شرایط و بایسته های موفقیت ماموریت پیشمرگه ها

تهران- ایرنا- هرچند ورود نیروهای پیشمرگه به كوبانی می تواند توازن در عرصه نبرد را به سود كردها تغییر دهد، اما موفقیت نهایی آن ها به نوع برخورد كشورهای درگیر در این بحران بستگی دارد.

خبرگزاری «جمهوری اسلامی» (ایرنا) هفتم آبان ماه گزارش كرد 80 نفر از نیروهای پیشمرگه كه از اقلیم خودمختار اعزام شده بودند، از راه تركیه وارد منطقه كوبانی در سوریه شدند.

این نیروها از طریق هواپیما در منطقه مرزی «اورفه» در تركیه پیاده شدند و از راه زمینی، این كشور را به مقصد كوبانی در سوریه ترك كردند.

70 نیروی پیشمرگه دیگر نیز منتظر اجازه ورود به سوریه هستند.

تركیه پذیرفته است كه 150 تن از نیروهای پیشمرگه برای پیوستن به جنگجویان كوبانی در سوریه، از خاك این كشور عبور كنند.

تلاش های بسیاری برای عبور جنگجویان كرد از مرز تركیه و رفتن به سوریه برای كمك به كردهای محاصره شده كوبانی صورت گرفته است، اما مخالفت تركیه با این كار تاكنون مانع از اعزام نیروهای كرد از تركیه و عراق برای كمك به محاصره شدگان كوبانی شده بود.

دولت تركیه از همان آغاز بحران كوبانی و حمله گروه تروریستی- تكفیری «داعش» به این شهر، تلاش كرد در جهت اهداف خود با استفاده از وضعیت پیش آمده هم سیاست «تغییر رژیم» را در سوریه پیش ببرد و هم به تضعیف كردهای «پ.ك.ك» و كردهای سوری وابسته به چریك های پ.ك.ك بپردازد.

به همین دلیل، با وجود این كه مجلس تركیه مجوز دخالت نظامی در عراق و سوریه برای مبارزه با داعش را به دولت داد، اما تركیه همچنان نظاره گر تشدید حملات داعش به كوبانی باقی ماند.

نبود توافق میان تركیه و آمریكا بر سر راهبرد مناسب برای جنگ با داعش از جمله اصلی ترین دلایل شركت نكردن تركیه در گروه موسوم به «ائتلاف علیه داعش» بود. تركیه معتقد است هرگونه مبارزه با داعش باید با تغییر رژیم سیاسی در سوریه همراه باشد، اما آمریكا هرگونه دخالت بیشتر در سوریه و عراق را رد كرده و مخالفت خود با اعزام نیروهای زمینی برای مبارزه با داعش در عراق و سوریه را اعلام كرده است.

پیشروی های داعش در كوبانی و نگرانی از وقوع فاجعه ای انسانی همراه با ترس از شكست گروه ائتلاف باعث شد تلاش ها برای كمك به كوبانی محاصره شده تشدید شود. به همین دلیل بود كه آمریكا به صورتی یك طرفه (بدون رضایت تركیه) با كردهای سوریه وارد گفت و گو شد و تلاش كرد از راه هوا كمك های تسلیحاتی، غذایی و دارویی برای آن ها ارسال كند.

این اتفاق ها همراه با فشارهای سیاسی كه آمریكا بر تركیه وارد كرد، این كشور را به پذیرش موافقت با اجازه عبور 150 پیشمرگه كرد از خاك تركیه برای كمك به كردهای كوبانی مجبور كرد.

اما تركیه همچنان تلاش های خود را برای كارشكنی در اعزام این نیروهای پیشمرگه ادامه داد و تقریبا پس از حدود 6 نشست بین مقام های ترك و دولت اقلیم خودمختار بود كه بخشی از پیشمرگه ها اجازه یافتند از خاك تركیه وارد سوریه شوند.

نكته مهم این است كه آیا اعزام پیشمرگه ها می تواند تاثیر ملموسی بر نبرد در كوبانی داشته باشد و این كه، پشتیبانی های خارجی از جنگجویان كوبانی تا چه اندازه خواهد بود.

درست است كه اعزام 150 سرباز پیشمرگه –كه قاعدتا باید از توانایی بالای رزمی و فرماندهی برخوردار باشند- می تواند تاثیر آشكاری در تقویت محافظان كوبانی داشته باشد، اما این را نباید فراموش كرد كه زبده ترین سربازان نیز در جنگ های مدرن (كه تسلیحات خودكار و سلاح های با فن آوری بالا حرف نخست را می زند) نیاز به تسلیحات كافی و لازم دارند. در این جا دیگر نیروی بدنی نیست كه عامل پیروزی به شمار آید، بلكه قدرت فرماندهی و قدرت آتش است كه برنده جنگ را مشخص می كند.

پیشمرگه های كرد احتمالا دارای توان رزمی و فرماندهی لازم هستند، اما بدون سلاح نمی توان امیدوار بود آن ها بتوانند كارویژه های خود را در عمل نشان دهند.

جنگجویان كوبانی نیز با كمبود شدید تسلیحات دست به گریبانند و این در حالی است كه مبارزه با آتش توپخانه ای داعش نیازمند سلاح های سنگین است كه از خارج باید وارد شود.

به همین دلیل نیاز به كمك های خارجی بسیار اهمیت می یابد. این كه دولت آمریكا تا چه اندازه حاضر و یا قادر به تسلیح كردهای كوبانی باشد و این كه دولت تركیه تا چه اندازه بر سر راه ارسال تسلیحات برای آن ها كارشكنی كند، خود می تواند عاملی مهم در راه موفقیت یا شكست كوبانی همراه با پیشمرگه های كرد باشد.

عقب راندن كامل داعش از كوبانی نیازمند تسلیح جنگجویان كرد است. در صورتی كه چنین اتفاقی رخ دهد مردم كوبانی شانس شكست داعش را خواهند داشت. این نیز به سیاست های كشورهای منطقه در قبال داعش مربوط می شود.

در غیر این صورت، اگر سلاح های لازم به دست محافظان كوبانی نرسد، جنگ همچنان و به صورتی فرسایشی ادامه خواهد یافت.

بنابراین می توان گفت كه، هر چند با اعزام جنگجویان پیشمرگه به كوبانی صحنه میدان جنگ می تواند به سود كردها تغییرات ملموسی داشته باشد، اما موفقیت كردها به رویكردهای منطقه ای و بین المللی برخی كشورهای درگیر در این مساله بستگی خواهد داشت؛ این كه منافع این كشورها در تسلیح كردهای كوبانی باشد یا در جلوگیری از تسلیح آن ها و تداوم جنگ فرسایشی.

از مهدی جوكار - گروه تحقیق و تفسیر خبر

پژوهشم**م.ج**1358

سرخط اخبار جهان