۱۹ اسفند ۱۳۹۲،‏ ۱۹:۰۹
کد خبر: 81081560
۰ نفر
جاي چه كساني در اختتاميه جشنواره مطبوعات خالي بود؟

تهران - ايرنا - 'صادق زيبا كلام' استاد دانشگاه تهران، با انتشار يادداشتي در شماره روز دوشنبه روزنامه شرق از برگزاركنندگان مراسم اختتاميه بيستمين جشنواره مطبوعات به خاطر توجه نكردن به نسل جوان روزنامه نگار در ايران كه او آنها را 'نسل طلايي' ناميده ، گله كرده است.

وي مي نويسد: به‌عنوان يك قاعده كلي، نگارنده كمتر در مراسم رسمي شركت مي‌كنم چون معتقدم از وقت خود بهتر مي‌توانم استفاده ببرم. اما وسوسه ‌شدن براي ديدن يكسري از دوستان مطبوعاتي كه ظرف سال‌هاي اخير با آنان آشنا شدم، سبب شد به دعوت برگزاركنندگان بيستمين جشنواره مطبوعات، لبيك بگويم. اما آنقدر‌ها طول نكشيد كه متوجه شدم در اختتاميه جشنواره مطبوعات هم نبايد شركت مي‌كردم. به ميمنت و مباركي، برخي چهره‌هايي را ديدم كه خيلي مطمئن نبودم اساس ارتباط آنها با روزنامه‌نگاري و نويسندگي در رسانه‌ها چيست.

و طبق معمول اينگونه مراسم تشريفاتي هم، رديف‌هاي نخست را پر كرده بودند. اما آنچه برايم باورنكردني بود، عدم حضور معنادار و جدي نسل‌ دومي‌ها و سومي‌هاي مطبوعات كشورمان در مراسم بود. بگذاريد بيشتر توضيح دهم. در دوم ‌خرداد يك نسل جديدي از مطبوعات بود كه بارزترين ويژگي آنها، مستقل‌بودنشان بود. نام‌هايي به‌تدريج در آسمان مطبوعات ايران ظاهر شدند كه تا قبل از دوم‌خرداد، نه نويسندگي كرده بودند، نه دست به قلم برده و نه روزنامه‌نگاري كرده بودند. اما توانستند نسلي از مطبوعات مستقل و نسبتا حرفه‌اي را براي نخستين‌بار پس از انقلاب روي كيوسك روزنامه‌فروشي‌ها بفرستند. برخي تندروتر بودند، برخي كندروتر. برخي بيشتر به‌دنبال تيراژ بودند و برخي وابسته به جريانات سياسي دولتي و بالاخره بسياري هم نتوانستند روي پايشان بمانند و نيامده رفتند. اما نسلي از مطبوعات و روزنامه‌نگاران جوان ماندند و انصافا توانستند يك‌شبه ره صدساله بروند؛ همان نسلي كه از جانب رسانه‌هاي خاص، ملقب به مطبوعات زنجيره‌اي شدند. همان روزنامه‌نگاران جوان كه تا پيش از دوم‌خرداد، تنها كاري كه نكرده بودند روزنامه‌نگاري بود و انصافا خوش درخشيدند و به ‌سرعت در ميان اقشار و لايه‌هاي تحصيلكرده جامعه، براي خودشان مخاطب پيدا كردند. كم اتفاق نمي‌افتاد در حالي ‌كه انبوه روزنامه‌هاي وابسته به نهادهاي رسمي، روي كيوسك روزنامه‌ فروشي‌ها تلنبار مانده بود، مطبوعات دوم‌خردادي تا همان ساعت 10 صبح تمام شده بودند. تيراژ و مخاطبي كه برخي از مطبوعات دوم‌ خرداد توانستند در كمتر از دوسال به آن برسند، واقعا شگفت‌انگيز و بي‌سابقه بود. در اواسط دوران اصلاحات، شرايط متفاوت شد در فضاي خاص پس از آن دوران و فاقد مطبوعات مستقل ايران قبل از دوم‌خرداد، نسل جديد روزنامه‌نگاران به سرعت رشد كردند. اگرچه بسياري از آنها پس از سال 79 بال‌وپرشان ريخت اما تمام نشدند. و باز هم سعي كردند پرواز كنند تا رسيديم به تير 84. اين نسل، در هشت ‌سال اصولگرايان باز هم شرايط محدوديت را تجربه كردند اما ماندند و ياد گرفتند چه كنند كه ادامه دهند؟ انتظار مي‌رفت كه برگزار‌كنندگان جشنواره، آقاي روحاني رييس‌جمهور، آقاي علي جنتي، وزير ارشاد و مسوولان معاونت مطبوعاتي از اين نسل روزنامه‌نگاران جوان «پست دوم‌خردادي» دست‌كم يادي مي‌كردند. آنان اتفاقا به انواع حمايت‌ها اعم از صنفي، حقوقي و سياسي نياز دارند. اما شرايط سياسي و اجتماعي ايران ظرف 16سالي كه آنها پس از تولدشان در دوم‌ خرداد رشد كردند، آنها را مقاوم، متكي به خود، مستقل و آبديده بار آورده است. آنان بيش از حمايت از جانب دولت، نياز به ديده ‌شدن، احترام و به ‌رسميت شناخته ‌شدن دارند. اتفاقا يكي از مهم‌ترين عوامل پيروزي آقاي روحاني در انتخابات، همين نسل روزنامه‌نگاراني بودند كه پس از دوم‌خرداد متولد شدند. اگر آقاي روحاني و همكارانشان هيچ دليل ديگري هم براي اداي احترام به نسل طلايي روزنامه‌ نگاران و نويسندگان مطبوعاتي ايران نداشتند، دست‌كم از بابت تقدير و تشكر از نقش اين نيروي بي‌ادعا اما به‌غايت پرنفوذ در جامعه در يك‌ سال اخير، لازم بود اتفاقا از آنان حتي به ‌صورت سمبليك هم كه شده بود تقدير مي‌شد. به‌جاي اداي احترام به چهره‌ها و شخصيت‌هايي كه مسوولان جشنواره مراقب بودند تا در رديف‌هاي جلو و در اطراف آقاي رييس ‌جمهور و همراهان آنها بنشانند- در حالي‌كه معلوم نبود ارتباط آنها با روزنامه‌نگاري و رسانه‌ها كدام است- چقدر زيباتر بود اگر مسوولان دولت، از شماري از اين روزنامه‌نگاران جوان باتجربه تقدير مي‌كردند. اختتاميه جشنواره مطبوعات انصافا تعلق به روزنامه‌نگاران جوان داشت كه در شرايط نخست 16 سال گذشته اين حرفه را رها نكردند و روزنامه‌نگار ماندند. آقايان مسوول در دولت! زمان آن رسيده كه آرام‌آرام مراسم جشنواره‌ها، تقدير و تشكر‌ها را از اين حالات باسمه‌اي و تشريفاتي درآوريد و اينگونه مراسم را تبديل كنيد به گردهمايي‌هاي واقعي و ارج‌نهادن به فعالان و شايستگان واقعي آن صنف يا آن حرفه و نه... .

1654