جولان خشونت و افراطی گری؛ این بار در سریلانکا

قطب نمایی که اصلی ترین تهدید جهانی را نشان می دهد

تهران- ایرنا- حوادث تروریستی دیروز در سریلانکا را وقتی کنار رخدادهایی مشابه در نیوزیلند، افغانستان و بسیاری از کشورهای خاورمیانه و اروپا قرار می دهیم تصویری از یک قطب نما را شکل می دهد که عقربه آن نشانگر اصلی ترین تهدید پیش روی جهانیان است.

به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش های خبری ایرنا، دیروز (یکشنبه اول اردیبهشت) هشت انفجار در سریلانکا نزدیک به سیصد قربانی گرفت. وقوع عملیات تروریستی در این کشور جزیره ای جنوب آسیا به طور مشخص مسیحیان را هدف قرار داد که در عید پاک در چند هتل و کلیسا گردهم آمده بودند.
رخدادهای تروریستی دیروز را تاکنون هیچ گروهی برعهده نگرفته است. برخی رسانه ها از دستگیری افرادی از سوی نیروهای امنیتی سریلانکا خبر داده اند که پیش از این حمایت و گرایش هایی را به داعش آشکار ساخته اند.
انگشت اتهام برخی ناظران و رسانه ها در حالی به سوی داعش نشانه رفته که این گروه همزمان با وقوع انفجارهای سریالی سریلانکا مسوولیت حمله تروریستی به ساختمان وزارت مخابرات افغانستان را برعهده گرفت؛ حمله ای که نخستین روز هفته رخ داد و هفت نفر را در کابل به خاک و خون کشید.
با این حال، بازماندگان گروه موسوم به «ببرهای آزادیبخش تامیل» بیشتر از هر گروه دیگری در مظان اتهام طرح ریزی و اجرای این عملیات تروریستی قرار دارند.
ببرهای تامیل 45 سال پیش با تکیه بر تمایزهای نژادی با اکثریت سینهالی سریلانکا درگیری های خونینی را برای استقلال به راه انداختند که فرجام آن شکست در سال 2009 میلادی بود.
جنگ های داخلی سریلانکا علاوه بر شکاف های قومی، گسل های مذهبی این کشور را نیز فعال کرد و به مدت بیش از چهار دهه و بنا بر آمار سازمان ملل نزدیک به یکصدهزار نفر را به کام مرگ فرستاد؛ جنگ هایی که به نوعی تقابل هندوها با اکثریت بودایی سریلانکا بود اما از دیگر اقلیت های مذهبی همچون مسلمانان و مسیحیان نیز قربانی گرفت.
صرف نظر از اینکه داعش مسوول حوادث تروریستی دیروز است یا ببرهای تامیل این عملیات را طرح ریزی و اجرا کرده اند، حملات دیروز نمایشی از یک افراطی گری مذهبی بود زیرا گروهی بر حسب عقیده و آیینشان هدف قرار گرفتند.
رخدادهای صبح یکشنبه سریلانکا به سرعت خاطره حوادث شهر «کرایست چرچ» نیوزلند در اسفندماه پارسال را زنده کرد که پنجاه نفر به صرفِ مسلمان بودن در دو مسجد و به ضرب گلوله نژادپرستان افراطی قتل عام شدند.
مجموعه این حوادث برای برخی ناظران شاید گواهی برای تقویت ایده «ساموئل هانتیگتون» نظریه پرداز آمریکایی با عنوان «برخورد تمدن ها» باشد؛ نظریه ای که می گوید با پایان جنگ سرد، تعارض های جدید بر اساس تقسیم بندی های هویتی و مذهبی شکل خواهد گرفت.
واقعیات جهان امروز و سمت و سوی تحولات آن نشان می دهد که این تعارض نه صرفا به دلیل انشقاقات هویتی، مذهبی و قومی- نژادی که منبعث از نادیده انگاشتن خطر افراط گرایی از سوی بازیگران بین المللی است.
بیست سال پیش بود که رئیس جمهوری وقت ایران در پنجاه و سومین مجمع عمومی سازمان ملل پیشنهاد داد سال 2001 میلادی، سال «گفت وگوی تمدن ها» نامگذاری شود.
رخدادهایی که طی دو دهه اخیر به وقوع پیوست روندی معکوس را پیمود و بار دیگر رئیس جمهوری ایران در سال 2013 خواستار پی افکندن طرحی با عنوان عاری سازی جهان از خشونت و افراطی گری شد.
رویدادهایی که اندک زمانی پس از هشدار «حسن روحانی» در سازمان ملل در مورد تبعات گسترش خشونت و افراطی گری در قلب خاورمیانه به وقوع پیوست و خلافتی تروریستی را در خاک کشورهای عراق و سوریه به وجود آورد، تاییدی بود بر بینش دقیق جمهوری اسلامی ایران در مورد اصلی ترین تهدیدی که ثبات و امنیت منطقه و جهان را به خطر می اندازد.
این واقعیت زمانی بیشتر هویدا شد که پایتخت های اروپایی هم در سال های 2015 و 2016 به قتلگاه شهروندان کشورهای غربی تبدیل شد.
در واکنش به رخدادهای سریلانکا بود که سخنگوی دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی ضمن محکومیت شدید اقدامات تروریستی و همدردی با خانواده قربانیان تصریح کرد «جنایت امروز بار دیگر نشان داد پدیده نفرت انگیز تروریسم به معضلی جهانی، فارغ از هرگونه مرز و نژاد و ملت و مذهب تبدیل شده که جز با اراده پولادین همه کشورها و استفاده از تمام ظرفیت ها، بدون برخوردهای دوگانه با آن قابل ریشه کن شدن نیست»
در واکنش هایی دیگر هر چند سران بسیاری از کشورها اقدام به محکومیت عملیات تروریستی سریلانکا کردند اما با تداوم سریال قتل های عام تروریستی در سراسر جهان، باید دید که آیا اراده ای برای مقابله با جدی ترین معضل پیش روی امنیت بین الملل شکل خواهد گرفت یا اینکه ملاحظات و منفعت طلبی سران قدرت های جهانی، ادامه همکاری با پشتیبانان تروریسم و افراطی گری را رقم خواهد زد؛ رویکردی بر مبنای استانداردهای دوگانه که نقطه اوج آن در شناسایی اصلی ترین نیروی مبارزه با تروریسم در خاورمیانه به عنوان سازمانی تروریستی از سوی کاخ سفید به نمایش درآمد و نشان داد مبارزه با تروریسم برای دولت های نظیر آمریکا فراتر از شعار و ادعا معنایی دیگر نمی یابد.
پژوهش**9279

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال