هدف ایرنا گسترش اطلاع رسانی است. لذا انتشار این مطلب به معنای تائید محتوای آن نیست

حفاظت محیط زیست نیازمند ساختار جدید

تهران- ایرنا- در دو دهه گذشته که چالش‌های زیست‌محیطی کشور شتاب فزاینده و نگران‌کننده‌ای گرفته است، بسیاری از منتقدان و از‌جمله نگارنده در پیچ‌و‌خم‌های «پردیسان» در جست‌وجوی ارائه طریقی بهتر و نقد ناکارآمدی‌ها بودیم.

روزنامه شرق در یادداشتی به قلم عبدالحسین طوطیایی پژوهشگرمحیط زیست، آورده است: نقدهایی که بیش از آنکه راهی را به سوی نور بگشاید، چه‌بسا با پژواک آن به دیوار سکوت مسئولان می‌خورد. در چنین فضایی از نگرانی دبیرکل خانه کشاورز با انجام مصاحبه‌ها و ابراز هشدارهایی همسوی دلسوزان بی‌ابزار محیط زیست بارقه‌ای از امید در دل‌ها تاباند. امید به آنکه ای‌کاش امثال ایشان و با دستانی که این‌گونه بر آژیر خطر می‌فشرد، بیایند و در این دقیقه نود، مدیریت مردمی و اجرائی حفاظت را در برابر هیولای تخریب برعهده بگیرند.

سرانجام کلانتری که این‌گونه از لرزش پایه‌های تمدن هفت‌هزار‌ساله و از جابه‌جایی بیش از 50 میلیون از مردم می‌نالید، آمد؛ اما کارنامه اخیر مدیریت جدید نشان از آن دارد که بیش از نقش ایوان باید تا خیلی دیر نشده است، در اندیشه دگرگونی از پای‌بست در ساختار حفاظتی موجود بود. این تیم مدیریتی با پایین‌کشیدن فتیله آن آژیرهای هشدار و نام‌گذاری «80 میلیون محیط‌بان» بر اندکی از اطرافیان خود، در اولین گام‌ها با موافقت در احداث صنایع پتروشیمی در زیستگاه کم‌نظیر میانکاله و رودسر از پیشینه هشدارهای خود به‌تدریج خرج جدا کرد.

موافقت‌های شتاب‌زده با پروژه‌های صنایع متعددی که تا آن زمان در دست بررسی بود، فعال‌سازی احداث سد «فینسک» بر سرشاخه‌ای از ورودی‌ها به سد شهید رجایی برای کاربری در استان سمنان، موافقت در انتقال آب رود ونک در استان چهار‌محال‌و‌بختیاری و... از زمره انبوه خبرهای ریز‌و‌درشتی بود که ضرورت بازنگری ساختاری را در این تشکیلات بیش‌از‌پیش محرز کرد. تشکیلاتی که نشان داد مدیران آن بیش از هر چیز به مصلحت‌های رئیس‌جمهور خود پایبندند.

مواضع اخیر مدیریت سازمان حفظ محیط زیست در دفاع تمام‌قد از انتقال آب دریاچه بیمار خزر به کویر سمنان، نگرانی‌ها را دو‌چندان کرد؛ دریاچه‌ای که با تبخیر سالانه صد برابر بیش از سطح اقیانوس‌ها، 16 میلیارد مترمکعب تراز منفی نسبت به شرایط پایداری دارد. پس‌از‌این مواضع به نظر می‌رسد ضرورت فوریت در این دگرگونی بیش از هر زمان دیگر پر‌رنگ شده و موجب هم‌گرایی افزون‌تر دلسوزان زمینه حیات برای نجات خطه در حال زوال شمال کشور شده است. همبستگی‌ای که نمای آن را در قالب شبکه‌های اجتماعی به‌خوبی می‌توان لمس کرد.

دلسوزانی که از ساختار ناکارآمد حفظ محیط زیست نگران‌اند و برای نجات سرنوشت تیره این دریاچه آستین همیاری و مشارکت مردمی را بالا زده‌اند؛ ضمن ابراز امیدواری از این همبستگی‌های ملی باید از این فرصت‌ها بهره گرفت‌ و بر تغییر اساسی در ساختار موجود حفاظت از بستر حیات تأکید کرد. ساختاری که مؤلفه تشکل‌های زیست‌محیطی مردم‌نهاد در پاسخ‌گوکردن آن سهمی برجسته به دست آورد.


به ‌طور قطع تشکیلات آینده حفاظت از محیط زیست کشور باید از مدار معاونت رئیس‌جمهور خارج شده و مجموعه‌ای حاکمیتی و فرادستگاهی باشد. در چنین حالتی مدیریت ساختار جدید دیگر ناگزیر نیست، تنها به دغدغه‌های رئیس‌جمهور واکنش داشته و برای مواردی مانند افزایش اشتغال‌زایی یا شرب ساکنان منطقه‌ای خاص یا... نیز خود را پاسخ‌گو بداند. چنین مدیریتی تنها دل در گرو ثبات اکوسیستم‌های کشور داشته و باور خواهد داشت که تیشه‌ای که به دستش داده‌اند، تنها برای هیزم‌شکستن است.

*منبع: روزنامه شرق،1397،10،23
**گروه اطلاع رسانی**1893**9131*

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال