دیدگاه یک روزنامه تایوانی درباره وضعیت سیاسی و اقتصادی این جزیره # پکن ، خبرگزاری جمهوری اسلامی 22/04/79 تایوان گرچه از لحاظ استراتژیک بخشی از منطقه اقیانوس ارام غربی است ، با این وجود تنش ها و تخاصمات بین پکن و تایپه همواره تایوان را از دیدگاه سیاسی به یک جزیره منزوی مبدل ساخته است .
روزنامه " تایپه تایمز " روز سه شنبه در تفسیری در این باره نوشت : مخاصمات و تنش های سیاسی بین دو سوی تنگه تایوان در واقع نقش اصلی تایوان را در این منطقه تحت الشعاع قرار داده است .
تایوان به عنوان بخش یکپارچه ای از جزایر زنجیره ای اقیانوس ارام غربی ، باید از لحاظ جغرافیایی نیز همانند دیگر جزایر اسیای جنوب شرقی در نظر گرفته شود .
زمانی که در قرن شانزدهم قدرت های استعمارگر غربی به اسیا نفوذ کردند ، به تایوان نیز همچون دیگر جزایر به عنوان یک نقطه تجاری و راهی بسوی تجارت با چین نگریسته می شد .
در ان زمان قدرت های غربی نمی توانستند مستقیما و به اسانی به مناطق ساحلی چین دست یابند زیرا چین به انگیزه های انان و تمایلاتشان در این باره بدگمان بود و نگران این بود که مبادا انان درصدد کنترل بازارهای چین و منافع تجاری این کشور باشند .
بنابر این بازرگانان و سربازان غربی مجبور شدند تا از طریق بنادر ارتباطی با چین به تجارت بپردازند .
این بنادر از شبه جزیره مالای در امتداد ساحل هندوچین به مجمع الجزایر اندونزی ، فیلیپین و ساحل جنوب شرقی چین شروع می شد .
این بنادر شامل مالاکا ، سنگاپور ، پالم بانک ، جاکارتا ، سولو ، سبو ، مانیل ، هنک کنک ، ماکائو ، مکونک و " کی لونک " در تایوان بودند .
این بنادر در واقع مهمترین ایستگاه های تجاری بین کشورهای اسیای جنوب شرقی و چین بودند .
" تایپه تایمز " می افزاید : از لحاظ جغرافیایی ، تایوان از قرن هفدهم همواره به عنوان یک پل تجاری مورد استفاده قرار گرفته است . البته هلندی ها و سپس اسپانیایی ها و بعد هم انگلیسی ها سعی کردند از این طریق با چین تجارت کنند .
کشورهای اسیای جنوب شرقی نیز این روند را تجربه کرده بودند زیرا بیشتر انان به اشغال فرانسه ، هلند ، پرتغال ، اسپانیا و انگلیس درامده بودند .
با این وصف ، تایوان بعدها سعی کرد که مناسبات اقتصادی فشرده ای با کشورهای اسیایی جنوب شرقی داشته باشد .
" تایپه تایمز " ادامه می دهد : بعد از سال 1994 تحت سیاست به " سمت جنوب " ، تایوان سرمایه گذاری در اسیای جنوب شرقی بویژه مناطق صنعتی در فیلیپین ، اندونزی و ویتنام را تقویت کرد.
به رغم اغاز بحران بانکداری در سال 1997 ، سرمایه گذاران تایوانی در مناطق دیگر چون مالزی و تایلند به سرمایه گذاری پرداختند .
بر اساس امار تهیه شده توسط کشورهای اسیای جنوب شرقی ، حجم سرمایه گذاری تجار تایوانی در این منطقه در سال 1999 به 40 میلیارد دلار رسید .
در همین سال حجم تجاری دوجانبه بین تایوان و کشورهای این منطقه 59/26 میلیارد دلار بود .
در سال 1981 " ماهاتیر محمد " نخست وزیر مالزی تحت لوای سیاست نگاه به شرق ، به دنبال راهی برای تامین سرمایه و فن آوری از ژاپن ، کره جنوبی و تایوان بود .
مالزی می خواست به این ترتیب فنون ، فن آوری و مهارت های مدیریتی در بخش های صنعتی این کشور را تقویت بخشد .
دو دهه بعد ، تایوان تحت سیاست به " سمت جنوب " سرمایه ها و فنون مورد نظر را در موسسات متوسط و کوچک اسیای جنوب شرقی به کار گرفت و این سیاست در دهه های اینده نیز همچنان ادامه خواهد داشت .
