رنج نامه ‌ای درباره زبان فارسی

اجلاس فرانکوفونی در تاریخ ٢٠ مهرماه در ارمنستان برگزار شد و بار دیگر اذهان ایرانیان را متوجه آینده و سرنوشت زبان فارسی کرد.

از قریب سه هزار زبان در آفریقای 100 سال پیش، بیش از 2500 زبان ظرف این یک قرن از بین رفته اند. می گویند تا کمتر از 100 سال دیگر ممکن است بسیاری از زبان ها از جمله فارسی از صفحه روزگار محو شود!
این ادعا در گوش ها سنگینی و در قلب ها اندوه و وحشت برمی انگیزد. واقعا ممکن است که فارسی، این سرچشمه الهام عشق و معنویت در اندیشه بشری، مدتی پس از ما از صفحه حیات بشری رخت بر بندد؟
آیا خیل عظیم عاشقان فارسی اجازه محو این زبان رازآلود و عشق پیشه را می دهند؟ اما واقعیت این است که به رغم وجود و وقوع اتفاقاتی مبارک و امیدبخش برای تداوم رشد و بالندگی و تکامل و زایندگی زبان فارسی که ادامه حیات این شجره طیبه را ممکن می سازد، متاسفانه این میراث بی بدیل و سرمایه اصلی و سرچشمه فرهنگ و تمدن ایرانی این روزها اصلا حال و اوضاع خوشی ندارد.‌ عوامل و علایم امیدواری این است که بزرگان ادب فارسی چون حافظ که این روزها بزرگداشت او بود، آن چنان این درخت را تنومند ساخته اند که توفان ها و حملات سهمگین چند قرن اخیر از جانب زبان غربی نمی تواند آسیبی جدی به آن بزند. لغت نامه های متنوع، ترجمه ده ها هزار جلد کتاب در حوزه های مختلف علمی و ادبی به فارسی، زایش مستمر زبان فارسی در حوزه های مختلف علوم و فنون و ادبیات، تغذیه ولو اتفاقی یا جسته گریخته دانشگاه ها در افغانستان توسط کتب علمی و تخصصی تدوین و ترجمه شده در ایران و توجه بیشتر به فارسی در افغانستان و تاجیکستان از جمله عوامل و عناصر امیدبخش هستند.
اما سیاست های ضعیف و فعالیت های اندک بنیاد سعدی، ورود بی امان کلمات انگلیسی به فارسی و استفاده تاسف بار از آنها در صدا و سیما و رسانه های دیداری و شنیداری حتی در کلماتی که معادل کامل و زیبای فارسی دارند و اصلا نیازی برای به کاربردن کلمات معادل غربی نیست، تضعیف غیرقابل توجیه درس فارسی در مدارس، تضعیف آموزش خط در مدارس و کاهش شدید تعداد افراد خوش خط در جامعه، ضعف و افت شدید نگارش فارسی در نامه های اداری و حتی در قوانین و متون حقوقی (کافی است متن مصوبات مجالس پیش و پس از انقلاب را مقایسه بفرمایید)، عدم توجه به توسعه زبان فارسی به صورت برنامه ریزی شده توسط دانشگاه ها و بی برنامه بودن بنیاد سعدی در این باره، عدم اختصاص بودجه کافی برای حفظ و گسترش زبان فارسی در جهان، عدم انسجام میان کشورهای فارسی زبان و بی توجهی به فارسی زبانان، تلاش های روسیه، عربستان و دولت های آسیای مرکزی، پاکستان و ازبکستان برای حذف برنامه ریزی شده زبان فارسی و متاسفانه رقابت سه کشور فارسی زبان ایران و افغانستان و تاجیکستان، عدم سرمایه گذاری مناسب برای نشر زبان فارسی در جهان، نبود یک نهاد منطقه ای بین المللی قوی و با برنامه مانند فرانکوفونی و گوته، از جمله عوامل نگران کننده هستند.
فرانسه در سه کشور اروپایی، در شمال و غرب و مرکز آفریقا و نیز در کانادا و ظاهرا جمعا در 23 کشور صحبت می شود و یکی از شش زبان رسمی سازمان ملل است. حال اگر فرانسوی ها تا این اندازه نگران هجوم زبان انگلیسی شده و احساس می کنند زنگ خطر برای زبان فرانسه بطرزی گوشخراش به صدا درآمده، ما فارسی زبانان باید چه زحمت ها که بکشیم.
---------------------------------------------
حافظ حاجی کریم جباری

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال