هدف ایرنا گسترش اطلاع رسانی است. لذا انتشار این مطلب به معنای تائید محتوای آن نیست

نوشته اند «مطهری » می خوانیم تخت طاووس

تهران- روزنامه ابتکار در شماره امروز- چهارشنبه- خود با درج مطلبی با عنوان نوشته اند «مطهری » می خوانیم تخت طاووس به این موضوع که مردم چقدر به تغییر نام خیابان ها و معابر عادت می کنند می پردازد.

در این مطلب آمده است:«تغییر نام خیابان‌ها»؛ اتفاقی که بنا بر برخی گزارش‌ها بیشتر تغییرنام‌ها پس از انقلاب رخ داد، به گونه‌ای که شورای نام‌گذاری شهرداری تهران فقط از اردیبهشت 58 تا آبان 59 نام 500گذرگاه و خیابان تهران را تغییر داد و تنها نام خیابان‌هایی چون دماوند، بهارستان، راه‌آهن و کریمخان‌زند به نام پیشین باقی ماند.
نکته‌ای که در اینجا اهمیت دارد نقش مردم در این تغییرنام‌ها است.
بسیاری از تغییر اسامی خیابان‌ها حداقل با خواست جدی آنان صورت می‌گیرد با این توضیح که پس از تغییرنام با همکاری آنها است که نام سابق از یاد می‌رود یا نه حفظ خواهد شد.
البته در برخی موارد هم به یاد سپردن نام جدید برای‌شان چندان کار سختی نیست و در مدت کوتاهی نام سابق از میان می‌رود.
«رضا» شهروندی است که ساکن همدان است او در این‌باره به «ابتکار» می‌گوید: «در شهر خودم که همه اسم‌ها را با نام قبل بر زبون می‌آوریم، مثلا خیابان شیرسنگی شده تختی، یا عباس‌آباد شده شریعتی، و ما با همان نام‌های قبل بر زبان می‌آوریم.
اما برای آدرس‌دهی به مسافران دچار مشکل می‌شویم و حتی برای خودمان در سفر و هنگام آدرس پرسیدن مشکل ایجاد می‌شود چون تابلوها و نشانی‌ها با اسامی قبلی متفاوت است.»

قدیمی‌ها، نام قدیم را می‌گویند
«سمیرا» دیگر شهروندی تهرانی است که به «ابتکار» توضیح می‌دهد: «این موضوع بستگی به نام انتخاب شده دارد و البته مدت زمانی که از ایجاد آن خیابان گذشته است.
به طور مثال خیابان‌های بهشتی و مطهری که قدمتی بیش از قدمت جمهوری اسلامی دارند و از سال‌های ابتدایی عوض شده‌اند، با آنکه بیش از 40سال از تغییر نام آنها می‌گذرد، اما توسط قدیمی‌ها گاهی با اسم‌های قدیمی شمرده می‌شود. با این حال تاکید می‌کنم که این مسئله کاملا نسبی است و بستگی به احساس مردم نسبت به اسم قدیمی و جدید دارد. چند روز پیش، هنگامی که مطرح شد قرار است نام خیابان کارگرشمالی به مصدق تغییرنام دهد، تعدادی از دوستانم از آن استقبال کردند و حتی در آدرس‌نویسی‌های خود از نام مصدق استفاده می‌کردند.»
اما «فریبا» معتقد است: «اکثر اوقات نام قدیمی خیابان‌ها برای من چند سالی طول می‌کشد تا بتوانم در ذهنم تغییر بدهم نمونه بارزش بزرگراه نیایش است که شده آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی.»

اسم جدید خیابان را دوست نداشتم
«فاطمه» دیگر شهروندی است که در این‌باره به «ابتکار» می‌گوید: «طبیعی است وقتی اسم خیابان یا حتی شخص تغییر می‌کند طول بکشد تا آن را با نام جدید یاد کنی، مثلا نام یک خیابانی را که چند سالی در آن منطقه زندگی ‌کرده بودیم تغییر کرد و چون من اسم جدید را دوست نداشتم اصرار به نام قدیمش داشتم اما مجبور بودم برای آدرس و نامه یا قبوض گاز، آب و برق نام جدید را بگویم. با این حال اگر گذرم به آن منطقه بخورد همچنان آنجا را به نام قدیمی یاد می‌کنم.»
«حسین» نیز دیگر شهروندی است که همچون «فاطمه» حفظ نام جدید یک خیابان در ذهنش را سخت می‌داند و به «ابتکار» می‌گوید: «من معمولا با همان نام قدیمش یادم می‌ماند و چند سال طول می‌کشد تا نام جدید در ذهنم جایگزین نام قبلی شود.»

