داستانی تکراری؛ مرگ غریبانه یک هنرمند مستقل

تهران-ایرنا- زندگی هنری زیر سایه سنگین سیاست، مرگی غریبانه را این بار برای مادر مجسمه سازی ایران رقم زد تا داستان مرگ بی سر و صدای هنرمند مستقل بار دیگر تکرار شود.

سیاست همچون چتری در آسمان ایران باز و گستره آن، تا فرهنگ سایه افکنده است، که این سایه سنگین سبب می شود تا هنرمندانی مورد توجه جریان غالب قرار نگیرند و در پی آن نیز رسانه ها اعتنای چندانی به آنان نداشته باشند.
اما کم نیستند هنرمندانی که اراده ای برای به یادآوردن آنها در رسانه ها وجود ندارد، چون نه در رویدادهای دولتی و مناسبتی دیده می شوند و نه نانی در سفره رخدادهای خصوصی و حراج ها می گذارند.
کم نیستند، هنرمندانی که در ظلمات تاریخ هنر ایران کاشتند تا آینده در روشنایی برداشت کند.
بسیار هستند، پدران و مادرانِ هنر ایران که در میان روزمرگی های فرزند غریب زیستند.
کم نیستند، هنرمندانی که در موتورهای جستجوی اینترنت به معدود خبری از مرگ خلاصه می شوند بدون هیچ روایتی از زندگی.
«لیلیت تریان» مادر مجسمه سازی ایران 16 اسفند ماه در سن 88 سالگی همچون «حسن حاجی نوری» پیشکسوت مجسمه ساز در سکوت درگذشت.
به نقل از «احسان آقایی» رییس رئیس موزه هنرهای معاصر در آیین تشییع حاجی نوری؛ «ما همچنان به گذشته خود می‌بالیم و در اکنون زندگی نمی‌کنیم و هنرمندان بسیاری را به عنوان پیشگامان هنر ایران در دو دهه گذشته از دست دادیم که حتی قادر به خوانش آثار آنها نیستیم و تا زمانی که هنرمندان را در غم از دست دادن، بشناسیم عملا انسان‌های بی‌هویتی هستیم.»
یکی از بزرگترین مشکلات ما نبود یک آرشیو صحیح از اطلاعات هنرمندان است که همین امر سبب شده که بسیاری از دانشجویان و جوانان این حوزه با نام هنرمندان پیشکسوت خود آشنا نباشند، درحالی که برای مثال در کشور آلمان هر هنرمندی دارای یک فایل قابل دسترس برای پژوهشگران، دانشجویان، خبرنگاران و علاقه مندان است که از کوچکترین نقد یک رسانه محلی تا رویدادهای برجسته و اطلاعات کامل از آثار فلان هنرمند در دسترس است.
نبود آرشیو یکی از مشکلات ریشه ای در ایران محسوب می شود که نبود شناخت کافی از ضرورت آن از مهمترین علل فقدان آرشیو است، که متاسفانه در طول تاریخ شناخت ما از «خود» توسط «دیگری» شکل گرفته است و معمولا راوی قصه های خود نبودیم تا بخواهیم به آرشیو احتیاج داشته باشیم و همواره بدون توجه به گذشته و آینده، دغدغه گذران «حال» را داشتیم.
تریان از اولین نسل مجسمه‌سازان ایرانی است که این هنر را در مدرسه بوزار فرانسه آموخت و پس از بازگشت به ایران در سال 1339 آموزش این رشته را در دانشکده هنرهای تزئینی دانشگاه تهران آغاز کرد.
تریان از پیشتازان مجسمه‌سازی در ایران‌ بود که در سال 1357 خانه پدری‌اش را به 'کارگاه هنر' تبدیل کرد و در چهار دهه گذشته در همین کارگاه به کار و آموزش مجسمه‌سازان جوان می‌پرداخت.
یکی از مشهورترین آثار او مجسمه‌ای از یپرم خان، یکی از فرماندهان نظامی در جریان انقلاب مشروطه ایران است که در کلیسای مریم مقدس تهران نصب شده است.
فراهنگ** 9031**

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال