منطقه باستانی آوه ساوه پذیرای گردشگران نوروزی است

ساوه- منطقه باستانی آوه از توابع ساوه با بیش از هفت هزار سال قدمت، دومین کانون تشیع در تاریخ ایران به شمار می رود که همواره مورد توجه گردشگران داخلی و خارجی بوده است.

کد خبر: 80592649 | تاریخ خبر: 05/01/1392 - 9:19

شهر آوه از توابع بخش مرکزی در 25 کیلومتری جنوب ساوه قرار دارد واز جنوب به کوه قدمگاه و از غرب به کوه پلنگ محدود می شود و آب و هوایی گرم و خشک دارد.

وجود تپه باستانی، آب انبار قدیمی، کاروانسرای صفوی و آستان مقدس امامزاده عبدالله، حکایت از قدمت تاریخی این شهر دارد.

محوطه تاریخی آوه یکی از شهرهای مهم دوره اسلامی و شیعه نشین بوده که طبق آخرین فصل کاوش، در این منطقه یک شهر220 هکتاری با حریم آزاد وجود دارد که تمام آن زیر خاک است.

محوطه تاریخی آوه در دوره مغول به دلایلی که هنوز مشخص نشده است، متروک شد و پس از گذشت سال ها و براثر عوامل جوی به صورت آوار فرو ریخته شده و در زیر خاک قرار گرفت.

از زمان ناصرالدین شاه که رفت و آمد اروپاییان به ایران افزایش یافت این محوطه مورد تعرض و تجاوز اشخاص سودجو و حفاران غیرمجاز قرار گرفت .

مردم آوه به زبان ترکی سخن می گویند، مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند و درآمد آنان از فعالیتهای زراعی، باغداری، دامداری، خدماتی و تولیدی تامین می شود.

بافت جوراب های پشمی، پنبه ای و قالی های ابریشمی از مهمترین صنایع دستی این منطقه است که نقش موثری در افزایش درآمد خانوارها دارد.

از مهم ترین مراسم فرهنگی که در این منطقه برگزار می شود می توان به آیین اعیاد ملی و مذهبی، شب چله، چهارشنبه سوری و تعزیه خوانی در ماه محرم اشاره کرد.

موسیقی محلی (چگور) و کمانچه مورد علاقه مردم این شهر است که نوازندگان و خوانندگان محلی در جشن ها به نواختن آن اقدام می کنند.

شهر آوه که در دشت استقرار یافته و بافت مسکونی متراکمی دارد، بیشتر بناهای خانه های آن در یک طبقه و با سقف مسطح ساخته شده اند.

پوشش گیاهی سرسبز و اقلیم قشلاقی آوه باعث جذب گردشگران به ویژه در فصل بهار و پاییز می شود.

منطقه تاریخی آوه آثار باستانی جالب توجهی دارد که کاروانسرا شاه عباسی از آن جمله است.

این کاروانسرا یکی از بناهای ماندگار و تاریخی آوه است که از یادگارهای دوره صفوی و به شکل چهار ایوانی و قرینه سازی کامل ساخته شده است.

ساختمان اصلی بنا از خارج و داخل به شکل مربع و دروازه ورودی آن در سمت جنوب بنا واقع شده است.

ورودی کاروانسرا با عبور از یک دالان طولانی به حیاط می رسد، داخل حیاط به صورت چهار ایوانی است که در وسط هر جبهه آن قوسی بلند دیده می شود.

این کاروانسرا در حدود دو هزار و800 متر زیر بنا دارد ، دیوارهای داخلی و خارجی آن خشتی ، آجری و طاق های هلالی و سقف های گنبدی شکل دارد.

ˈآب انبار بلور ˈ در مقابل دروازه ورودی کاروانسرا قرار دارد و مصالح به کار رفته در این آب انبار شباهت زیادی با مصالح به کار رفته در کاروانسرا دارد.

بنای آب انبار نیز به دوره صفوی مربوط است و برای تامین آب مورد نیاز مسافران ساخته شده است.

یکی دیگر از آثار تاریخی این منطقه ˈبقعه امامزاده عبدالله ˈ است که ساختمان ساده ای دارد و از آثار دوره سلجوقی است.

تپه باستانی آوه که نزدیک به 30 متر ارتفاع دارد ، بقایای برج یا ساختمانی مرتفع است که در دامنه این تپه خشت و آجرهای فراوانی به چشم می خورد.

این تپه یکی از برج های دیدبانی است که سلطان محمد سلجوقی در چهار طرف آوه آن را ساخته بود.

با موافقت وزارت کشور و به استناد ماده 13 قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری، روستای آوه از توابع دهستان قره چای بخش مرکزی این شهرستان در ماه گذشته به شهر تبدیل شد.ک/4

7337/559

انتهای پیام /*