موقع آدرس دادن قضیه گیج‌کننده می‌شود
شهروند دیگر در پاسخ به «ابتکار» توضیح می‌دهد: «اگر بخواهم بر اساس تجربه خودم نظر بدهم راستش نام خیابان فرعی‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم سال‌هاست که تغییر کرده است اما ما همچنان از همان نام قدیمی آن استفاده می‌کنیم، فقط هم من نیستم سایر ساکنان این منطقه هم همینطور هستند.
این قضیه وقت آدرس دادن و شرایطی اینگونه موقعیت گیج‌کننده‌ای را به وجود می‌آورد.
البته خودم ترجیح می‌دهم که همان نام قدیم بر خیابان و کوچه‌ها بماند به هر حال آن اسامی هستند که به مکان‌ها هویت می‌دهند اما معمولا سعی می‌کنم همان را بگویم که بقیه هم به کار می‌برند تا دچار مشکل نشوم.»
«شادی» در این‌زمینه به «ابتکار» می‌گوید: «بیشتر اوقات از نام قدیمی خیابان یاد می‌کنم مخصوصا اگر آن خیابون زندگی کرده باشم یا رفت‌وآمد زیاد داشته باشم. خیلی طول می‌کشد اگر دو موردی که گفتم در مورد آنها صدق کند.
به‌عنوان مثال نام خیابانی که چندین سال در آن زندگی کردیم ناگهان تغییر کرد.
بعد از گذشت چندین سال من همچنان اسم قدیم را نام می‌برم حتی با اینکه دیگر در آن محله زندگی نمی‌کنیم.»

نام‌گذاری معابر هم دستخوش تغییر شد
اظهارات مردم در این‌خصوص در حالی است که یک پژوهشگر با بررسی اسامی خیابان‌های تهران قبل و بعد از انقلاب اسلامی به این نتیجه رسیده که بعد از انقلاب به جای تاکید بر اسامی خاندان پهلوی، نزدیکان این رژیم و اسامی شخصیت‌های پیش از اسلام به‌خصوص شاهان، بر اسامی شهدا و مبارزان صدر اسلام، شخصیت‌های مبارز با رژیم پهلوی و شهدای انقلاب اسلامی و نیز ائمه(ع) تاکید شده است.
از این منظر است که نام خیابان پهلوی در تهران به خیابان مصدق تغییر می‌کند (این خیابان این روزها نام ولی‌عصر بر خود دارد)، نام اتوبان و پارک شاهنشاهی به اتوبان مدرس و پارک ملت تغییر می‌کند، خیابان شاه، خیابان جمهوری‌اسلامی می‌شود، خیابان بوذرجمهری به نام 15خرداد خوانده می‌شود، نام خیابان قوام‌السلطنه به 30 تیر و خیابان کورش کبیر به دکتر شریعتی تغییر می‌کند.
جالب است بدانید ‌نام‌گذاری اسامی خارجی بر خیابان‌های تهران و نیز نام‌گذاری اسامی جغرافیایی بر معابر جزو سیاست‌های نام‌گذاری در هر دو دوره قبل و بعد از انقلاب اسلامی است.
اما نام‌گذاری معابر تهران البته پس از انقلاب هم دستخوش وقایعی شد، مثلا نام بابی‌ساندز بر کوچه کناری سفارت انگلیس گذاشته شد.
نام خیابان خالد اسلامبولی برای همیشه نمادی از رابطه قطع شده ایران و مصر بود و البته با بیش از 200 هزار شهید جنگ تحمیلی اکثر معابر تهران به‌خصوص کوچه‌ها به نام این شهیدان نام‌گذاری شد.
همه اینها درحالی است که هم نفس تغییرنام‌ها پس از پیروزی انقلاب و هم به یاد ماندن برخی اسامی قدیمی با وجود تغییر رسمی آن نشان داد آنچه نام خیابان‌ها را تغییر می‌دهد ذهن مردم است، نه نوشته روی تابلوها.
روزنامه ابتکار
تهرام/1735

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال