقدر بود؟ 61.8 ميليون دلار. يعني 300 هزار دلار براي قربانياني كه شغل و درآمد داشتند و 150 هزار دلار براي قربانياني كه شغل و درآمدي نداشتند.
يعني هر سرباز آمريكايي برابر با 36 ايراني صاحب شغل و برابر با 72 كودك و زن ايراني فاقد شغل و درآمد. خوب البته ما ناقض حقوق بشريم كه ديه مرد را در كشورمان بيشتر از ديه زن قرار داده‌ايم. ما ناقض حقوق بشريم كه ديه مسلمان در كشورمان از ديه غير‌مسلمان بيشتر است و شهادت دو زن به اندازه شهادت يك مرد در كشورمان اعتبار دارد و... و البته آمريكا حق دارد كه خود را متعهد بداند كه براي ارتقاي حقوق بشر در هر كشوري و از جمله در ايران تلاش كند. اما ما هم از اين بعد حق داريم بگوييم عدالتتان را هم ديديم. حقوق بشرتان را هم ديديم. قضاوتتان را هم ديديم. عهد و پيمانتان را هم ديديم.
*منبع: روزنامه دنياي اقتصاد، پنجم ارديبهشت 1395
**گروه اطلاع رساني**2059**9131