هومونالدي‌؛ انساني با قابليت زندگي بر روي درختان

تهران-ايرنا-بشر امروزي تنها گونه باقي‌مانده انسان‌ها در كره زمين است اما در روزگاران بسيار قديم گونه‌هاي انساني ديگري هم بر اين كره خاكي مي‌زيسته‌اند كه هومونالدي يكي از اين گونه ها است.

به گزارش گروه علمي ايرنا از ديسكاوري، هومونالدي (انسان نالدي) از انسان‌هاي اوليه است كه دست و پاهايي مناسب براي زندگي روي زمين و بالاي درختان داشته ، اما محققان هنوز نمي‌دانند كه اين گونه منقرض شده كه احتمالا قديمي‌ترين انسان اوليه‌اي است، چطور راه مي‌رفته.انسان‌تباران با نام علمي هومينيني(Hominini)، تباري از زيرخانوادهٔ انسان‌ساييان به‌شمار مي‌روند.
اين تبار شامل تمام گونه‌هاي موجود يا منقرض‌شده‌اي است كه به انسان امروزي نزديك‌ترند تا به شامپانزه‌هاي امروزي. آخرين گونه كشف شده نوع انسان كه هومونالدي (انسان نالدي) نام دارد، مغزي به اندازه يك پرتغال داشته كه آنقدر پيشرفته بوده كه قادر به انجام تشريفات مربوط به مرگ (يعني خاكسپاري) باشد.
بيش از 1550 استخوان و خرده استخوان اين نوع بشر در غاري در جنوب آفريقا كشف شده است كه بزرگترين كشف اين نوع انسان در قاره آفريقا به شمار مي‌رود. اما به خاطر نوع خاص اين غار تشخيص قدمت اين فسيل هنوز براي دانشمندان ممكن نيست.
محققان عقيده دارند كه مطالعه دست‌ها و پاهاي اين فسيل‌هاي كشف شده ممكن است آنها را به يافتن دلايل تغيير مدل نوع زندگي بشر و راه رفتن روي دو پا به جاي چهار دست و پا راه رفتن نزديك كند.يكي از تئورهاي انسان‌شناسان اين است كه نوع بشر از آنجا بر بقيه موجودات كره زمين برتري دارد كه مي‌تواند از دست‌هايش براي استفاده از ابزار مختلف استفاده كند.
ويليام هاركورت-اسميت انسان‌اوليه شناس موزه تاريخ طبيعي نيويورك به مجله لايو ساينس مي‌گويد كه پاهاي اين فسيل، كاملا مانند پاهاي انسان ها نيست اما بيشتر شبيه پاهاي انسان است تا موجودات ديگر.
مطالعه بيش از 150 استخوان دست اين فسيل نشان مي‌دهد كه اين گونه انساني مانند انسان‌هاي امروز استخوان شصت دست بلندي داشته كه در چرخه تكامل بعدها به ابزاري مهم براي تمايز انسان‌ها از شامپانزه‌ها بدل شد.
البته پاهاي گرد اين فسيل بسيار با پاهاي انسان امروزي متفاوت است. پاهاي گرد به درد بالارفتن و زندگي بر روي درخت مي‌خورده تا زندگي بر روي زمين. هر چند به گفته هاركوت-اسميت، هنوز قدرت بالارفتن و زندگي بر روي درختان در شامپانزه‌ها بسيار بيشتر بوده تا اين گونه انساني.
جرمي دسيلوا، انسان‌شناس دانشگاه دورتمند و يكي ديگر از محققان اين مطالعه، مي‌گويد كه تركيب‌بندي در اين فسيل نشان مي‌دهد كه ماهيچه‌هاي ران از استخوان‌هاي ران فاصله گرفته‌‌اند كه اين قدرت بيشتري در راه رفتن (بر روي دوپا) به اين گونه بوده است كه در طول زمان، تركيب‌بندي استخوان لگن هم تغيير كرده كه اين به معناي داشتن فضاي بيشتري براي رشد مغز جنين انساني بوده است.
علمي **1354**1440