در عین حال اگرچه تایوان ارزش های دمکراتیک مشترکی با اندونزی و دیگر کشورهای اسیای جنوب شرقی دارد اما هرگز این ارزش ها را به عنوان اصول هدایتگر در سیاست خارجی خود مد نظر قرار نمی دهد .
بعد از پایان جنک سرد ، سیاست خارجی تایوان به سمت مصلحت گرایی سوق پیدا کرد و خواستار روابط اقتصادی با کشورهای سوسیالیستی چون ویتنام و ملل اروپای شرقی شد .
در دهه گذشته تجار تایوانی مجموعا 62/4 میلیارد دلار در ویتنام سرمایه گذاری و دو منطقه صنعتی در شهرهای " هوشی مین " و " هانوی " این کشور ایجاد کردند .
در واقع درک متقابل بین تایوان و کشورهای اسیای جنوب شرقی ان هم زمانی که این کشورها فاقد مناسبات دیپلماتیک با تایوان هستند ، بسیار مهم است .
مناسبات نیمه رسمی تایوان با کشورهای اسیای جنوب شرقی ، عمدتا به روابط شخصی وابسته است و این روابط نهادینه شده و سازمانی نیست .
تایوان معتقد است که مناسباتش با این کشورها نباید به دلایل ایدئولوژیک و یا نوع حکومتی انها محدود شود .
به عقیده روزنامه " تایپه تایمز " ، تحت سیاست حسن همجواری ، تایوان باید همکاری های خود را با کشورهای همسایه جنوبی بویژه در زمینه اقتصادی گسترش دهد .
البته باید در نظر داشت که بسیاری از این کشورها هنوز به اهداف خود برای رسیدن به مردمسالاری و ثبات سیاسی دست نیافته اند و این باعث شده است تا مسائل اقتصادی انان نیز تحت تاثیر قرار گیرد .
بهبود اوضاع اقتصادی کشورهای اسیای جنوب شرقی پس از بحران سال 97 ، علامت خوبی برای تجار تایوانی است که مجددا در این مناطق سرمایه گذاری کنند و مسلما روابط اقتصادی بین تایوان و این کشورها ادامه خواهد یافت .
با وجود این چین همچنان یک مانع عمده بین تایوان و کشورهای اسیای جنوب شرقی است . چین درصدد است تا با استفاده از اصل یک چین در سیاست خارجی کشورهای اسیای جنوب شرقی نفوذ کند .
لذا بهترین راه برای تایوان این است که به هیچ وجه روابط نظامی و دفاعی دو جانبه با این کشورها نداشته باشد اما تایوان باید خود را از لحاظ دفاعی همچنان تقویت کند .
اگر تایوان از لحاظ نظامی ضعیف شود دیگر قادر نخواهد بود که از منافع اقتصادیش حفظ و حراست به عمل اورد . تایوان نیازمند ایجاد اتحادیه استراتژیک با کشورهای اسیایی نیست ، بلکه تنها به توسعه توانایی های نظامی خود برای مقابله با تهدیدهای چین احتیاج دارد . ضمن انکه توسعه روابط اقتصادی خارجی و مناسبات بین المللی به تایوان کمک خواهد کرد تا امنیت خود را تضمین کند .
تایوان نیز همانند دیگر کشورهای منطقه برای توسعه اقتصادی نیازمند یک محیط صلحآمیز است اما برای توازن مناسبات خود با چین ، ضرورتی ندارد که از کشورهای اسیای جنوب شرقی بهره بگیرد .
به هر صورت تایوان به هیچ وجه انتظار ندارد که بتواند روابط مشارکتی استراتژیک با کشورهای اسیای جنوب شرقی برقرار کند اما امیدوار است که بتواند یک ساختار گفت و گو برای تقویت منافع مشترک با انان ایجاد نماید .
تایوان اکنون چشم به منطقه ازاد تجاری " اپک " تا سال 2010 و اتحادیه تجاری ازاد اسیا تا سال 2002 دارد .
در ان زمان پویایی اقتصادی باید راهی باشد برای اینکه این منطقه به موفقیت های اقتصادی بیشتری دست یابد .
تایوان برای افزایش مناسبات اقتصادی خود نیازمند ارتقای سطح همکاری با اسیای جنوب شرقی در دهه های اینده است .
227* - *923

سرخط اخبار اقتصاد