نرخ بیكاری زنان جوان در مناطق شهری54.1 درصد است

تهران - ایرنا - در حالی كه نرخ بیكاری زنان 20 تا 24 ساله در مناطق شهری كشور 54.1 درصد است، این میزان برای مردان در همین گروه سنی 23.8 درصد می باشد.

براساس گزارش مركز آمار ایران در خصوص نتایج آمارگیری زمستان سال 92، نرخ بیكاری مردان و زنان جوان در مناطق روستایی به ترتیب 18.4 و 28 درصد است.

پایین تر بودن نرخ بیكاری زنان جوان در مناطق روستایی كشور نه به دلیل افزایش فرصت های شغلی در این مناطق است بلكه بخاطر مشاركت زنان روستایی در كارهای زراعی، دامداری، مرغداری و صنایع دستی است زیرا چون نتایج كار آنها منجر به افزایش درآمد خانوار خواهد شد، آنها در زمان سرشماری خود را شاغل اعلام می كنند.

زنان فروشنده محصولات كشاورزی در شهرهای شمالی ایران گویای اشتغال بخش وسیعی از زنان مناطق روستایی است. زنان روستایی در مناطق یادشده نه تنها در امور كشاورزی فعال می باشند بلكه با محصولات بسیار اندكی كه از باغ و یا باغچه خود بدست می آورند، ماحصل تلاش خود را به شهرها برای فروش می آورند.

نرخ بیكاری زنان جوان در مناطق شهری استانهای لرستان، كرمانشاه و زنجان بیش از 80 درصد است كه این نرخ گویای شرایط بسیار نامناسب این استانها برای اشتغال زنان دارد.

نرخ بیكاری مردان جوان در مناطق شهری استانهای كرمانشاه و گیلان بیش از 50 درصد است.

یكی از ویژگی های بازار كار ایران عدم تعادل آن است كه این عدم تعادل به لحاظ نرخ بیكاری متفاوت در استانهای مختلف كشور، در میان گروههای سنی مختلف و به لحاظ جنسیتی بسیار مشهود است به طوری كه در استانی نظیر یزد نرخ بیكاری جمعیت 15 سال به بالا در زمستان 92 معادل 2.5 درصد بوده كه به تفكیك دو گروه سنی 15 تا 24 و 15 تا 29 سال به ترتیب 3.1 و 6.3 درصد گزارش شده است.

عدم تقارن جنسیتی بازار كار در حالی است كه بازار كار نیز برای دانش آموختگان هم دشوارتر از افراد كم سواد است و نرخ بیكاری فارغ التحصیلان دانشگاهی چندین برابر افراد دارای كم سواد و متوسط است.

تردیدی نیست كه یكی از راههای مهم توسعه بخش صنعت است كه می تواند اشتغال بالایی را در كشور ایجاد كند و صنایع خودروسازی و یا صنایع نفت و گاز و پتروشیمی كه اشتغال بالایی را در كشور ایجاد كرده اند، گویای این واقعیت است.

اقتصاد ایران هم اكنون در شرایط ركود تورمی است و تردیدی نیست با اینكه نرخ تورم در چندماه فعالیت دولت تدبیر و امید به نحو شایسته ای تقلیل یافته اما هنوز اقتصاد ایران در شرایط ركود بسر می برد.

نبود سرمایه گذاری، كمبود درآمدهای ارزی، مشكلات بانك های كشور به دلیل برداشت های بی حساب هشت سال گذشته، نبود مواد اولیه، رقابت ناپذیری اقتصادی، بیكاری بالا و مشكلاتی از این دست مهمترین موانع اشتغال در كشور هستند و شكی نیست در چنین شرایطی، زنان نخستین قربانیان شرایط نامطلوب اقتصادی هستند.

بی تردید، برنامه های توسعه در گرو حضور موثر زنان در جامعه است. حضور زنان در جامعه به لحاظ اقتصادی و اجتماعی می تواند محیط های اجتماعی اعم از اداری و یا بنگاه های اقتصادی تولیدی را به سوی تعادل ببرد و حتی در صورتی كه در صدد باشیم برنامه های افزایش جمعیت را در كشور محقق سازیم باید این مهم را با قانع كردن جوانان(به لحاظ دستیابی به شغل، مسكن و درآمد مكفی) به ویژه زنان جوان در جامعه به پیش ببریم.

حفظ محیط زیست، آموزش، اشتغال و ارتقا تولید كالا و خدمات همگی وابسته به حضور موثر زنان در جامعه است.

در صورتی كه نسخه های یك سویه از سوی برنامه ریزان اجتماعی برای زنان تنظیم و نقش زنان در مسئولیت های اقتصادی و اجتماعی نادیده گرفته شود، این نسخه ها معنایی ندارند و نه تنها مشكلی را حل نكرده ایم بلكه بار این مشكلات را افزایش هم داده ایم.

زنانی كه تحصیل كرده اند و نیاز به درآمد مستقل دارند را نمی توان به ماندن در خانه تشویق كرد.هم اكنون شرایط اقتصادی جامعه به گونه ای است كه مردان و زنان باید هر دو برای كسب درآمد مشاركت داشته باشند.

افزایش تحصیلات در میان زنان كه طی این سال ها كسب كرده اند، باید جایی نمود یابد و این نمود نمی تواند در محصور دیوارهای خانه باشد. چرخ های اقتصادی و تصمیم گیری نیاز به حضور توانمند زنان دارد زیرا توسعه امری همه جانبه است كه نیاز به حضور همه آحاد جامعه دارد.

نرخ بیكاری 80 درصد زنان جوان در برخی از استان های كشور با گذشت بیش از سه دهه از انقلاب اسلامی جای بسی درنگ و بازبینی سیاست های گذشته دارد زیرا این نرخ بیكاری سزاوار جامعه ای كه می خواهد مسیر توسعه را بپیماید، نیست.

اقتصام(5)9123**1558