۲۱ مرداد ۱۳۹۴،‏ ۱۰:۰۶
کد خبر: 81716436
۰ نفر
«ما» قبل از « من و تو»

روزنامه شهرآرا در شماره 1767 روز چهارشنبه یادداشتی با عنوان 'ما' قبل از ' من و تو' به قلم 'سید مصطفی خاتمی ' به چاپ رسانده است.

روزی كه همكارانم در شهرآرامحله منطقه ٢، گزارش چشم‌فروشی را ارائه كردند، می‌دانستم كه این سوژه سروصدا خواهد كرد.
این گزارش روز شنبه ١٧مرداد كه اتفاقاً روز خبرنگار هم بود، در شماره ١٦١ شهرآرامحله منطقه ٢ به چاپ رسید و بلافاصله به‌شكل گسترده‌ای در پایگاه‌های خبری اینترنتی، شبكه‌های مجازی و حتی یكی از شبكه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان بازتاب یافت. طبیعی بود كه چنین سوژه فاجعه‌آمیزی در بدو امر باورپذیر نباشد و گروهی آن را تكذیب كنند؛ ازجمله برخی مقامات و مسئولان استانی.
حقیقت آن است كه چه بپذیریم چه نپذیریم، این ماجرا واقعیت دارد. خبرنگار شهرآرا بعد از رؤیت اطلاعیه فروش قرنیه در پوشش خریدار با فردِ خواهان فروش ملاقات و گفتگو كرده است. اینكه برخی مسئولان امر مدعی شده‌اند «چون این كار منجر به كورشدن فرد می‌شود، غیرممكن است»، تنها پاك‌كردن صورت‌مسئله است.
ما هم می‌دانیم كه اهدای قرنیه به‌صورت قانونی تنها درمورد بیماران مرگ مغزی مجاز است و پیوند قرنیه از فرد زنده باعث كوری او می‌شود؛ اما مگر فروش كلیه یا كبد یا مغز استخوان قانونی است؟ مگر قاچاق اعضای انسان به‌عنوان یكی از جرائم بین‌المللی قانونی است؟
اتفاقا دلیل ما برای تهیه و انتشار چنین گزارشی قاچاق‌بودن آن است. برخورد تكذیبی با مطلب هشدارگونه ما و پاك‌كردن صورت‌مسئله دقیقاً همان شیوه‌ای است كه سال‌ها پیش درباره موضوع فروش كلیه اتخاذ شد و حالا كار به جایی رسیده كه فروش كلیه كاملا طبیعی قلمداد می‌شود و دیگر حساسیت كسی را برنمی‌انگیزد.
هم‌اكنون اخبار و مطالب مربوط به فروش قرنیه در اینترنت از سال ٨٦ قابل‌ردیابی است و تبلیغات اینترنتی آن نیز وجود دارد و موضوع جدیدی به‌حساب نمی‌آید؛ ولی گویا شهرآرا اولین رسانه مكتوبی است كه به آن پرداخته است.
دست‌یازیدن به چنین اقداماتی برای حل مشكلات مالی، در بحران‌های عمیق فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی ریشه دارد؛ اما جز این نیز، گویای این حقیقت تلخ است كه در ساختار گسترده و خدوم درمانی كشور، هستند عناصر معدودی كه با ترفندهای مختلف، فرایندهای قانونی را دور زده، سودهای كثیفی ازقبیل آنچه را در گزارش چشم‌فروشی آمده است كسب می‌كنند.
كاش تكذیب‌كنندگان به این واقعیت توجه كنند كه اگر رسانه‌های داخلی به چنین آسیب‌های اجتماعی نپردازند، دیریازود و با گسترده‌شدن ابعاد این مسائل، رسانه‌هایی ازقبیل «من و تو» و «بی‌بی‌سی» و امثال آن‌ها به انتشار اخبار و گزارش درباره آن مبادرت
می‌ورزند.
با این تفاوت كه نگاه رسانه‌های داخلی بیان آسیب‌ها و تلاش برای چاره‌جویی آن‌هاست، اما نیت رسانه‌های فارسی‌زبان خارجی قطعاً خیر نیست.
ترس از اینكه گزارش انتقادی رسانه‌های داخلی دست‌آویزی برای شبكه‌ای مثل «من و تو» خواهد شد، نباید باعث خودسانسوری شود؛ بلكه رسانه دلسوز داخلی باید داعیه‌دار پیگیری و حل مسائل و آسیب‌هایی ازاین‌دست در جامعه باشد تا مخاطب داخلی از پناه‌بردن به شبكه‌های معاند احساس بی‌نیازی كند و تلاش‌های جهت‌دار این رسانه‌ها خنثی شود.
به‌هر حال انتشار چنین اخبار فاجعه‌آمیزی می‌تواند یا با نگاه خیرخواهانه و اصلاحی باشد یا با نگاه تخریبی.
اگر رسانه‌های داخلی از ترس تكذیب و امثال آن، از انتشار این اخبار با نگاه اول پرهیز كنند، رسانه‌های بدخواه خارجی آن را با نگاه دوم منتشر و از آن بهره‌برداری می‌كنند.
در پایان لازم است متذكر شوم كه اطلاعات مهم و تكان‌دهنده دیگری درباره این موضوع وجود دارد كه از انتشار آن معذوریم. طبعاً هرگاه مسئولان امر از موضع ساده‌انگارانه تكذیب پایین آمدند و به‌دنبال حل‌مسئله بودند، حاضریم این اطلاعات را در اختیار آنان قرار
دهیم.ك/1
7496