هدف ایرنا گسترش اطلاع رسانی است. لذا انتشار این مطلب به معنای تائید محتوای آن نیست

زخم یادگاری

روزنامه شیرازنوین چاپ شیراز در کانال رسمی خود یادداشتی با عنوان 'زخم یادگاری' منتشر کرده است.

در این یادداشت به قلم سعیدرضا امیرابادی آمده است: بر تن یکی از ستون های تخت جمشید عبارت غریبی نقش بسته است؛ یادگاری از ماه عسل منیژه و منوچهر، فروردین ماه 1397. عوامل زیادی دست به دست یکدیگر داده اند تا میراث فرهنگی ایرانیان، مسیر فرسایش و نابودی را با شیب صعودی طی کرده و به سوی نابودی پیش رود.
بسیاری از مفاخر تمدنی ایرانیان، همچنان در مسیر فرسایش عوامل طبیعی قرار دارند و با وجود وعده های خوش بینانه ای که به گوش می رسند، نشانی از اجرایی شدن آنها نیست. سالیان درازی است که آتش فرسایش عوامل طبیعی به سردمداری باد، باران و آفتاب بر پیکر تخت جمشید و پاسارگاد، از مهمترین آثار باستانی ایرانیان، سنگینی می کند و با گذشت دهه های متمادی و وعده های گوش نواز، نشانی از مسقف کردن آنها نیست.
این در حالی است که رطوبت و گل سنگ ها هم به آثار تاریخی هجوم آورده و نقش برجسته لوتوس ها و سربازان هخامنشی را در مسیر تهاجم خود از پای درمی آورند.
در نظر داشته باشیم که نشانه های تمدنی ایران، در زمره اصلی ترین منابع درآمد میراث فرهنگی قرار دارند و چنانچه درآمد یک یا چند ساله آنها صرف حفاظت فیزیکی از ساختار بنا شود، سرمایه گذاری پرسودی برای ما و آیندگان انجام گرفته است.
در صورت حفظ چنین نشانه های تمدنی، می توان تاریخ مصور ایران را برای نسل های فردا زنده نگه داشت و از برکت وجود آنان، درآمد زایی شگرفی را تجربه کرد. البته همیشه انگشت اتهام به سوی مسئولان میراث فرهنگی نیست؛ بلکه گروه معدودی از مردمان کوچه و بازار نیز با نمایش سطح سفلای فرهنگی خویش، به جان آثار به جا مانده از پیشینیان افتاده و با حکاکی یادگاری های ابدی، به تاریخ ایران ادای دین می کنند.
نیروهای حفاظت میراث فرهنگی نیز تا اندازه ای می توانند مانع آسیب رسانی به نشانه های تمدنی ایرانیان شوند. به همین دلیل، باید فرهنگ پاسداشت از میراث گذشتگان در نهاد هریک از ما نهادینه شود و در صورت رویارویی با افراد هنجار گریز، به مقابله نرم با آنان بپردازیم. از یاد نبریم که مفاخر پیشینیان فقط به تخت جمشید و پاسارگاد خلاصه نمی شود؛ بلکه اقصی نقاط ایران از نشانه های تمدنی ایرانیان مستور بوده و باید راهکار مدونی برای جلوگیری از فرسایش زودهنگام آنها در دستور کار قرار داد.
با عبور از محله هایی مانند سردزک، سنگ سیاه، اسحاق بیک، لب آب و بسیاری دیگر، با ابنیه های چشم نوازی روبه ‌رو می شویم که در هجمه عوامل طبیعی، همچنان مسیر فرسایش را می پیمایند و مردان و زنان معتاد در آنها به استعمال مواد مخدر مشغول اند.
به طور حتم در آینده ای نه چندان دور، جبر زمانه موقعیتی به وجود می آورد که سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران، مسئولیت وزارت نفت و پتروشیمی را در حوزه کسب درآمد از آن خود کند. به همین دلیل، باید شرایطی مهیا شود که پتانسیلی برای جلب نظر گردشگران باقی بماند و با توسل به آن، بودجه کشور را تامین کرد.
این گونه است که اهمیت آموزش حفظ میراث فرهنگی از سنین طفولیت و به کارگیری توانمند ترین مدیران کشور برای حفاظت از نشانه های تمدنی پیشینیان، آشکار می شود. در برهه معاصر، سازمان میراث فرهنگی برای پاسداشت مکان های تاریخی، بیش از هر چیز نیازمند اختصاص اعتبار کافی و تشدید مجازات ها است تا با توسل به آن، از تخریب بناهای فرسوده جلوگیری کرده و خاطیان را به دست قانون بسپارد.
از یاد نبریم که فرصت زیادی تا اتمام منابع نفتی و معدنی باقی نمانده است و کشور در دهه های آینده برای حفظ اقتدار سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ، نیازمند کسب درآمد از حوزه گردشگری و میراث فرهنگی است .
بر تن یکی از ستون های تخت جمشید عبارت غریبی با یک چاقوی ضامن دار دسته سیاه نقش بسته است. یادگاری مذمت بار منیژه ها و منوچهرها به موازات مخدوش کردن چهره میراث فرهنگی ایرانیان، نشانه ای از فقر فرهنگی در میان ماست و باید از کارشناسان حوزه های مختلف برای پیشگیری و مقابله با آن، طلب امداد کرد.
6114/ 2027

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال