مشارکت سیاسی با کدام احزاب

تهران - ایرنا - شمار احزابی که مجوز فعالیت می گیرند، هر هفته افزوده می شود ولی کارشناسان معتقدند آنچه که در عمل در صحنه سیاسی کشور مشاهده می شود، چیزی فراتر از چندین حزب فصلی که تنها کارکردشان فعال شدن در ماه ها و روزهای منتهی به انتخابات است، نیست.

چند روز پیش سخنگوی وزارت کشور اعلام کرد که در دولت تدبیر و امید با درخواست تاسیس 40 حزب جدید موافقت شده که از این تعداد 25 حزب مجوز فعالیت دائم دریافت کرده اند.
با این حال، احزاب موجود آنگونه که باید فعالیت نمی کنند . احزاب در ایران شامل جمعی از افراد است که تنها در فصل انتخابات فعال می شوند و در بقیه ایام سال عملا فعالیتی ندارند.
«احمد شیرزاد»، فعال اصلاح‌طلب و نماینده سابق مجلس، در این مورد می گوید: من با اجازه فعالیت احزاب در شکل گسترده مشکلی ندارم، اما لزوم تشکیل این همه حزب، در حالی که دو حزب بزرگ اصلاح‌طلب و اصولگرا هنوز در پیچ و خم فعالیتی آزادانه در رفت و آمد هستند، چه توجیهی دارد؟ اینکه وزارت کشور اجازه فعالیت به 40 حزب داده است، در نوع خود امر مطلوبی است، چون دولت در وهله اول باید ضرورت وجود احزاب را بپذیرد و اگر به لحاظ نظری این پذیرش وجود نداشته باشد، طبیعتا صحبت کردن درباره‌ وجود یک رابطه‌ مناسب بین احزاب و دولت بلاموضوع می‌شود»
لازمه کار حزبی برخلاف آنچه عملا در ایران انجام می شود جذب نیروهای مستعد و آموزش و تربیت نیروهای آزموده ای است که توانایی مدیریت و هدایت جامعه را داشته باشند. انجام پژوهش‌های سیاسی و تدوین ایدئولوژی و راهکار همراستا با اهداف معین از برنامه هایی است که احزاب باید بر اساس آن پایه ریزی شده باشند.
ناگفته پیداست که مشارکت سیاسی همانند دیگر مفاهیم سیاسی نیازمند رعایت اصول و انجام فعالیت هایی است که در تمامی جهان معمول است.
احزاب سیاسی باید توانایی بسیج مردم و هدایت آنها به سوی صندوق‌ رای داشته باشند. احزاب شهروندان بی‌تفاوت را به شهروندانِ فعال تبدیل می‌کنند و از راه ایجاد سیستم آگاهی‌دهی، فرهنگ سیاسی مشارکتی را در جامعه توسعه می‌دهند.
از سوی دیگر احزاب باید قدرت تشخیص و تجمیع نظریات مختلفی که به‌طور پراکنده در جامعه وجود دارد را داشته باشند.
به باور تحلیلگران تشخیص و نقد و بررسی نارسایی های نظامی سیاسی نیز به عهده احزاب است. علاء‌الدین بروجردی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس معتقد است: حزب در تعریف سیاسی خود در جمهوری اسلامی ایران هیچ گاه جایگاه خود را در سال‌های پس از انقلاب پیدا نکرده و نتوانسته اثرگذاری مثبتی بر تحولات سیاسی و اجتماعی داشته باشد.
نزدیک به شش سال از آغاز به کار دولت میانه رو دکتر حسن روحانی می گذرد و می توان گفت که در طول شش سال گذشته شرایط مناسبی برای فعالیت احزاب فراهم بوده است اما اکنون در آستانه انتخابات مجلس شورای اسلامی فعالان سیاسی نگران عدم نفوذ و تاثیر گذاری احزاب هستند.
در طول سال های گذشته هر دو جریان اصولگرا و اصلاح طلب احزاب کوچکی تشکیل داده اند ،احزابی که عملا فعالیتی ندارند و تنها در چند ماه منتهی به انتخابات فعال می شوند.
رسول منتجب نیا، فعال سیاسی اصلاح طلب نیز معتقد است: علت اینکه احزاب سیاسی در ایران اسلامی ما بعد از انقلاب نتوانستند آنگونه که باید اثرگذار باشند این است که در کشور ما فرهنگ تحزب نه وجود داشته و نه بعد از انقلاب برای تحقق و گسترش آن تلاش شده است.
یکی از مهمترین دلایل ضعف احزاب در کشور این است که احزاب به صورت مدام در اکثریت دولت ها به جای انکه تبلیغ و حمایت شوند تضعیف شده اند. احزاب در ایران همیشه با فراز و نشیب‌های زیادی مواجه بوده‌اند و هیچگاه امکان این را نداشته‌اند که به عنوان یک سازمان مؤثر در تراز یک نظام مردم سالار فعالیت و اعتماد مردم را جلب کنند.
سال‌هاست که افراد و گروه های مختلف در مورد حزبی شدن کشور سخن می گویند اما در عمل ما چیزی فراتر از چندین حزب فصلی که تنها کارکردشان فعال شدن در ماه ها و روزهای منتهی به انتخابات است نداشته ایم.
سیام**نون. الف**

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال