بازی تراکتورسازی و پیکان: قصه تکراری خشونت در ورزشگاه ها

تهران-ایرنا- تکرار خشونت در یک مسابقه فوتبال، به رغم احکام صادره کمیته انضباطی، همچنان ادامه دارد و به نظر می رسد پایان این خشونت ها، نیاز به بهبود وضعیت ورزشگاه ها و برخورد بدون اغماض با متخلفان دارد.

به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش های خبری ایرنا، درگیری میان هواداران و نیروی انتظامی در پایان بازی تراکتور سازی و پیکان، در جمعه گذشته، نشان داد که خشونت در ورزشگاه ها، همچنان تهدیدی برای محیط سالم ورزشگاه های کشور است. در عین حال این پرسش ها در اذهان مطرح است که چرا دوباره با چنین صحنه هایی در ورزش کشور روبرو هستیم. دلایل بروز خشونت در ورزشگاه ها چیستند و چرا آرامش بر فضای کلی ورزشگاه ها حاکم نمی شوند؟

** فساد در فوتبال، هیولای هفت سر
به گفته برخی از کارشناسان از مسایل جدی ادعاهای وجود فساد، رانت، دلالی و شرط بندی در فوتبال کشور است. تاکنون پرونده دو نفر از سرمایه گذاران عمده ورزش فوتبال در کشور یعنی «حسین هدایتی» و «بابک زنجانی» به دادگاه رسیدگی به پرونده های مفاسد اقتصادی رسیده است و به نظر می رسد که این فساد پایانی ندارد.
ورزش فوتبال کشور نیازمند ورود دستگاه های قضایی و سازمان های بازرسی برای رسیدگی به پرونده فسادهای فوتبالی است. همین چند روز پیش بود که «علی دایی» از پیشکسوتان فوتبال کشور خواهان حضور نهادهای اطلاعاتی و قضایی در پیگیری مسائل مشکوک در پرونده ورزش کشور شد.
ادعای «تبانی»، «فساد» یا «شرط بندی» هر روز در ورزش کشور به گوش می رسد و مشخص نیست این ادعاها چقدر واقعیت دارند. این ادعاها ذهن تماشاگران را آشفته کرده و مربیان و ورزشکاران از رسیدن به نتیجه ای که حقشان است ناامید می شوند. از همین رو ضروری به نظر می رسد که یکبار برای همیشه پرونده فساد در فوتبال کشور به فوریت و قاطعیت مورد بررسی قرار گیرد و مشخص شود که چقدر این اظهارات واقعی هستند.
فساد در ورزش کشور، با بروز التهابات در ورزشگاه های پیوندی مستقیم دارد. برخی لیدرهایی که مشخص نیست از کجا درآمد خود را کسب می کنند، تارنماهای شرط بندی غیرقانونی که موجب التهاب و تنش در فضای ورزش کشور می شوند و انتشار ادعایی درباره تلاش هایی که برای تغییر نتایج در مسابقات صورت می پذیرند، همگی می توانند بر بروز خشونت در ورزش کشور موثر باشند.
فساد در ورزش، موریانه ای است کل چارچوب نظام ورزشی را از هم می گسلد و تنها برخورد قاطع و محکم می تواند جلو آن را بگیرد. برای نمونه برخورد قاطع دستگاه های مسوول در کشور ایتالیا برای مقابله با تبانی و فساد در ورزش این کشور آن هم به شدیدترین شکل ممکن باعث شده است تا فساد در ورزش این کشور تا حد زیادی کنترل شود. هر باشگاهی در این کشور می داند در صورتی که دچار فساد شود، تا چه اندازه ممکن است هزینه دهد.

** وضعیت نامناسب و آشفتگی در مدیریت ورزشگاه ها
ورزشگاه های کشور، همچنان فاقد امکانات لازم برای رفاه و آرامش تماشاگران هستند. محیط های ورزشگاهی نیازمند سرمایش و گرمایش مناسب هستند، باید سرویس های بهداشتی استاندارد داشته باشند، ورود و خروج تماشاگران به محیط ورزشگاه به صورتی تفکیک شده صورت پذیرد و فضای دلچسبی را برای تماشای یک مسابقه ورزشی در اختیار تماشاگران بگذارند.
این در حالی است که اغلب ورزشگاه های کشور، همچنان نامناسب هستند و فضایی ندارند که تماشاگران در آن احساس آسایش و راحتی کنند. در عین تلاش ها برای بهینه سازی محیط ورزشگاه ها، تنها به بازسازی گاه به گاه چمن ورزشگاه ها و نصب چند صندلی، خلاصه می شود.
بطور حتم ورزشگاهی که فاقد امکانات و کیفیت لازم برای تماشای یک مسابقه ورزشی باشد، می تواند باعث خستگی، فشار جسمانی و روانی و ایجاد استرس و خشم در تماشاگران شود. با این حال و با وجود تمامی مشکلات، هنوز عزمی جدی برای بازسازی ورزشگاه های کشور دیده نمی شود.
ساختارهای امنیتی ورزشگاه های کشور نیز به نظر دارای ایراد می رسند. همچنان این امکان وجود دارد که در زمان بروز تنش در میدان بازی، افراد غیرمرتبط و یا تماشاگران به سرعت وارد میدان شوند و همچنان ورود مواد محترقه یا ابزارهای ممنوعه در ورزشگاه های کشور مساله ساز می گردند. این در حالی است که در بسیاری از ورزشگاه های مدرن جهان، تجهیزات فراوانی برای مقابله با خشونت در ورزشگاه ها ایجاد شده است و نیروهای انتظامی با تکیه بر تجهیزات و امکانات می توانند به سرعت با هرگونه اغتشاش و تخلفی به سرعت برخورد نمایند.
بازرسی های بدنی جدی و بدون اغماض، مقابله با مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی در میان تماشاگران، حضور گسترده نیروهای امنیتی حرفه ای در کنار نیروهای پلیس در محل مسابقات و در حاشیه زمین مسابقه، برقراری جریمه های سنگین برای متخلفان بدون هیچ گونه عفو و بخششی و صدور احکام قضایی جدی برای تماشاگران متخلف، از جمله برخی روش هایی هستند که امروزه به روندی عادی در ورزشگاه های مهم فوتبال جهان تبدیل شده اند.

** خشونت کم هزینه و چرخه معیوب تکرار خشونت
نگاهی به صفحه کمیته انضباطی تارنمای فدراسیون فوتبال، نشان می دهد که دست کم از ابتدای امسال، این کمیته احکامی را برای تخلفات جدی صورت گرفته در بازی های تیم های نساجی مازندران با پرسپولیس، تراکتورسازی با سپاهان، ماشین سازی با تراکتورسازی، سایپا با فولاد خوزستان، ماشین سازی با پیکان، پارس جنوبی جم با سایپا، ذوب آهن با ماشین سازی، نفت مسجد سلیمان با نساجی، سپیدرود رشت با پرسپولیس و فولاد خوزستان با سپاهان صادر کرده است. بدین ترتیب برای 10 بازی از سری بازی های لیگ برتر، در یکماه گذشته حکم صادر شده است.
با توجه به احکام صادر شده می توان گفت که در این بازی ها، وقوع تخلفاتی همچون «شعارهایی موهن نسبت به داور مسابقه و تیم مقابل»، «پرتاب مواد محترقه»، «پرتاب اشیا از سوی تماشاگران»، «بدرفتاری در قبال مقام رسمی»، «بدرفتاری در قبال شخصی غیر از مقام رسمی»، «سوء رفتار تیمی» و «نشر اکاذیب علیه داور بازی» به صورت رسمی تایید شده اند.
در عین حال بر طبق همین احکام صادره افرادی همچون «مارکو استیلینویج» مربی پرسپولیس، «میگوئل تکسیرا» مربی سپاهان، «افشین قطبی» سرمربی تیم فولاد خوزستان، «محمد دایی» مربی تیم سایپا، «مجید صالح» مربی تیم پیکان تهران و «حمید مطهری» مربی تیم نساجی مازندران از جمله افرادی هستند که از سوی کمیته انضباطی با جریمه روبرو شده اند. این در حالی است که دستکم انتظار می رود مربیان و سرمربیان که اغلب افرادی بزرگسالان و پخته هستند و نقش پدری و بزرگتری را در زمین مسابقات عهده دارند، نقش میانجی را ایفا نمایند و مانع از بروز تنش، درگیری و رفتار غیراخلاقی شوند.
با بررسی احکام صادره و تداوم خشونت ها می توان دریافت که این احکام صادره، یا به درستی اجرا نشده و اغلب پس از بخشش افراد، نادیده گرفته می شوند و یا بازدارندگی کافی ندارند. بدین ترتیب کمیته انضباطی بهتر است با بررسی مجدد قوانین و مقررات دست به اصلاح آن ها زده و با بالا بردن مجازات ها یا تغییر آن ها، بتواند احکام موثرتری صادر نماید. بطور مثال در شرایط فعلی، جریمه های 500 هزار تومانی تا حداکثر 10 میلیون تومانی صادر شده در یک ماه اخیر، نمی تواند به اندازه کافی بازدارنده باشد که البته طبیعی است بازیکن یا مربی که دهها میلیون ها تومان دستمزد می گیرد، برای پرداخت یک جریمه 500 هزارتومانی، با مشکل چندانی مواجه نخواهد شد.

** نقش اندک باشگاه ها در مدیریت تماشاگران
به نظر می رسد باشگاه ها، همچنان در مدیریت تماشاگران خود، دچار مشکل هستند. در بسیاری از موارد، تماشاچیان در ورزشگاه ها، به صورت جمعی و در برابر دیدگان مسوولان باشگاهی، دست به رفتار نامناسب می زنند. احکام صادره در یکماه اخیر نشان می دهند که بطور مثال تماشاگران پرسپولیسی در بازی هفدهم اسفندماه 97 خود در برابر تیم نساجی مازندران، به صورت گروهی علیه داور شعارهای موهن داده اند، تماشاگران تراکتورسازی در دیدار برابر ماشین سازی در هفته بیست و یکم به داور توهین کرده اند، تماشاگران تیم ماشین سازی در بازی مقابل پیکان در هفته نوزدهم همین رفتار را تکرار کرده اند، تماشاگران تراکتورسازی در هفته بیستم نیز در بازی با تیم سپاهان دست به تخلف زده و تماشاگران ذوب آهنی در بازی برابر ماشین سازی به داور توهین کرده اند، رفتاری که از تماشاگران تیم سپید رود رشت نیز در 25 اسفند ماه در بازی با پرسپولیس از ان ها سر زده است و تماشاچیان پرسپولیسی نیز در همین بازی باز به داور توهین نموده اند و تماشاچیان تیم فولاد خوزستان در بازی برابر سپاهان مواد محترقه پرتاب کرده اند.
سوال اینجا است که در تمامی این حوادث، نقش باشگاه ها در مدیریت تماشاگران خود چه بوده است؟ باشگاه هایی که اغلب نام فرهنگی- ورزشی را یدک می کشند، یا نمی توانند و یا نمی خواهند تماشاگران خود را به سمت رفتاری اخلاقی و حرفه ای سوق دهند و رسم پرتاب ترقه و توهین به داور، یک عرف در ورزشگاه های کشور شده است. در چنین وضعیتی، نهادهای مسوول و به ویژه کمیته اخلاق در فدراسیون فوتبال و مقامات وزارت ورزش، لازم است تا با برنامه ریزی و تغییر در قوانین، تا حد قابل توجهی ورزشگاه های کشور را آرام نمایند.
در تمامی ورزشگاه های جهان، تیم ها، مسوول مستقیم رفتار تماشاگران خود هستند. قیمت بالای بلیط های مسابقات ورزشی (بطور مثال قیمتی در حدود 100 تا 300 پوند برای تماشای یک بازی لیگ برتر انگلیس) باعث می شود تا تماشاگران با عضویت در کانون های هواداری و انجام رفتارهای قانونمند از مزایای تخفیف در بلیط برخوردار شوند و این مسئله خود باعث مدیریت رفتار آن ها از سوی باشگاه ها شود. این در حالی است که بلیط فروشی مسابقات در ورزشگاه ایران، همچنان به صورتی نامسجم و نامشخص صورت می پذیرد و حتی برخی از بازی ها به صورت رایگان یا با یک بلیط فروشی نامنسجم باعث می شود تا هرج و مرج در صندلی های ورزشگاه ها شکل گیرد.

** روزی که دیر خواهد بود...
تماشاگری که وارد زمین چمن شده و تلاش می کند به صورت کاپیتان تیم ملی سیلی بزند، تماشاگرانی که با پرتاب سنگ و کلوخ عکاسان و اعضای نیمکت نشین یک تیم را مضروب می کنند، سرباز وظیفه ای که بر اثر یک ترقه دچار آسیب از ناحیه چشم می شود و چشم اندازی از سرهای بانداژ شده و صندلی های شکسته؛ تصاویری هستند که بارها و بارها در سال های اخیر در اغلب ورزشگاه های کشور دیده می شوند. می توان به جرات گفت تاکنون بخت و اقبال با تماشاگران یار بوده است که چنین حوادثی باعث مرگ تماشاگران، نیروهای انتظامی یا دست اندرکاران برگزاری مسابقات نشده است.
اما نمی توان تا ابد به بخت و اقبال امیدوار بود. تا کی ممکن است با چنین وضعیتی از وقوع حوادثی مشابه فجایع «هیلزبرو»، «هیسل» و «آیبروکس» جلوگیری کرد؟ تا کی می توان انتظار داشت سنگ ها و صندلی های شکسته که ورزشگاه توسط تماشاگران پرتاب می شوند، جان کسی را نگیرند؟ تا کی می توان انتظار داشت ترقه های پرتاب شده، باعث مرگ ورزشکاران، عکاسان یا نیروهای انتظامی نشوند و تا کی باید همه این تخلفات و حوادث را با ریش سفیدی نادیده گرفت و با دعوت همگان به آرامش انتظار داشت که خشونت هایی که در ورزشگاه ها صورت می گیرند، تنها با سر شکستن و دست شکستن، تمام شوند؟
خشونت پایان ناپذیر در ورزشگاه ها تنها با پذیرش این واقعیت که ورزشگاه های ما «آبستن هر لحظه یک تنش و بحران هستند» و ضرورت عزم جدی برای مدیریت تخلفات ورزشی، به انتها می رسند. آرزویی که امروز در دهن تمامی فوتبال دوستان وجود دارد و رسیدن به آن، غیر ممکن نخواهد بود.

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال