۲۷ اسفند ۱۳۹۰،‏ ۱۴:۴۰
کد خبر: 80044020
T T
۰ نفر

ايلام - نوروز قدمتي به درازاي تاريخ دارد و در بطن فرهنگ هزاران ساله ايران زمين ريشه دوانده و ايرانيان باستان هماره اين عيد خجسته را ارج نهاده و با افتخار آن را برگزار مي كردند.

به گزارش ایرنا، در فرهنگ و سنن هر ملتی، روزهایی وجود دارد كه با تاریخ و فرهنگ آن جامعه ارتباط دارد و جلوه ای از باورها و هویت فرهنگی و تاریخی آن مردم را به نمایش می گذارد.

جشن ها و سنت های مربوط به سال نو، از شایع ترین آیین های جهانی است كه فرهنگ و تمدن كم تر ملت و قومی از آن تهی است و هر جامعه ای بر اساس تلقی تاریخی، فرهنگی و مذهبی خود، آغاز سال جدید را در قالب برپایی آیین ها و جشن های ملی و مذهبی، پاس می دارد.

عید نوروز و جشن های مربوط به سال نو ایرانیان، به علت برخورداری از درونمایه های فرهنگی، تاریخی و اخلاقی و هم چنین مصادف بودن این آیین ملی با تجدید حیات هستی و شكفتن دوباره گل ها، از ویژگی های خاصی برخوردار است كه آن را از اعیاد دیگر اقوام و ملل متمایز می كند.

نوروز، آغاز بهار و موسم اعتدال طبیعت و لطافت هوا و تعدیل شب و روز و رهایی از قساوت زمستان و سردی و سیاهی شب های دیرپاست، نوروز، عیدی است همراه با سرود پرندگان و تكبیر جنگل و تسبیح باد و رویش صحرا.

مردم در آغاز سال نو دعا می خوانند و از خداوند می خواهند كه حالشان را به بهترین حال برگرداند و زندگی آنان را آن چنان كه خود می خواهد متحول سازد، تحول به این است كه قلب ها از آنچه غیر خدایی است دور گردد، بصیرت ها روشن شود، وجدان ها به خود آیند و انسان ها به سوی تكامل، گام های بلندتر بردارند و به خدا بپیوندند.

بی گمان، بهار و سال نو، پیام دارد، پیام بهار و نوروز، حیات دوباره انسان ها به قدرت خداست؛ درس خداشناسی و اثبات معاد و رستاخیز است، سپری شدن روزگار و پیر شدن جوانان و جوان شدن كودكان، درس دیگری است كه از تحول چهره طبیعت در بهار می توان گرفت.

جوان، باید فرصت جوانی را كه بهار عمر است، مغتنم بشمارد و بداند كه به سرعت، این فصل شكوفایی عمر به پایان می رسد و نیرو و نشاط جوانی از دست می رود، از این رو باید بیشترین و بهترین استفاده را از اوقات برد و با خودسازی در جوانی، برای دوران میان سالی و پیری كه فصل خزان و زمستان عمر است، ذخیره كرد.

اگر بهار را كلاس معرفت و فصل آموزش خداشناسی و معادشناسی بدانیم، سخنی به گزاف نگفته ایم، رویش دوباره گیاهان پس از خواب زمستانی، حیات دوباره طبیعت پس از مرگ و انجماد، پدید آمدن طراوت و حیات بهاری پس از بی حسی و برگ ریزی درختان، همه با سر انگشت نسیم اعجازگر بهار پدید می آید؛ بهاری كه خود، آفریده قدرت خدا است. بنابراین، جوانی كه به دامن طبیعت پای می گشاید و گل ها و شكوفه و سرسبزی و طراوت را می بیند، درمی یابد كه قدرتی عظیم، این حیات مجدد را به طبیعت بخشیده است.

یكی از سنت های حسنه و با ارزش عید نوروز كه تا روز سیزده نوروز رایج است، دید و بازدیدها است كه میان فامیل و دوستان انجام می گیرد، این سنت نیكو كه در كتب روایی ما به عنوان «صله رحم» نام برده شده است، همواره مورد توجه پیشوایان معصوم علیه السلام بوده و آن بزرگواران، پیروانشان را به این مهم بسیار سفارش می كردند.

فرهنگ صله رحم، روح را شاداب و دل و جان را از چشمه سار عواطف و محبت ها سیراب می كند. متاسفانه نداشتن فرصت برای برخی از مردم بهانه ای برای ترك این دستور دینی یا سهل انگاری در آن زمینه است.

تعطیلات نوروزی، فرصتی خوب برای دید و بازدید است، این رابطه ها را باید قدر دانست و محكم تر ساخت.

یكی از رسم های نیك در عید نوروز نظافت و خانه تكانی است كه بر اساس آن، مردم قبل از رسیدن سال نو تحولی در زندگی خود ایجاد می كنند و نشاط خاصی را به زندگی خود می بخشند، پس بیایید اكنون كه بهار از راه می رسد هم زمان با نظافت خانه هایمان، خانه دل خود را نیز از زنگار چندین ساله غفلت بزداییم.

بهار آوای آسمانی طراوت است كه به دل شور شكفتن می بخشد، جان را سرسبز می كند و لب را شكوفه باران؛ بهار روح مسیحایی زندگی است و آب زلال حیات و شراب ناب بهشتی، كه آدمی را زنده و سرمست می كند.

بهار به گستره دل های مهربان، به زلالی رودهای خروشان، و شادابی شكوفه های خندان است، بهار در واژه واژه قرآن است؛ در طراوت نسیم تلاوت و در شورانگیزترین لحظه های ناب استجابت است.

اینك فصل طرب از راه رسیده است و ابر و مه و خورشید و فلك همه از بهجت دیدار روی دلدار در شور و شوقند، حیف است ما آدمیان كه خود را گل سرسبد خلقت می دانیم از آنچه بی جان و بی شعور می پنداریم واپس مانیم و به حیات ابدی زنده نشویم و هم چنان مردگانی متحرك باقی مانیم و بر غفلت دهشت بار خویش متعصبانه پای فشاریم.

بیاییم پنجره های دل های افسرده خویش را بر روی دم مسیحیایی بهار بگشاییم، شاید احیا شود، به نشاط آید و همراه با پای كوبی هستی شاداب شود و دست افشاند و طرحی نو برای خودسازی و كمال دراندازد.

با فرا رسیدن بهار، همه جای باغ را طراوت و شادابی فرا می گیرد، زمین زنده می شود، گیاهان رشد می كنند، غنچه ها شكوفا می شوند و طبیعت جان می گیرد و سرسبز می شود، پس بیاییم ما نیز با بهار همراه شویم و لحظه های شاد و حس ترنم را در فصل رویش جوانه ها با تمام وجودمان دریابیم.

بیاییم از بهار درس تحول و خودسازی بیاموزیم. همان طور كه درختان بی جان، جان می گیرند و گیاهان مرده، زنده می شوند، انسان هم اگر در خود دگرگونی ایجاد، و رفتار بد خود را اصلاح كرد و از سیئات به حسنات روی آورد، به طور یقین سبز و بهاری می شود. ك/4

7179/565

سرخط اخبار استان‌ها