۲۹ اسفند ۱۳۸۵،‏ ۰:۰۱
کد خبر: 6311179
T T
۰ نفر
بهاری دیگر- یا محول حول والاحوال ... # تهران، خبرگزاری جمهوری اسلامی 29/12/85 داخلی.فرهنگی.نوروز. از : فریبابابائی "بهار" جشن طبیعت است ، طبیعت زیبایی که آدمی را مسحور می کند به طوری که از سخن گفتن بازمانده و حرف هایش ناگفته در ژرفای جانش باقی می ماند. "بهار" دمیدن روح حیات در کالبد طبیعت و فروردین فصل جریان خون است در شاهرک هستی، سال به پایان خود نزدیک می شود، روزها، ماه ها درپی هم می- گذرند و سالها از راه می رسند و این قصه که نامش زندگی است، همچنان ادامه دارد. نیاز به تولدی دوباره، پاک شدن از آلودگی ها و اشتباهات گذشته و شروع یک زندگی نو در وجود آیین زرتشت و ایران باستان به صورت اعتقاد به یک نقطه عطف خاص یعنی آفرینش متمرکز شده است. در روز اول فروردین که به نام اهورامزدا ( خدای پاکی ) مزین شده است، خورشید وارد برج حمل شده و جهان از نو آفریده می شود. طبیعت پس از گذران دوره ای سرد و بی محصول، با آغاز بهار زنده شده و در واقع آفریده می شود پس انسان هم باید به عنوان یکی از مخلوقات الهی به همراه طبیعت به رستاخیز برخیزد. تاریخ آغاز مراسم عید نوروز را به پادشاهی جمشید نسبت می دهند، در زمان هخامنشیان و ساسانیان نوروز به عنوان سنتی فراگیر و بسیار باشکوه چه در دربار شاهان و چه در خانه های مردم (نه فقط زرتشتیان ) اجرا می شد و امروزه نیز گرچه از تشریفات بسیار و تنوعات قومی نوروز کاسته شده اما به نظر می رسد جشن نوروز از ایران جدایی ناپذیر است. ایرانیان قدیم برای استقبال از سبزی بهار، 25 روز مانده به فروردین، بر 12 ستون خشتی یا سنگی سبزه می کاشتند. (12 ستون، اشاره به اعتقاد کهن قرار گرفتن جهان بر روی 12 ستون ) ششمین روز فروردین که به گفته بسیاری از محققان و موبدان زرتشتی، سالروز تولد زرتشت اسپنتمان است، به نوروز بزرک معروف است،(آورده اند که در بامداد آن روز به کوه بوشنج شخص خاموشی که دسته ای از گیاهان خوشبو دردست دارد، ساعتی نمایان و سپس پنهان می شود و تا سال دیگر در همین هنگام دیگر نمایان نمی شود) و نیز در این روز مردم به یکدیگر آب می پاشند و دلیل آن همان خود شستن و پاکیزگی است. قاشق زنی و تمیز کردن خانه ها و روشن کردن چراغها و شمعها در زمان تحویل سال از جمله مراسم آغاز سال نو در ایران است. پارسیان در تمامی روزهای فروردین خانه های خود را چراغانی کرده و چوبهای خوشبو می سوزانند و شمع ها را روشن نگاه می دارند، خونچه ای پهن می کنند که برآن هفت چیز که نامشان با حرف سین شروع شده باشد، می گذارند (هفت سین ) مانند: سبزه نمودار گلهای زیبا و زینتی، سرسبزی و خرمی، سیب میوه ای بهشتی و نماد زایش، سمنو از جوانه گندم نمود رویش و برکت و سنجد بوی برک و شکوفه آن محرک عشق و دلباختگی است. آینه و شمع بر سر سفره هفت سین نیز نماد نور و روشنایی و شفافیت است، معمولا تخم مرغ نیز بر سر سفره هفت سین هست که نماد نطفه و باروری و زایش است و در اساطیر ایران، جهان تخم مرغی شکل است، آسمان چون پوسته تخم مرغ و زرده اش نمودگار زمین است، ماهی زنده نیز نماد سرزندگی و شادابی است. در بعضی از کشورهای شرق آسیا مانند چین، هند و پاکستان نیز هر ساله مراسمی شبیه به نوروز برگزار می شود. ... و اما، حکایت نوروز عمل کردن به فلسفه نو کردن افکار و دلهایمان است و چه چیزی بهتر از آن که تمام اشتباهات گذشته را به خداوند همواره بخشنده بسپاریم و با روحی آزاد و آزاده زندگی کنیم. با فرار رسیدن بهار و بیدار شدن زمین و گیاهان خفته با نفس روح بخش الهی فرصت مناسبی برای دیدن خویشان و بستگان است که این نیز یکی از نشانه های اخلاق و سنن مرضیه اسلامی و انسانی است. آمدن فصل بهار و آغاز نوروز و رنک تازه طبیعت به ما گوشزد می کند که باید بخل نورزیده و از مال خویش در راه خدا به نیازمندان و محرومان کمک کنیم. آیین ها و رسم های مردم فرآیند الزامات و نیازهای درهم تنیده مادی و معنوی، در پیوند جغرافیایی و شیوه های تولید و ساختارهای اقتصادی دوره ای مختلف هستند که برحسب ضرورت پیوسته در حال تغییرند و به مقوله هایی که در ژرفا معنا دارند، پاسخ می دهند. نوروز در آیات و روایات: در کتاب شریف بحارالانوار مرحوم مجلسی رحمه الله درباره عید نوروز روایات متعددی وجود دارد، در جلد 59 بیش از 45 صفحه به نقل از امام صادق (ع) نقل شده است که به معلی بن خنیس فرمودند:ای معلی ! همانا نوروز روزی است که پروردگار جهان از بندگانش پیمان گرفت که او را پرستش کنند، به او شرک نورزند و به پیامبران و امامان (ع) ایمان بیاورند، نوروز اولین روزی است که خورشید در آن طلوع کرد و بادهای ناگهانی وزیدن گرفت و ستاره زمین در چنین روزی ایجاد شد، روزی است که علی (ع) در نهروان پیروز شد و گلهای زمین در آن روز خلق شد، در چنین روزی کشتی حضرت نوح (ع) بر کوه جودی نشست، همان روزی که جبرئیل بر پیامبر(ص ) نازل شد، همان روزی که ابراهیم (ع) بتها را شکست، روزی که پیامبر (ص ) علی (ع) را بر دوش خود حمل کرد تا بتهای قریش را سرنگون کند و در چنین روزی است که حضرت مهدی (عج ) ظهور خواهد کرد. فراهنک 1070/ 1521

سرخط اخبار جامعه